Archive for Muziek: feitjes en overzichten

Top 10 per jaar, 1954-2012

Vorig jaar maakte ik voor dit blog van elk jaar vanaf 1954 een persoonlijke top 5 met mijn favoriete liedjes. Nu doe ik er een schepje bovenop met van elk jaar een top 10.

Ik heb drie regels aangehouden:

– Niet meer dan één liedje per uitvoerende per jaar.
– Covers zijn alleen toegestaan als ik ze beter vind dan het origineel.
– Liedjes staan ingedeeld in het jaar waarin ze voor de eerste keer commercieel verkrijgbaar waren (ook als ze in een later jaar pas een hit werden).

Staan er nummers niet bij die er naar jouw mening wel bij hadden moeten staan? Laat een reactie achter!

1954: 1. Elvis Presley – Blue Moon of Kentucky; 2. Bill Haley and his Comets – Rock Around the Clock; 3. The Penguins – Earth Angel (Will You Be Mine); 4. The Crew-Cuts – Sh-Boom (Life Could Be a Dream); 5. Arthur Gunter – Baby, Let’s Play House; 6. Big Joe Turner – Shake, Rattle and Roll; 7. Ray Charles – I Got a Woman;8. The Eagles – Tryin’ to Get to You; 9. The Chordettes – Mr. Sandman; 10. The Robins – Riot in Cell Block #9

1955: 1. Chuck Berry – Maybellene; 2. The Platters – The Great Pretender; 3. Elvis Presley – Mystery Train;4. Muddy Waters – Mannish Boy; 5. Little Richard – Tutti Frutti; 6. Bo Diddley – Bo Diddley; 7. Big Joe Turner – Flip, Flop and Fly; 8. Frank Sinatra – Love and Marriage; 9. Fats Domino – Ain’t That a Shame; 10. Todd Duncan – Unchained Melody

1956: 1. Elvis Presley – I Want You, I Need You, I Love You; 2. Sonny Burgess – We Wanna Boogie; 3. Gene Vincent – Be-Bop-A-Lula; 4. Johnny Cash – I Walk the Line; 5. Chuck Berry – Roll Over Beethoven; 6. Carl Perkins – Boppin’ the Blues; 7. Fats Domino – Blueberry Hill; 8. Little Richard – The Girl Can’t Help It; 9. Ray Charles – Hallelujah, I Love Her So; 10. Little Willie John – Fever

1957: 1. Eddie Cochran – Twenty Flight Rock; 2. Jerry Lee Lewis – Great Balls of Fire; 3. Carl Perkins – Matchbox; 4. Jackie Wilson – Reet Petite; 5. The Crickets – Not Fade Away ; 6. Danny and the Juniors – At the Hop; 7. Gene Vincent – B-I Bickey Bi Bo Bo Go; 8. Elvis Presley – (You’re So Square) Baby I Don’t Care; 9. Chuck Berry – School Days; 10. Little Richard – Keep A-Knockin’

1958: 1. Jimmy Pritchett – That’s the Way I Feel; 2. Ritchie Valens – Come On, Let’s Go; 3. Elvis Presley – Don’t; 4. Chuck Berry – Johnny B. Goode; 5. The Everly Brothers – All I Have to Do Is Dream; 6. The Big Bopper – Chantilly Lace; 7. Eddie Cochran – Summertime Blues; 8. Danny and the Juniors – Rock and Roll is Here to Stay; 9. Eddie Fontaine – Nothin’ Shakin’ (But the Leaves on the Trees); 10. Jerry Lee Lewis – Breathless

1959: 1. Chuck Berry – Memphis, Tennessee; 2. Elvis Presley – A Big Hunk o’ Love; 3. Eddie Cochran – Somethin’ Else; 4. Hugo Winterthaler – Theme from A Summer Place; 5. Cliff Richard – Living Doll; 6. Fabian – Tiger; 7. Dion and the Belmonts – A Teenager in Love; 8. Ray Charles – What’d I Say; 9. The Clovers – Love Potion No. 9; 10. The Isley Brothers – Shout!

1960: 1. Sam Cooke – (What a) Wonderful World; 2. Elvis Presley – Are You Lonesome Tonight?; 3. The Shadows – Apache; 4. The Ventures – Walk, Don’t Run; 5. Eddie Cochran – Three Steps to Heaven; 6. Johnny Tillotson – Poetry in Motion; 7. The Shirelles – Will You Love Me Tomorrow; 8. Johnny Duncan – Hello, Mary Lou; 9. The Crickets – I Fought the Law; 10. Johnny Kidd & The Pirates – Shakin’ All Over

1961: 1. John Leyton – Johnny, Remember Me; 2. Del Shannon – Runaway; 3. The Everly Brothers – Temptation; 4. Ben E. King – Stand By Me; 5. Wayne Cochran – Last Kiss; 6. Elvis Presley – Can’t Help Falling in Love; 7. Billy Fury – Halfway to Paradise; 8. Joe Jones – California Sun; 9. Kyu Sakamoto – Ue o Muite Arukō (Sukiyaki); 10. Barry Mann – Who Put the Bomp

1962: 1. Brian Hyland – Sealed with a Kiss; 2. Jimmy Clanton – Venus in Blue Jeans; 3. The Shadows – Wonderful Land; 4. The Cascades – Rhythm of the Rain; 5. The Contours – Do You Love Me; 6. Bert Kaempfert – Afrikaan Beat; 7. Elvis Presley – Follow That Dream; 8. Skeeter Davis – The End of the World; 9. The Everly Brothers – Crying in the Rain; 10. Freddy Cannon – Palisades Park

1963: 1. Gerry and the Pacemakers – You’ll Never Walk Alone; 2. The Beach Boys – Lonely Sea; 3. Dusty Springfield – I Only Want to Be with You; 4. The Beatles – I Want to Hold Your Hand;5. The Ronettes – Be My Baby; 6. Lesley Gore – It’s My Party; 7. Elvis Presley – Fun in Acapulco; 8. Jan & Dean – Surf City; 9. Johnny Cash – Ring of Fire; 10. George Hamilton IV – Abilene

1964: 1. The Supremes – Baby Love; 2. The Beach Boys – I Get Around; 3. Elvis Presley – Roustabout; 4. The Zombies – She’s Not There; 5. Simon and Garfunkel – The Sounds of Silence; 6. The Righteous Brothers – You’ve Lost That Lovin’ Feelin’; 7. The Moody Blues – Go Now!; 8. The Beatles – If I Fell; 9. Jan and Dean – Ride the Wild Surf; 10. The Survivors – Pamela Jean

1965: 1. France Gall – Poupée De Cire, Poupée De Son; 2. The Righteous Brothers – Unchained Melody; 3. The Beach Boys – California Girls; 4. The Mamas and the Papas – California Dreamin’; 5. Jay and the Americans – Cara Mia; 6. The Beatles – Michelle; 7. Carlos Puebla y sus Tradicionales – Hasta Siempre; 8. Glen Campbell – Guess I’m Dumb; 9. The Four Seasons – Let’s Hang On; 10. The Four Tops – It’s the Same Old Song

1966: 1. The Beach Boys – God Only Knows; 2. Tim Hardin – How Can We Hang On to a Dream; 3. The Easybeats – Friday on My Mind; 4. The Beatles – For No One; 5. Cat Stevens – Matthew and Son; 6. The Mamas and the Papas – I Saw Her Again; 7. Simon and Garfunkel – Scarborough Fair/Canticle; 8. Herman’s Hermits – No Milk Today; 9. Boudewijn de Groot – Testament; 10. The Hollies – Bus Stop

1967: 1. Warm Sounds – Birds and Bees; 2. Procol Harum – A Whiter Shade of Pale; 3. The Moody Blues – Nights in White Satin; 4. The Yellow Balloon – Stained Glass Window; 5. Sagittarius – My World Fell Down; 6. The Beatles – Penny Lane; 7. The Turtles – Happy Together; 8. The Zombies – Care Of Cell 44; 9. The Doors – Light My Fire; 10. The Gates of Eden – No One Was There (Requiem)

1968: 1. Simon and Garfunkel – America; 2. The Casuals – Jesamine; 3. The Doors – Touch Me; 4. The Zombies – This Will Be Our Year; 5. Paul Mauriat and his Orchestra – Love is Blue; 6. The Beach Boys – Friends; 7. The Honeybus – I Can’t Let Maggie Go; 8. The Free Design – You Could Be Born Again; 9. The Foundations – Build Me Up Buttercup; 10. Moorpark Intersection – I Think I’ll Just Go and Find Me a Flower

1969: 1. The Beach Boys – Time to Get Alone; 2. The Beatles – Here Comes the Sun; 3. The Doors – The Soft Parade; 4. Crosby, Stills and Nash – Long Time Gone; 5. The Aerovons – World of You; 6. Peter Sarstedt – Where Do You Go To (My Lovely); 7. Serge Gainsbourg et Jane Birkin – Je t’Aime… Moi Non Plus; 8. Badfinger – Come and Get It; 9. Simon and Garfunkel – The Boxer; 10. Marmalade – Reflections of My Life

1970: 1. Cat Stevens – Wild World; 2. The Beach Boys – This Whole World; 3. The Beatles – Let It Be; 4. Matthews Southern Comfort – Woodstock; 5. Minnie Riperton – Les Fleurs; 6. Wim Sonneveld – Het Dorp; 7. Dennis Wilson and Rumbo – Lady; 8. Simon and Garfunkel – Bridge over Troubled Water; 9. George Harrison – What is Life?; 10 Crosby, Stills, Nash and Young – Our House

1971: 1. The Beach Boys – Surf’s Up; 2. The Doors – Riders on the Storm; 3. The Buoys – Give Up Your Guns; 4. Cat Stevens – Morning Has Broken; 5. Fresh Maggots – Rosemary Hill; 6. America – I Need You; 7. Harry Nilsson – Without You; 8. Richard Neal – Take Me To the Water; 9. John Lennon – Jealous Guy; 10. Don McLean – Vincent

1972: 1. Michel Fugain et le Big Bazar – Une Belle Histoire; 2. America – Ventura Highway; 3. Jim Croce – Time in a Bottle; 4. Lori Balmer – Here Before the Sun; 5. The Beach Boys – All This is That; 6. Elvis Presley – An American Trilogy; 7. Colin Blunstone – I Don’t Believe in Miracles; 8. Neil Young – Heart of Gold; 9. Graham Gouldman – Nowhere to Go; 10. Raspberries – I Saw the Light

1973: 1. Steve Miller Band – The Joker; 2. Sly and the Family Stone – If You Want Me to Stay; 3. The Beach Boys – California Saga/Big Sur; 4. Jim Croce – I Got a Name; 5. Boudewijn de Groot – Jimmy; 6. Stevie Wonder – Higher Ground; 7. Elton John – Goodbye Yellow Brick Road; 8. King Harvest – Dancing in the Moonlight; 9. The Doobie Brothers – Long Train Running; 10. Paul McCartney and Wings – Band on the Run

1974: 1. Elvis Presley – My Boy; 2. Doug Ashdown – Winter in America; 3. The First Class – Beach Baby; 4. Minnie Riperton – Lovin’ You; 5. Cat Stevens – Oh, Very Young; 6. The Meters – Africa; 7. The Rubettes – Sugar Baby Love; 8. Barry Manilow – Mandy; 9. Disco Tex and his Sex-O-Lettes – Get Dancin’; 10. Elton John – Don’t Let the Sun Go Down on Me

1975: 1. Diana Ross – Theme from Mahogany (Do You Know Where You’re Going To); 2. Van Dyke Parks – Clang of the Yankee Reaper; 3. 10cc – I’m Not in Love; 4. The Four Seasons – Silver Star; 5. America – Sister Golden Hair; 6. Queen – Bohemian Rhapsody; 7. ABBA – SOS; 8. John Denver – Calypso; 9. Peter Frampton – Show Me the Way; 10. Monty Python – Knights of the Round Table

1976: 1. Al Stewart – On the Border; 2. Blue Oyster Cult – (Don’t Fear) The Reaper; 3. Ramones – Havana Affair; 4. Sex Pistols – Anarchy in the UK; 5. The Beach Boys – It’s OK; 6. Kiss – Detroit Rock City; 7. Starland Vocal Band – Afternoon Delight; 8. Gérard Lenorman – Voici les Clés; 9. Steve Miller Band – Fly Like an Eagle; 10. Chicago – If You Leave Me Now

1977: 1. The Stranglers – No More Heroes; 2. Dennis Wilson – River Song; 3. Kansas – Dust in the Wind; 4. Electric Light Orchestra – Mr. Blue Sky; 5. Steve Miller Band – Jungle Love; 6. The Beach Boys – The Night Was So Young; 7. Sex Pistols – God Save the Queen; 8. Fleetwood Mac – Go Your Own Way; 9. Queen – We Are the Champions; 10. Bob Marley and the Wailers – Three Little Birds

1978: 1. Gerard van Maasakkers – Gaode Mee; 2. Gerry Rafferty – Baker Street; 3. The Cars – Just What I Needed; 4. Black Flag – Nervous Breakdown; 5. Kayak – Ruthless Queen; 6. The Motors – Airport ; 7. Ramses Shaffy – Laat Me; 8. Buzzcocks – Love You More; 9. The Doobie Brothers – What a Fool Believes; 10. Misfits – Bullet

1979: 1. Madness – My Girl; 2. The Members – The Sound of the Suburbs; 3. Supertramp – The Logical Song; 4. The Beach Boys – Lady Lynda; 5. Dan Fogelberg – Longer; 6. Danny Doyle – Fields of Athenry; 7. Dead Kennedys – California Über Alles; 8. The Cure – Boys Don’t Cry; 9. The Police – Message in a Bottle; 10. Queen – Crazy Little Thing Called Love

1980: 1. The Alan Parsons Project – The Turn of a Friendly Card (Part 1); 2. New Musik – This World of Water; 3. The Korgis – Everybody’s Got to Learn Sometime; 4. Joy Division – Love Will Tear Us Apart; 5. Ultravox – Vienna; 6. Doe Maar – Sinds 1 Dag Of 2 (32 Jaar); 7. ABBA – The Winner Takes It All; 8. Madness – Embarrassment; 9. Bob Marley – Redemption Song; 10. Circle Jerks – Deny Everything

1981: 1. Ph.D. – I Won’t Let You Down; 2. The Stranglers – Golden Brown; 3. Jon and Vangelis – I’ll Find My Way Home; 4. Minor Threat – In My Eyes; 5. The Kinks – Better Things; 6. TSOL – Code Blue; 7. Orchestral Manoeuvres in the Dark – Maid of Orleans (The Waltz Joan of Arc); 8. Doe Maar – Doris Day; 9. Agent Orange – Everything Turns Grey; 10. Ramones – The KKK Took My Baby Away

1982: 1. Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst); 2. The Alan Parsons Project – Old and Wise; 3. Doe Maar – De Bom; 4. Het Goede Doel – Vriendschap; 5. The Clash – Rock the Casbah; 6. Bad Brains – Sailin’ On; 7. Toto – Africa; 8. FR David – Words; 9. Duran Duran – Save a Prayer; 10. Angelic Upstarts – Woman in Disguise

1983: 1. Mike Oldfield feat. Maggie Reilly – Moonlight Shadow; 2. Toontje Lager – Stiekum Gedanst; 3. Frank Boeijen Groep – Linda; 4. Duran Duran – The Reflex; 5. Nena – 99 Luftballons; 6. China Crisis – Wishful Thinking; 7. Doe Maar – 1 Nacht Alleen; 8. Suicidal Tendencies – Institutionalized; 9. Minor Threat – Betray; 10. Split Enz – Message to My Girl

1984: 1. The Cars – Drive; 2. Herman Brood en Henny Vrienten – Als Je Wint; 3. Foreigner – I Want to Know What Love Is; 4. Jermaine Jackson and Pia Zadora – When the Rain Begins to Fall; 5. Nik Kershaw – The Riddle; 6. Talk Talk – Such a Shame; 7. Ultravox – Dancing with Tears in My Eyes; 8. The Smiths – Heaven Knows I’m Miserable; 9. Alphaville – Forever Young; 10. The Everly Brothers – On the Wings of a Nightingale

1985: 1. Cock Robin – The Promise You Made; 2. Tears For Fears – Everybody Wants to Rule the World; 3. A-Ha – Take on Me; 4. The Outfield – Your Love; 5. The Style Council – Walls Come Tumbling Down!; 6. David Bowie and Pat Metheny Group – This Is Not America; 7. Huey Lewis and the News – The Power of Love; 8. Ramones – My Brain is Hanging Upside Down (Bonzo Goes to Bitburg); 9. Simple Minds – Don’t You (Forget About Me); 10. Youth Of Today – Expectations

1986: 1. Crowded House – Don’t Dream It’s Over; 2. Red Box – For America; 3. The Stranglers – Always the Sun; 4. Mecano – Hijo de la Luna; 5. The Smiths – Bigmouth Strikes Again; 6. Orchestral Manoeuvres In The Dark – (Forever) Live and Die; 7. Cro-Mags – Hard Times; 8. Youth of Today – Break Down the Walls; 9. The Housemartins – Happy Hour; 10. Peter Gabriel and Kate Bush – Don’t Give Up

1987: 1. Paul McCartney – Once Upon a Long Ago; 2. Wax – (Building a) Bridge to Your Heart; 3. Guns N’ Roses – Paradise City; 4. Public Enemy – Rebel Without a Pause; 5. REM – The One I Love; 6. Descendents – Clean Sheets;7. Red Hot Chili Peppers – Behind the Sun; 8. A-Ha – The Living Daylights; 9. Chris Isaak – Blue Hotel; 10. Suzanne Vega – Luka

1988: 1. The La’s – There She Goes; 2. Crowded House – Into Temptation; 3. Traveling Wilburys – Handle with Care; 4. REM – Stand; 5. Toto – Stop Loving You; 6. The Beach Boys – Kokomo; 7. Judge – Fed Up!; 8. Bad Religion – Give You Nothing; 9. Fairground Attraction – Perfect; 10. Brian Wilson – Love and Mercy

1989: 1. Red Hot Chili Peppers – Knock Me Down; 2. Gorilla Biscuits – New Direction; 3. Beastie Boys – Shake Your Rump; 4. The Beautiful South – Song for Whoever; 5. De La Soul – Me, Myself and I; 6. Bad Religion – You; 7. Roy Orbison – You Got It; 8. Nirvana – About a Girl; 9. Faith No More – Epic; 10. Bold – Looking Back

1990: 1. Beverley Craven – Promise Me; 2. Inside Out – No Spiritual Surrender; 3. Burn – …Shall Be Judged; 4. Juan Luis Guerra y 4:40 – Burbujas de Amor; 5. Depeche Mode – Enjoy the Silence; 6. Pantera – Cowboys from Hell; 7. Green Day – Going to Pasalacqua; 8. Nick Kamen – I Promised Myself; 9. Shelter – Freewill; 10. Tröckener Kecks – Met Hart en Ziel

1991: 1. Pearl Jam – Black; 2. Nirvana – Lithium; 3. Red Hot Chili Peppers – Breaking the Girl; 4. Cypress Hill – How I Could Just Kill a Man; 5. Spin Doctors – Two Princes; 6. REM – Losing My Religion; 7. Crowded House – Weather with You; 8. Shelter – In Defense of Reality; 9. NOFX – Nowhere; 10. Guns N’ Roses – November Rain

1992: 1. Alice In Chains – Would?; 2. Pearl Jam – State of Love and Trust; 3. Beastie Boys – The Maestro; 4. Stone Temple Pilots – Plush; 5. House Of Pain – Jump Around; 6. Rage Against The Machine – Bullet in the Head; 7. Bad Religion – Generator; 8. NOFX – The Longest Line; 9. REM – Drive; 10. Manic Street Preachers – Motorcycle Emptiness

1993: 1. Red Hot Chili Peppers – Soul to Squeeze; 2. Nirvana – Heart-Shaped Box; 3. The Connells – ’74-’75; 4. Shelter – In Praise of Others; 5. Cypress Hill – Insane in the Brain; 6. Osdorp Posse – Steek ‘m Op; 7. Valensia – Gaia; 8. Whale – Hobo Humpin’ Slobo Babe; 9. Primus – My Name is Mud; 10. Propagandhi – Anti-Manifesto

1994: 1. Beastie Boys – Sabotage; 2. Green Day – Basket Case; 3. Weezer – Buddy Holly; 4. Soundgarden – Black Hole Sun; 5. Ignite – Slow; 6. Rancid – Sidekick; 7. Rollins Band – Disconnect; 8. Hole – Violet; 9. NOFX – Leave It Alone; 10. Live – Selling the Drama

1995: 1. Green Day – Armatage Shanks; 2. Radiohead – Street Spirit (Fade Out); 3. Pulp – Disco 2000; 4. Therapy? – Stories; 5. Red Hot Chili Peppers – Warped; 6. The Boo Radleys – Wake Up Boo!; 7. Good Riddance – Mother Superior; 8. Cypress Hill – Throw Your Set in the Air; 9. Lagwagon – Sleep; 10. Osdorp Posse – Een Doodgewone Boerenlul

1996: 1. Social Distortion – When the Angels Sing; 2. Bad Religion – Cease; 3. Ignite – Embrace; 4. Rage Against the Machine – Bulls on Parade; 5. 108 – Killer of the Soul; 6. Super Furry Animals – Something 4 the Weekend; 7. Lagwagon – Lamens Therms; 8. Sense Field – Building; 9. Urban Dance Squad – Temporarily Expendable; 10. Snuff – Nick Northern

1997: 1. Elliott Smith – Miss Misery; 2. Buena Vista Social Club – Chan Chan; 3. Foo Fighters – Everlong; 4. No Use For A Name – On the Outside; 5. Weeping Willows – Broken Promise Land; 6. Shelter – Hated to Love; 7. Smoking Popes – Megan; 8. White Town – Your Woman; 9. I Against I – Top of the World; 10. AFI – A Single Second

1998: 1. Elliott Smith – Waltz #2 (XO); 2. Lagwagon – Leave the Light On; 3. Undeclinable Ambuscade – 7 Years; 4. Strung Out – The Exhumation of Virginia Madison; 5. The Ataris – San Dimas High School Football Rules; 6. Good Riddance – Fertile Fields; 7. Beastie Boys – Intergalactic; 8. All – Think the World; 9. NOFX – We Threw Gasoline on the Fire and Now We Have Stumps for Arms and No Eyebrows; 10. CIV – Big Girl

1999: 1. Andreas Johnson – Glorious; 2. No Use For A Name – Not Your Savior; 3. Dido – Hunter; 4. Face To Face – Burden; 5. Good Riddance – Heresy, Hypocrisy, and Revenge; 6. Trial – Reflections; 7. NOFX – The Decline; 8. Venice – The Family Tree; 9. Blink-182 – Adam’s Song; 10. Red Hot Chili Peppers – Scar Tissue

2000: 1. Zoli Band – Painful; 2. Boy Sets Fire – After the Eulogy; 3. Ignite – By My Side; 4. Nelly Furtado – I’m Like a Bird; 5. Travoltas – Pray for Sun; 6. Lagwagon – Burn That Bridge When We Get to It; 7. Beckley-Lamm-Wilson – I Wish for You; 8. Vast – I Don’t Have Anything; 9. Vision – Beggars and Gentry; 10. Shelter – When 20 Summers Pass

2001: 1. Johan – Tumble and Fall; 2. Tiger Army – Cupid’s Victim; 3. Noir Desir – Le Vent Nous Portera; 4. Muse – New Born; 5. The Spirit That Guides Us – Real Life Motion Picture; 6. As Friends Rust – Morningleaver; 7. Weezer – Island in the Sun; 8. System of a Down – Chop Suey!; 9. Tenacious D – Tribute; 10. Extince – Grootheidswaan

2002: 1. No Use For A Name – International You Day; 2. Zijlstra – Durgerdam Slaapt; 3. Bad Religion – Sorrow; 4. Saybia – The Day After Tomorrow; 5. Boy Sets Fire – Release the Dogs; 6. Avoid One Thing – Lean on Sheena; 7. Johnny Cash – We’ll Meet Again; 8. Red Hot Chili Peppers – Cabron; 9. The First Step – Something Inside; 10. Wondermints – Out of Mind

2003: 1. Elliott – Song in the Air; 2. Keren Ann – Not Going Anywhere; 3. Yellowcard – Way Away; 4. AFI – Girl’s Not Grey; 5. Ben Folds – Learn to Live with What You Are; 6. Boy Sets Fire – Handful of Redemption; 7. The Thrills – Big Sur; 8. Epic – Travel; 9. Lagwagon – I Must Be Hateful; 10. Dido – White Flag

2004: 1. The Polyphonic Spree – Section 12 (Hold Me Now); 2. Silent Drive – Banana Rejection; 3. Bad Religion – Sinister Rouge; 4. Morrissey – The First of the Gang to Die; 5. Tiger Army – Ghostfire; 6. Justice – Intro/Justice; 7. Jem – They; 8. Descendents – ‘Merican; 9. KT Tunstall – Suddenly I See; 10. Bayside – Masterpiece

2005: 1. Bayside – Montauk; 2. No Use For A Name – For Fiona; 3. Acid House Kings – 7 Days; 4. Sufjan Stevens – Come On! Feel the Illinoise!; 5. Rocky Votolato – White Daisy Passing; 6. Russian Futurists – 2 Dots on a Map; 7. Ben Folds – Bitches Ain’t Shit; 8. The Real McKenzies – Best Day Until Tomorrow; 9. Lagwagon – Heartbreaking Music; 10. Audioslave – Be Yourself

2006: 1. Johan – Oceans; 2. Badly Drawn Boy – Nothing’s Gonna Change Your Mind; 3. Damien Rice – 9 Crimes; 4. Bayside – Winter; 5. Ignite – Fear is Our Tradition; 6. Babybird – Snails; 7. Belle and Sebastian – Funny Little Frog; 8. Lily Allen – Smile; 9. The Long Blondes – Once and Never Again; 10. Jack Johnson – Upside Down

2007: 1. Camera Obscura – Super Trouper; 2. Bayside – Carry On; 3. Super Furry Animals – Run-Away; 4. Eddie Vedder – Long Nights; 5. Extince – Iedere Dag; 6. Danny de Munk – Amsterdam, Hee Pak Me Dan!; 7. Bad Religion – Honest Goodbye; 8. Vicente Fernández – Estos Celos; 9. Bad Brains – Give Thanks and Praises; 10. MIA – Paper Planes

2008: 1. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why; 2. Bayside – Roshambo (Rock, Paper, Scissors); 3. Brian Wilson – Midnight’s Another Day; 4. Emiliana Torrini – Jungle Drum; 5. Boeijen Hofstede Vrienten – Aardige Jongens; 6. Foxboro Hot Tubs – Mother Mary; 7. Novastar – Because; 7. Energy – Hunter Red; 8. Elbow – One Day Like This; 9. No Use For A Name – Night of the Living Living; 10. Get Well Soon – Witches! Witches! Rest Now in the Fire

2009: 1. Yusuf – Be What You Must; 2. Jonathan Jeremiah – Happiness; 3. Camera Obscura – French Navy; 4. Moss – I Apologise (Dear Simon); 5. Jack Parow – Cooler as Ekke; 6. NOFX – We Called It America; 7. Caro Emerald – Back It Up; 8. Green Day – ¡Viva la Gloria!; 9. The Hotlines – Better than You; 10. Andrew Bird – Oh No

2010: 1. The Coral – 1000 Years; 2. Al Jardine – Looking Down the Coast; 3. Tony Sly – AM; 4. Brian Wilson – The Like in I Love You; 5. Social Distortion – Alone and Forsaken; 6. Katy Perry – California Gurls; 7. Kelis – Acapella; 8. Walter Schreifels – She is To Me; 9. Sparrow Falls – Dogdays & Dusk; 10. Sia – Clap Your Hands

2011: 1. Lykke Li – I Follow Rivers; 2. Lana Del Rey – Video Games; 3. Beastie Boys feat. Santigold – Don’t Play No Game that I Can’t Win; 4. Yellowcard – For You, and Your Denial; 5. Jonathan Jeremiah – Heart of Stone; 6. Red Hot Chili Peppers – The Adventures of Rain Dance Maggie; 7. Acid House Kings – Would You Say Stop?; 8. Tony Sly – Discomfort Inn; 9. Cobra Skulls – Doomsday Parade; 10. The Dwarves – Happy Birthday Suicide

2012: 1. The Beach Boys – From There to Back Again; 2. The Kik – Simone; 3. Sunday Sun – Sunday Sun; 4. The Kyteman Orchestra – The Mushroom Cloud; 5. Green Day – Oh Love; 6. Major Lazer – Get Free; 7. Jessie Ware – Running; 8. Jim Noir – Tea; 9. Pennywise – Let Us Hear Your Voice; 10. NOFX – I Believe in Goddess


Leave a comment »

1954-2012: De 5 beste nummers per jaar

Popmuziek ontstond uiteraard niet van het ene moment op het andere maar geleidelijk (eigenlijk al zodra de blanke country en folk in contact kwamen met de zwarte blues, gospel en spirituals), maar 1954 wordt algemeen geaccepteerd als het jaar waarin het allemaal echt begon. Dit is tenslotte het jaar waarin de eerste echte popster, Elvis Presley, debuteerde en waarin voor het eerst een rock ‘n’ roll-single opgenomen werd, ‘Rock Around the Clock’ van Bill Haley & His Comets, die de mainstream bereikte. Elk tijdperk dat popmuziek sindsdien heeft doorstaan is om verschillende redenen de moeite waard.

De jaren vijftig waren het tijdperk van de eerste generatie jongeren die tijd, geld en vrijheid kregen om interesses te ontwikkelen die hun ouders niet konden en/of wilden begrijpen, waardoor de tot dan toe heerlijk onschuldige en naïeve populaire muziek de ruimte kreeg om openlijk rebels en sexy te zijn. En dat maakte een hoop energie los. De jaren zestig waren absoluut de grootste en meest fascinerende bloeiperiode van de popmuziek, een jarenlang durende explosie van de meest boeiende creatieve ideeën en experimenten, waarin veel nog niet was gedaan maar (vaak met hulp van de nodige geestverruimende middelen) ineens wel mogelijk bleek. De jaren zeventig waren daarna een soort bezinningsperiode waarin de flower power-generatie weer met beide benen op de grond kwam en verschillende muzikale bruggen werden geslagen: de rebelse singer-songwriters gingen aangepaste luisterpop maken, rock ‘n’ roll splitste zich op in de flamboyante glamrock, de stoere hardrock (waaruit later metal ontstond) en de venijnige punk, terwijl disco en funk zich ontwikkelden als bakermat voor house en hip hop. In de jaren tachtig werd de popmuziek steeds kitscheriger (maar aangezien mijn kinderjaren zich in dit decennium afspeelden hebben veel foute hits uit die tijd voor mij een overheersend nostalgisch sausje), in de underground gebeurde intussen genoeg interessants: new wave, metal, hardcore punk, hip hop en house floreerden. De jaren negentig heb ik, ondanks de hemeltergende euro house die de hitparades domineerde, ervaren als een prima tijdperk om een tiener in te zijn: grunge, crossover en skate punk werden populair en waren voor mij als beginnend gitarist die graag een flinke bak niet al te moeilijke herrie uit z’n eerste elektrische gitaar wilde persen perfecte genres. En in de huidige eeuw is alles eenvoudig en in overvloed verkrijgbaar en is er ruimte voor grote of kleine oplevingen van elk denkbaar genre uit het verleden. Op de radio is naar mijn mening weinig goede nieuwe muziek meer te horen, maar voor wie wat beter zoekt zitten er nog voldoende krenten in de pap, ongeacht in welke muzikale hoek je het wil zoeken.

Nu december voor de deur staat is het weer tijd om voorzichtig te beginnen met nadenken over jaaroverzichtjes. Ik ga een stapje verder met mijn vijf favoriete nummers van elk jaar van 1954 tot en met 2012 (maximaal één nummer per uitvoerende per jaar).

Voor 1954: 1. Johann Sebastian Bach – Air on a G String; 2. Maurice Ravel – Bolero; 3. Albert Ketèlbey – In a Monastery Garden; 4. Traditional – Greensleeves; 5. Edvard Grieg – Morning Mood
1954: 1. Elvis Presley – Blue Moon of Kentucky; 2. Bill Haley & His Comets – Rock Around the Clock; 3. The Penguins – Earth Angel (Will You Be Mine); 4. The Crew-Cuts – Sh-Boom; 5. The Chordettes – Mr. Sandman
1955: 1. Chuck Berry – Maybellene; 2. The Platters – The Great Pretender; 3. Elvis Presley – Mystery Train; 4. Little Richard – Tutti Frutti; 5. Bo Diddley – Bo Diddley
1956: 1. Elvis Presley – I Want You, I Need You, I Love You; 2. Sonny Burgess – We Wanna Boogie; 3. Gene Vincent – Be-Bop-A-Lula; 4. Johnny Cash – I Walk the Line; 5. Chuck Berry – Roll Over Beethoven
1957: 1. Eddie Cochran – Twenty Flight Rock; 2. Jerry Lee Lewis – Great Balls Of Fire; 3. Jackie Wilson – Reet Petite; 4. Carl Perkins – Matchbox; 5. Gene Vincent – B-I Bickey Bi Bo Bo Go
1958: 1. Jimmy Pritchett – That’s the Way I Feel; 2. Ritchie Valens – Come On, Let’s Go; 3. Elvis Presley – Don’t; 4. Chuck Berry – Johnny B. Goode; 5. The Big Bopper – Chantilly Lace
1959: 1. Chuck Berry – Memphis, Tennessee; 2. Elvis Presley – A Big Hunk o’ Love; 3. Hugo Winterthaler – Theme from a Summer Place; 4. Ray Charles – What’d I Say; 5. Fabian – Tiger
1960: 1. Sam Cooke – (What a) Wonderful World; 2. Elvis Presley – Are You Lonesome Tonight?; 3. The Shadows – Apache; 4. The Ventures – Walk, Don’t Run; 5. Eddie Cochran – Three Steps to Heaven
1961: 1. John Leyton – Johnny, Remember Me; 2. Del Shannon – Runaway; 3. The Everly Brothers – Temptation; 4. Ben E. King – Stand By Me; 5. Wayne Cochran – Last Kiss
1962: 1. Brian Hyland – Sealed with a Kiss; 2. Jimmy Clanton – Venus in Blue Jeans; 3. The Shadows – Wonderful Land; 4. The Cascades – Rhythm of the Rain; 5. The Contours – Do You Love Me
1963: 1. Gerry & The Pacemakers – You’ll Never Walk Alone; 2. The Beach Boys – Lonely Sea; 3. Dusty Springfield – I Only Want to Be with You; 4. The Beatles – I Want to Hold Your Hand; 5. The Ronettes – Be My Baby
1964: 1. The Supremes – Baby Love; 2. The Beach Boys – I Get Around; 3. Elvis Presley – Roustabout; 4. The Zombies – She’s Not There; 5. Simon & Garfunkel – The Sound of Silence
1965: 1. France Gall – Poupée De Cire, Poupée De Son; 2. The Righteous Brothers – Unchained Melody; 3. The Beach Boys – California Girls; 4. The Mamas & The Papas – California Dreamin’; 5. Jay & The Americans – Cara Mia
1966: 1. The Beach Boys – God Only Knows; 2. Tim Hardin – How Can We Hang On to a Dream; 3. The Easybeats – Friday on My Mind; 4. The Beatles – For No One; 5. The Mamas & The Papas – I Saw Her Again
1967: 1. Warm Sounds – Birds and Bees; 2. Procol Harum – A Whiter Shade of Pale; 3. The Moody Blues – Nights in White Satin; 4. The Turtles – Happy Together; 5. The Yellow Balloon – Stained Glass Window
1968: 1. Simon & Garfunkel – America; 2. Sagittarius – My World Fell Down; 3. The Casuals – Jesamine; 4. David McWilliams – Can I Get There by Candlelight; 5. Paul Mauriat & His Orchestra – Love is Blue
1969: 1. The Beach Boys – Time to Get Alone; 2. The Doors – Touch Me; 3. The Beatles – Here Comes the Sun; 4. Crosby, Stills & Nash – Long Time Gone; 5. Peter Sarstedt – Where Do You Go To (My Lovely)
1970: 1. Cat Stevens – Wild World; 2. The Beach Boys – This Whole World; 3. The Beatles – Let It Be; 4. Matthews Southern Comfort – Woodstock; 5. Minnie Riperton – Les Fleurs
1971: 1. The Beach Boys – Surf’s Up; 2. America – A Horse with No Name; 3. Cat Stevens – Morning Has Broken; 4. The Buoys – Give Up Your Guns; 5. The Doors – Riders on the Storm
1972: 1. Michel Fugain & Le Big Bazar – Une Belle Histoire; 2. America – Ventura Highway; 3. Lori Balmer – Here Before the Sun; 4. The Beach Boys – All This is That; 5. Elvis Presley – Always on My Mind
1973: 1. Steve Miller Band – The Joker; 2. Sly & The Family Stone – If You Want Me to Stay; 3. The Beach Boys – California Saga/Big Sur; 4. Boudewijn de Groot – Jimmy; 5. Stevie Wonder – Higher Ground
1974: 1. Elvis Presley – My Boy; 2. The First Class – Beach Baby; 3. Minnie Riperton – Lovin’ You; 4. Cat Stevens – Oh, Very Young; 5. Queen – Killer Queen
1975: 1. Diana Ross – Theme from Mahogany (Do You Know Where You’re Going To); 2. Van Dyke Parks – Clang of the Yankee Reaper; 3. 10cc – I’m Not in Love; 4. The Four Seasons – Silver Star; 5. America – Sister Golden Hair
1976: 1. Doug Ashdown – Winter in America; 2. Blue Oyster Cult – (Don’t Fear) The Reaper; 3. Al Stewart – On the Border; 4. Ramones – Havana Affair; 5. Sex Pistols – Anarchy in the UK
1977: 1. The Stranglers – No More Heroes; 2. Dennis Wilson – River Song; 3. Kansas – Dust in the Wind; 4. Electric Light Orchestra – Mr. Blue Sky; 5. Steve Miller Band – Jungle Love
1978: 1. Gerard van Maasakkers – Gaode Mee; 2. Gerry Rafferty – Baker Street; 3. Kayak – Ruthless Queen; 4. The Cars – Just What I Needed; 5. The Motors – Airport
1979: 1. Madness – My Girl; 2. The Members – The Sound of the Suburbs; 3. Supertramp – The Logical Song; 4. The Beach Boys – Lady Lynda; 5. Dan Fogelberg – Longer
1980: 1. The Alan Parsons Project – The Turn of a Friendly Card (Part 1); 2. New Musik – This World of Water; 3. The Korgis – Everybody’s Got to Learn Sometime; 4. Joy Division – Love Will Tear Us Apart; 5. Ultravox – Vienna
1981: 1. Ph.D. – I Won’t Let You Down; 2. The Stranglers – Golden Brown; 3. Jon & Vangelis – I’ll Find My Way Home; 4. Doe Maar – Sinds 1 Dag Of 2 (32 Jaar); 5. The Kinks – Better Things
1982: 1. Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst); 2. The Alan Parsons Project – Old and Wise; 3. Doe Maar – De Bom; 4. Het Goede Doel – Vriendschap; 5. The Clash – Rock the Casbah
1983: 1. Mike Oldfield feat. Maggie Reilly – Moonlight Shadow; 2. Toontje Lager – Stiekum Gedanst; 3. Frank Boeijen Groep – Linda; 4. Duran Duran – The Reflex; 5. Nena – 99 Luftballons
1984: 1. The Cars – Drive; 2. Herman Brood & Henny Vrienten – Als Je Wint; 3. Foreigner – I Want to Know What Love Is; 4. Jermaine Jackson & Pia Zadora – When the Rain Begins to Fall; 5. Nik Kershaw – The Riddle
1985: 1. Cock Robin – The Promise You Made; 2. Tears For Fears – Everybody Wants to Rule the World; 3. A-Ha – Take on Me; 4. The Outfield – Your Love; 5. The Style Council – Walls Come Tumbling Down!
1986: 1. Crowded House – Don’t Dream It’s Over; 2. Red Box – For America; 3. The Stranglers – Always the Sun; 4. Mecano – Hijo de la Luna; 5. The Smiths – Bigmouth Strikes Again
1987: 1. Paul McCartney – Once Upon a Long Ago; 2. Wax – (Building a) Bridge to Your Heart; 3. Guns N’ Roses – Paradise City; 4. REM – The One I Love; 5. Descendents – Clean Sheets
1988: 1. The La’s – There She Goes; 2. Crowded House – Into Temptation; 3. Traveling Wilburys – Handle with Care; 4. REM – Stand; 5. Toto – Stop Loving You
1989: 1. Red Hot Chili Peppers – Knock Me Down; 2. Gorilla Biscuits – New Direction; 3. Beastie Boys – Shake Your Rump; 4. The Beautiful South – Song for Whoever; 5. Bad Religion – You
1990: 1. Beverley Craven – Promise Me; 2. Inside Out – No Spiritual Surrender; 3. Burn – …Shall Be Judged; 4. Juan Luis Guerra – Burbujas de Amor; 5. Depeche Mode – Enjoy the Silence
1991: 1. Pearl Jam – Black; 2. Nirvana – Lithium; 3. Red Hot Chili Peppers – Breaking the Girl; 4. Cypress Hill – How I Could Just Kill a Man; 5. Spin Doctors – Two Princes
1992: 1. Alice In Chains – Would?; 2. Pearl Jam – State of Love and Trust; 3. Beastie Boys – The Maestro; 4. Stone Temple Pilots – Plush; 5. House Of Pain – Jump Around
1993: 1. Red Hot Chili Peppers – Soul to Squeeze; 2. Nirvana – Heart-Shaped Box; 3. The Connells – ’74-’75; 4. Shelter – In Praise of Others; 5. Cypress Hill – Insane in the Brain
1994: 1. Beastie Boys – Sabotage; 2. Green Day – Basket Case; 3. Live – Selling the Drama; 4. Weezer – Buddy Holly; 5. Soundgarden – Black Hole Sun
1995: 1. Green Day – Armatage Shanks; 2. Radiohead – Street Spirit (Fade Out); 3. Pulp – Disco 2000; 4. Therapy? – Stories; 5. Red Hot Chili Peppers – Warped
1996: 1. Social Distortion – When the Angels Sing; 2. Bad Religion – Cease; 3. Ignite – Embrace; 4. 108 – Killer of the Soul; 5. Super Furry Animals – Something 4 the Weekend
1997: 1. Elliott Smith – Miss Misery; 2. Buena Vista Social Club – Chan Chan; 3. Foo Fighters – Everlong; 4. Weeping Willows – Broken Promise Land; 5. No Use For A Name – On the Outside
1998: 1. Elliott Smith – Waltz #2 (XO); 2. Lagwagon – Leave the Light On; 3. Undeclinable Ambuscade – 7 Years; 4. Strung Out – The Exhumation of Virginia Madison; 5. The Ataris – San Dimas High School Football Rules
1999: 1. Andreas Johnson – Glorious; 2. Dido – Hunter; 3. Face To Face – Burden; 4. No Use For A Name – Not Your Savior; 5. Good Riddance – Heresy, Hypocrisy, and Revenge
2000: 1. Zoli Band – Painful; 2. Boy Sets Fire – After the Eulogy; 3. Ignite – By My Side; 4. Nelly Furtado – I’m Like a Bird; 5. Travoltas – Pray for Sun
2001: 1. Johan – Tumble and Fall; 2. Tiger Army – Cupid’s Victim; 3. Noir Desir – Le Vent Nous Portera; 4. Muse – New Born; 5. The Spirit That Guides Us – Real Life Motion Picture
2002: 1. No Use For A Name – International You Day; 2. Zijlstra – Durgerdam Slaapt; 3. Bad Religion – Sorrow; 4. Boy Sets Fire – Handful of Redemption; 5. Saybia – The Day After Tomorrow
2003: 1. Elliott – Song in the Air; 2. Keren Ann – Not Going Anywhere; 3. Yellowcard – Way Away; 4. AFI – Girl’s Not Grey; 5. Ben Folds – Learn to Live with What You Are
2004: 1. The Polyphonic Spree – Section 12 (Hold Me Now); 2. Silent Drive – Banana Rejection; 3. Bad Religion – Sinister Rouge; 4. Morrissey – The First of the Gang To Die; 5. Tiger Army – Ghostfire
2005: 1. Bayside – Montauk; 2. Acid House Kings – 7 Days; 3. Sufjan Stevens – Come On! Feel the Illinoise!; 4. Russian Futurists – 2 Dots on a Map; 5. No Use For A Name – For Fiona
2006: 1. Johan – Oceans; 2. Badly Drawn Boy – Nothing’s Gonna Change Your Mind; 3. Damien Rice – 9 Crimes; 4. Bayside – Winter; 5. Ignite – Fear is Our Tradition
2007: 1. Camera Obscura – Super Trooper; 2. Ciske de Rat Musicalcast – Amsterdam, Hee Pak Me Dan!; 3. Bayside – Carry On; 4. Super Furry Animals – Run-Away; 5. Eddie Vedder – Long Nights
2008: 1. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why; 2. Bayside – Roshambo (Rock, Paper, Scissors); 3. Brian Wilson – Midnight’s Another Day; 4. Emiliana Torrini – Jungle Drum; 5. Boeijen Hofstede Vrienten – Aardige Jongens
2009: 1. Yusuf – Be What You Must; 2. Camera Obscura – French Navy; 3. Moss – I Apologise (Dear Simon); 4. Caro Emerald – Back It Up; 5. NOFX – We Called It America
2010: 1. The Coral – 1000 Years; 2. The Sails – Travel; 3. Al Jardine – Looking Down the Coast; 4. Brian Wilson – The Like in I Love You; 5. Caro Emerald – Stuck
2011: 1. Jonathan Jeremiah – Happiness; 2. Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix); 3. Lana Del Rey – Video Games; 4. Beastie Boys feat. Santigold – Don’t Play No Game that I Can’t Win; 5. Yellowcard – For You, and Your Denial
2012: 1. The Beach Boys – From There to Back Again; 2. The Kyteman Orchestra – The Mushroom Cloud; 3. The Kik – Simone; 4. Green Day – Oh Love; 5. Pennywise – Let Us Hear Your Voice

Leave a comment »

Nutteloze muzieklijstjes, delen 1, 2 en 3

Nutteloze muzieklijstjes, deel 1: Tien muzikale moordenaars.

1. Phil Spector

Phil Spector (1939) is in de jaren zestig wellicht de bekendste producer in de popwereld. Zijn beroemde “Wall of Sound” wordt vaak gekopieerd, hij stampt verschillende succesvolle meidengroepen uit de grond (The Crystals, The Ronettes) en werkt met onder meer The Beatles, Ramones, The Righteous Brothers en Ike & Tina Turner. Op 3 februari 2003, dezelfde datum waarop producer Joe Meek in 1967 zijn huisbazin en daarna zichzelf doodschoot, krijgt de politie een alarmerend telefoontje van Spector’s chauffeur. Bij aankomst in Spector’s huis in Alhambra, Californië vinden ze het levenloze lichaam van B-actrice Lana Clarkson, die door haar mond is geschoten. “I think I killed somebody”, zou Spector even daarvoor met het moordwapen nog in de hand hebben gezegd tegen één van zijn werknemers. Later verklaart hij echter dat Clarkson per ongeluk zelfmoord pleegde. Spector komt op borgtocht vrij. In 2007 loopt een rechtzaak nog op een mislukking uit als de jury niet tot een unaniem oordeel kan komen. Op 29 mei 2009 lukt dat wel en wordt Spector veroordeeld tot een gevangenisstraf van 19 jaar tot levenslang. Hij zit momenteel zijn straf uit in een gevangenis in Corcoran.

2. Sid Vicious

Sid Vicious, in 1957 geboren als Simon Ritchie, wordt in 1977 bassist van de punkband Sex Pistols als vervanger van Glen Matlock. Vicious kan nauwelijks spelen, maar heeft exact de uitstraling waar de band naar op zoek is. Vicious groeit uit tot een punkicoon en na het vertrek van zanger Johnny Rotten heeft de band Britse top tien-hits met de door Vicious gezongen covers ‘My Way’, ‘Something Else’ en ‘C’mon Everybody’. Op 12 oktober 1978 verblijft Vicious met zijn vriendin Nancy Spungen (die door haar onmogelijke gedrag “Nauseating Nancy” genoemd wordt) in het Chelsea Hotel in New York. Daar overlijdt Spungen in de badkamer aan een steekwond. Vicious verklaart aanvankelijk dat hij haar neer heeft gestoken tijdens een ruzie, later zegt hij dat Spungen incidenteel in het mes gevallen is. Vicious komt op borgtocht vrij en overlijdt zelf op 2 februari 1979 aan een overdosis. In zijn afscheidsbrief staat dat hij een “death pact” met Spungen gesloten had. Sid en Nancy gaan de boeken in als de tragische Romeo en Julia van de punkscene. Over hen wordt in 1986 de film ‘Sid & Nancy’ gemaakt.

3. Leadbelly

Alhoewel deze in 1888 als Huddie Ledbetter geboren folklegende overleed in 1949, nog voor de geboorte van de rock ‘n’ roll, is zijn invloed op de popmuziek groot. Onder meer The Beach Boys, The Doors, ABBA, Johnny Cash, Led Zeppelin, Creedence Clearwater Revival, Van Morrison en Nirvana brachten covers van zijn nummers uit. In januari 1918 is Ledbetter een voortvluchtige gevangene die ontsnapt is tijdens werkzaamheden in een “chain gang”. Hij krijgt met een familielid ruzie om een vrouw en brengt hem om het leven. Ledbetter wordt veroordeelt tot een celstraf van zeven tot 35 jaar in de gevangenis Sugar Land in Texas. Daar maakt hij zich al snel populair door zijn goede gedrag en omdat hij optredens geeft voor bewakers en medegevangenen. Ook gouverneur Pat Morris Neff is een liefhebber van zijn muziek, hij brengt zelfs zo nu en dan gasten mee naar de gevangenis om naar Leadbelly’s muziek te komen luisteren. Nadat hij zeven jaar gezeten heeft dient Ledbetter een gezongen verzoek om gratie in bij Neff, die hem daarop vrijlaat. Enkele jaren later verdwijnt hij weer achter de tralies nadat hij, dit keer zonder fatale gevolgen, een man neer heeft gestoken. Wederom hoeft hij slechts het minimum van zijn straf uit te zitten. In 1937 verschijnt een artikel over hem in het tijdschrift Life met de titel ‘Bad Nigger Makes Good Minstrel’.

4. Bertrand Cantat

De Franse zanger/gitarist Bertrand Cantat (1964) richt in 1983 de rockband Noir Désir op. De band is met name succesvol in eigen land, waar verschillende albums goud, platina en zelfs dubbel platina worden. In 2002 wordt de single ‘Le Vent Nous Portera’ (‘de wind die ons draagt’) een grote internationale hit. Op 1 augustus 2003 verblijft Cantat met zijn vriendin, de Franse actrice Marie Trintignant, in een hotel in Vilnius, Litouwen. Het stel krijgt ruzie over Trintignant’s contacten met haar ex, waarop Cantat haar in elkaar slaat. Ze wordt daarbij 19 keer op het hoofd geraakt en verliest haar bewustzijn. Ze raakt in coma en overlijdt enkele dagen later. Cantat wordt veroordeeld tot acht jaar cel, kort daarna wordt zijn huis in brand gestoken. Het eerste halfjaar van zijn straf zit Cantat uit in Litouwen, waarna hij overgeplaatst wordt naar een Franse gevangenis. Ondanks hevige protesten van Trintignant’s moeder en feministische groeperingen aan het adres van president Sarkozy komt Cantat vrij nadat hij de helft van zijn straf uit heeft gezeten.

5. Joe Meek

Joe Meek (1929) is in de jaren zestig één van de belangrijkste Britse muziekproducers. Hij is een pionier in het gebruik van geluidseffecten in muziek en produceert grote hits voor onder meer John Leyton, The Honeycombs, Mike Berry en The Tornadoes. Voor die laatste groep schrijft hij, alhoewel hij geen noten kan lezen, geen enkel instrument kan bespelen en toondoof is, het instrumentale nummer ‘Telstar’, dat de eerste Britse single wordt die in Amerika de eerste plaats haalt. Meek staat te boek als excentriek. Hij is volledig geobsedeerd door bovennatuurlijke zaken (hij brengt regelmatig nachten door met opnameapparatuur op begraafplaatsen), kampt met depressies, paranoia en een drugsverslaving en is homoseksueel, iets wat dan nog verboden is in Groot-Brittannië. Op 3 februari 1967, de achtste verjaardag van de dood van zijn grote idool Buddy Holly (waarmee Meek zegt te communiceren), draait de producer door. Hij grijpt een buks die hij in beslag heeft genomen van Tornados-bassist Heinz Burt en schiet er zijn huisbazin Viola Shenton mee dood. Vervolgens berooft hij zichzelf van het leven.

6. Claudine Longet

De Franse Claudine Longet (1942) werkt als danseres in Las Vegas als ze in 1960 de bekende Amerikaanse zanger Andy Williams ontmoet, waarmee ze een jaar later trouwt. Met hem aan haar zijde bouwt ze een carrière op als actrice en zangeres. Grote hitsingles scoort Longet niet, wel wordt haar debuutalbum ‘Claudine’ goud en verkopen ook haar volgende twee LP’s goed. Later heeft ze een relatie met de Olympische skiër Vladimir “Spider” Sabich. Op 21 maart 1976 komt deze te overlijden door een schotwond in de buik, die hij oploopt in zijn huis in Aspen. Longet beweert dat Sabich zichzelf incidenteel neer heeft geschoten toen hij haar het vuurwapen liet zien, maar verschillende overtuigende bewijzen spreken haar verhaal tegen. Door blunders van de politie van Aspen mogen enkele van de meeste bezwarende bewijzen echter niet gebruikt worden in de rechtzaal. Longet komt er genadig vanaf, ze wordt veroordeeld wegens nalatigheid, krijgt een bescheiden geldboete en hoeft maar dertig dagen in de cel door te brengen, op een door haarzelf te bepalen tijdstip. Ze kiest ervoor de straf drie maanden later uit te zitten, nadat ze op vakantie geweest is met haar advocaat. Sinds het incident leeft Longet in de anonimiteit.

7. Jim Gordon

Jim Gordon (1945) is in de jaren zestig en zeventig één van Amerika’s meestgevraagde sessiedrummers. Hij speelt op talloze hits van onder meer The Beach Boys, Eric Clapton, John Lennon, The Byrds en Frank Zappa. Daarnaast speelt hij de partijen in van Muppets-drummer Animal, ook is hij enige tijd lid van Eric Clapton’s supergroep Derek & The Dominos. In de late jaren zeventig begint Gordon te klagen over stemmen in zijn hoofd, hij hoort voornamelijk die van zijn moeder. Alhoewel later zal blijken dat Gordon schizofreen is worden de stemmen aanvankelijk toegeschreven aan de gevolgen van alcoholmisbruik. Op 3 juni 1983 draait Gordon door en brengt hij zijn moeder om met een hamer en een mes. Ondanks zijn schizofrenie wordt hij toerekeningsvatbaar verklaard en veroordeeld tot een gevangenisstraf van 16 jaar tot levenslang. Hij zit nog altijd vast.

8. Varg Vikernes

De Noorse black metalband Mayhem verliest in 1991 zanger Dead (echte naam Per Yngve Ohlin) als deze zichzelf in de gezamelijke woning van de band door het hoofd schiet. In zijn afscheidsbriefje staat alleen de korte boodschap “Excuses voor het bloed”. Gitarist Euronymous (Øystein Aarseth) is degene die het lijk ontdekt, het eerste wat hij vervolgens doet is er wat foto’s van maken (die later verschijnen op de hoes van een bootleg). Twee jaar later komt Aarseth zelf gewelddadig om het leven. Op 10 augustus 1993 wordt hij in zijn appartement met 23 messteken doodgestoken door de gitarist van zijn band, Kristian “Varg” Vikernes. Vikernes verklaart later dat hij handelde uit zelfverdediging omdat Aarseth hèm zou hebben willen vermoorden. Vikernes wordt veroordeeld tot 21 jaar cel, niet alleen wegens de moord maar ook voor brandstichting in vier kerken. Hij blijft in de gevangenis lo-fi Burzum-albums maken en komt in 2009 vrij.

9. Grad Hölzken

In 1978 heeft het Eindhovense zangduo Arno & Gradje een hit met de suikerzoete smartlap ‘Pappie, Ik Zie Tranen In Uw Ogen’. Na een wat kleinere tweede hit, ‘Jantje’s SOS’, verdwijnt het tweetal weer in de anonimiteit. Later blijkt het duo minder zoetsappig dan hun muziek deed vermoeden. In 1994 duikt Grad Hölzken, de “vader” van het duo, weer op in het nieuws als hij zes jaar cel krijgt wegens betrokkenheid bij een dodelijke schietpartij in het Eindhovense café Ontdek Je Plekje. “Zoon” Arno is zeven jaar eerder zelf het slechtoffer geworden van fataal geweld, hij komt in 1987 om bij een campingruzie.

10. Big Lurch

Op de avond van 10 april 2002 rookt rapper Antron Singleton, alias Big Lurch, PCP met een vriend. In een vlaag van waanzin brengt hij de vriendin van zijn vriend om. Daarop snijdt hij haar borst open, eet hij van haar longen en tracht hij ook happen uit haar gezicht te nemen. Vervolgens loopt hij naakt en bedekt met bloed de straat op. Hij wordt gearresteerd terwijl hij midden op de weg naar de lucht staat te staren. Singleton probeert zich ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren maar krijgt toch levenslang. Vier maanden na zijn veroordeling komt Singleton’s eerder opgenomen debuutalbum ‘It’s All Bad’ uit. De moeder van het slachtoffer sleept daarop platenlabel Black Market Records voor de rechter met de claim dat zij Singleton drugs hebben gegeven en aan hebben gespoord tot het plegen van misdaden omdat dit zijn reputatie als “gangsta rapper” ten goede zou komen. Het merendeel van de straf die Singleton tot dusver uit heeft gezeten zat hij in eenzame opsluiting.

Nutteloze muzieklijstjes, deel 2: Tien hoogst omstreden nummers

1. Body Count – Cop Killer (1992)

In 1992 brengt rapper Ice-T met zijn metalproject Body Count een titelloos debuutalbum uit, waarop het nummer ‘Cop Killer’ te horen is. Het nummer heeft al snel een grote impact, zelfs president George Bush en vice-president Dan Quayle spreken hun afschuw uit over de verbale aanval op de wetshandhavers. Politieorganisaties in heel Amerika roepen op tot een boycot van alle producten van Time-Warner, het moederbedrijf van platenlabel Sire, om het zo te dwingen het album ‘Body Count’ uit de handel te halen. Tipper Gore, vrouw van Al en geestelijk moeder van muziekcensuurbond PMRC, vergelijkt het verkopen van het album zelfs met Adolf Hitler’s verspreiding van anti-semitisme. Een winkel in Greensboro, North Carolina krijgt van de lokale politie te horen dat ze in geval van nood niet meer op hun hulp hoeven rekenen zolang ‘Body Count’ bij hen in de schappen ligt. Als verschillende bestuursleden en aandeelhouders van Warner Bros. dreigen het bedrijf te verlaten houdt Ice-T de eer aan zichzelf en wordt ‘Body Count’ heruitgebracht zonder ‘Cop Killer’. Originele exemplaren van het album zijn inmiddels zeer gewilde collector’s items.

2. Serge Gainsbourg & Jane Birkin – Je t’Aime… Moi Non Plus (1969)

In 1969 is dit nummer met tekstregels als “Je vais et je viens, entre tes reins” (“Ik ga en ik kom, tussen je lendenen”) en de gekreunde zang voor veel mensen nog een stuk te heftig. Ook voor Gainsbourg’s oorspronkelijke zangpartner (en destijds zijn minnares) Brigitte Bardot, die hem smeekt om de met haar opgenomen originele versie niet uit te brengen. Gainsbourg neemt het daarom opnieuw op met een nieuwe vlam, de Engelse actrice Jane Birkin. Het liedje wordt verbannen in onder meer Italië, Polen, Portugal, Spanje en Groot-Brittanië en in een publiek statement afgekeurd door het Vaticaan. Desondanks bereikt de single in Engeland de tweede plaats op de hitlijst, een hogere positie wordt voor even onmogelijk gemaakt omdat platenmaatschappij Fontana de plaat uit de handel neemt. De Nederlandse koningin Juliana, een belangrijk aandeelhoudster van Fontana’s moederbedrijf Philips, schijnt hiervoor hoogstpersoonlijk verantwoordelijk te zijn. Een heruitgave op het onafhankelijke Major Minor Records haalt alsnog de eerste plaats.

3. The Kingsmen – Louie, Louie (1963)

In 1963 brengt de rockband The Kingsmen een cover uit van Richard Berry’s ‘Louie, Louie’, een nummer over een Jamaicaanse zeeman die thuiskomt van een lange reis en zijn liefje weer terugziet. Op de Kingsmen-versie zingt zanger Jack Ely zo onduidelijk dat het onmogelijk is om hem precies te verstaan. Al snel ontstaat het gerucht dat Ely opzettelijk zo zingt om te verhullen dat hij allerlei obsceniteiten uitslaakt, wat in 1963 nog volstrekt ongehoord is in een popliedje. Briefjes met de “echte” songtekst beginnen te circuleren onder fans en het nummer wordt voor talloze Amerikaanse radiostations verbannen. In de staat Indiana verbiedt governeur Matthew Wells het draaien van de single. Zelfs de FBI bemoeit zich met de zaak en stelt een heus onderzoek in. Na 31 maanden moeten de “Feds” concluderen dat ze de wartaal niet kunnen ontcijferen.

4. Sex Pistols – God Save The Queen (1977)

Na het uitkomen van de eerste Sex Pistols-single ‘Anarchy In The UK’ wordt de band in een live tv-uitzending geïnterviewd door Bill Grundy. Tijdens het gesprek neemt gitarist Steve Jones drie keer het woord “fuck” in de mond, het is respectievelijk de derde, vierde en vijfde keer in de geschiedenis van de Britse tv dat dit woord in een uitzending uitgesproken wordt. Heel Engeland spreekt er schande van, Grundy verliest zijn programma en de Pistols verliezen hun platencontract bij EMI. ‘Anarchy In The UK’, dat op dat moment 31e staat in de Britse hitlijst, wordt uit de handel genomen. Ook de tweede single ‘God Save The Queen’, die tijdens het 25e jubileum van Koningin Elizabeth II uitgebracht wordt en spreekt over een “fascistisch regime” van hare majesteit, stuit op veel tegenstand. Het nummer wordt geboycot door bijna alle Britse tv- en radiozenders en geweigerd door verschillende platenzaken. Zelfs de samenstellers van de officiële Britse hitlijst werken de Sex Pistols tegen, alhoewel de single een tijdlang de bestverkochte plaat van Groot-Brittannië is zetten ze ‘God Save the Queen’ uit protest op de tweede plaats.

5. Ozzy Osbourne – Suicide Solution (1980)

In 1980 is op het solo-album ‘Blizzard of Ozz’ van Black Sabbath-zanger Ozzy Osbourne het nummer ‘Suicide Solution’ te horen. Het nummer gaat over alcohol en is geschreven als ode aan de door alcoholmisbruik overleden AC/DC-zanger Bon Scott. De tekst is echter makkelijk verkeerd te interpreteren als promotiepraatje voor zelfmoord, wat zorgt voor de nodige kritiek en afschuw. De kritiek wordt vier jaar later heviger als de ouders van ene John McCollum Osbourne voor de rechter slepen, omdat hun zoon zichzelf door het hoofd zou hebben geschoten terwijl hij naar ‘Suicide Solution’ luisterde. Osbourne wordt vrijgesproken. Later zal het scenario zich herhalen, als ook de zelfmoord van ene Eric A. geweten wordt aan Osbourne’s onbedoeld aangedragen “oplossing”.

6. Guns N’ Roses – One in a Million (1988)

Teksten als “Police and niggers […] get out of my way” en “Immigrants and faggots / They make no sense to me” zou je wellicht verwachten van een obscure extreem rechtse skinhead-band. Ze zijn echter te horen in het nummer ‘One in a Million’, dat te vinden is op het met dubbel platina bekroondd album ‘G N’ R Lies’ van één van de grootste rockbands van de jaren tachtig en negentig, Guns N’ Roses. Zanger Axl Rose probeert later wel zijn woorden te ontkrachten door te melden dat homoseksuele artiesten als Elton John en Freddie Mercury tot zijn idolen behoren en dat de moeder van gitarist Slash Afro-Amerikaans is. Overigens is ‘One in a Million’ niet het enige nummer op ‘G N’ R Lies’ dat bij veel mensen slecht valt, ook ‘Used To Love Her’ veroorzaakt enige opschudding. In het opmerkelijk vrolijk klinkende nummer zingt Rose dat hij zijn zeurende vriendin om zeep heeft geholpen en haar heeft begraven in zijn achtertuin.

7. Beenie Man – Damn (1999)

In zijn nummer ‘Damn’ zingt de Jamaicaanse reggae-ster Beenie Man de hoogst homo-onvriendelijke regel “I’m dreaming of a new Jamaica / Come to execute all the gays”. Het zal hem nog lang blijven achtervolgen. In 2004 wordt hij verbannen bij de MTV Music Awards-ceremonie, waarvoor hij aanvankelijk was uitgenodigd. In 2010 wordt hij door de organisaties van het Nederlandse Parkpop en het Belgische festival Couleur Cafe geschrapt van de line-ups, na protesten van homorechtengroeperingen. Helaas is Beenie Man onder Jamaicaanse reggaesterren bepaald geen uitzondering, ook landgenoten als Elephant Man, Bounty Killer, TOK, Capleton, Buju Banton en Babycham hebben nummers op hun naam staan waarin wordt opgeroepen tot het vermoorden, verbranden, verkrachten of martelen van homoseksuelen.

8. Anti-Nowhere League – So What? (1981)

De Engelse punkband Anti-Nowhere League brengt in 1981 een ruwe cover van Ralph McTell’s aanvankelijk zo brave ‘Street Of London’ uit als single. Op de B-kant staat hun eigen ‘So What?’ Zanger Animal meldt in de tekst onder meer dat hij skank en speed gebruik heeft, urine heeft gedronken en seks heeft gehad met schapen, geiten, schoolmeisjes en oude mannen. Uiteraard gebruikt hij daarbij talloze obscene woorden als “fuck”, “piss”, “cunt” en “cock”. In platenzaken door heel Engeland worden exemplaren van de single wegens deze obsceniteiten door politiemedewerkers in beslag genomen om te worden vernietigd. ‘So What?’ groeit uit tot het lijflied van Anti-Nowhere League en wordt gecovered door talloze bands, waaronder Metallica.

9. NWA – Fuck Tha Police (1988)

In 1988 brengt de hip hop-groep NWA (Niggaz Wit Attitudes) het inmiddels legendarische album ‘Straight Outta Compton’ uit. Hierop staat het nummer ‘Fuck Tha Police’, waarop de politie neergezet wordt als een misdadige, racistische bende. Voor de FBI en US Secret Service is het reden om per brief hun ongenoegen te laten blijken aan platenmaatschappij Ruthless Records. NWA wordt tevens verbannen door verschillende concertzalen. Uiteraard blijkt de ophef prima voor de platenverkoop: ‘Straight Outta Compton’ wordt dubbel platina. In 1989 krijgt het Australische radiostation Triple J, dat ‘Fuck Tha Police’ dan al een half jaar zonder problemen op de playlist heeft staan, te horen dat het nummer door de Australian Broadcasting Corporation in de ban is gedaan. Uit protest draait Triple J daarop 24 uur lang non-stop NWA’s ‘Express Yourself’.

10. Prince – Darling Nikki (1984)

‘Darling Nikki’ van het album ‘Purple Rain’ wordt niet uitgebracht als single, desondanks heeft het nummer onbedoeld een enorme impact. De seksueel beladen songtekst waarin onder meer het woord “masturbating” valt is voor Tipper Gore, dan de vrouw van de latere vice-president Al Gore, de directe aanleiding voor de oprichting van de Parents Music Resource Center (PMRC). Dit conservatieve clubje dat voornamelijk bestaat uit echtgenotes van belangrijke politici wordt al snel een plaag voor met name de rock- en hip hop-wereld door het organiseren van censuuracties. Onder meer de bekende “Explicit Lyrics” stickers, die waarschuwen voor grove taal en/of songteksten over seks, geweld, drank, drugs of occulte zaken, zijn hun werk.

Nutteloze muzieklijstjes, deel 3: Tien muzikanten die in het harnas stierven

1. Ty Longley (2003)

Op 20 februari 2003 speelt de dan al 25 jaar oude hardrockband Great White, vooral bekend van de hit ‘Once Bitten, Twice Shy’ uit 1989, in nachtclub The Station in West Warwick, Rhode Island. Tijdens het openingsnummer steekt tourmanager Daniel Biechele vuurwerk af dat bij de liveshow hoort. Door dit vuurwerk vat het geluidswerende foam aan het plafond van het podium vlam en korte tijd later staat de hele club in brand. Van de 462 mensen in de zaal komen er exact honderd om het leven, 230 mensen raken gewond. Het is de op drie na meest dodelijke nachtclubbrand in de Amerikaanse geschiedenis. De 31-jarige gitarist Ty Longley, die dan pas drie jaar in Great White speelt, is het enige bandlid dat het drama niet overleeft.

2. Dimebag Darrell (2004)

In 2003 valt de populaire metalband Pantera na 22 jaar uit elkaar na een stevige ruzie tussen broers “Dimebag” Darrel Abbott (gitaar) en Vinnie Paul Abbott (drums) enerzijds en frontman Phil Anselmo anderzijds. De gebroeders Abbott beginnen een nieuwe band, Damageplan. Op 8 december 2004 spelen ze daarmee in de Alrosa Villa in Columbus, Ohio. Een halve minuut na het begin van het optreden springt ex-marinier Nathan Gale, een 25-jarige Pantera-fan die Dimebag ziet als hoofdschuldige voor het uiteenvallen van zijn favoriete band, op het podium waarna hij de 38-jarige gitarist doodschiet. Ook clubmedewerker Erin Halk (29), securitymedewerker Jeff Thompson (40) en Nathan Bray (23), een toeschouwer die Dimebag probeert te reanimeren, lopen dodelijke schotwonden op. Gale komt zelf om het leven als hij neergeschoten wordt door een politieagent.

3. Leslie Harvey (1972)

Zanger/gitarist Alex Harvey is in de jaren zeventig met zijn Sensational Alex Harvey Band een grote ster in het glamrockgenre. Wat minder bekend is zijn jongere broer Leslie, die ook gitarist is. Leslie lijkt in maart 1965 nog een engeltje op zijn schouder te hebben als hij een tourbusongeluk overleeft dat wèl het leven kost aan twee andere leden van zijn toenmalige band, Blues Council. Op 3 mei 1972 heeft hij minder geluk als hij met de band Stone The Crows op het podium staat van de Top Rank Ballroom in Swansea, Wales. Met natte handen pakt hij een microfoon vast, waarop hij geëlektrocuteerd wordt en overlijdt. Hij is 27 jaar oud. Zijn latere vervanger in de band, Jimmy McCulloch, zal de leeftijd van 27 jaar niet eens halen: hij bezwijkt op 26-jarige leeftijd aan een overdosis heroïne. Broer Alex Harvey wordt evenmin oud, hij overlijdt tien jaar na zijn jongere broer aan een hartaanval, één dag voor zijn 47e verjaardag.

4. Wong Ka-Kui (1993)

Wong Ka-Kui is zanger, gitarist en de voornaamste songschrijver van de nationaal erg succesvolle rockband Beyond uit Hong Kong. Op 24 juni 1993 moet hij met zijn band ter promotie van een nieuw album optreden in de Japanse tv-spelshow Ucchan-Nanchan No Yarunara Yaraneba in de Fuji Television-studio in Tokyo. Tijdens een spelletje vallen Wong Ka-Kui en presentator Uchimura van een glibberig, drie meter hoog platform. De muzikant valt op zijn hoofd en belandt in een coma. Zes dagen later overlijdt hij op 31-jarige leeftijd. Zijn begrafenis veroorzaakt grote verkeersopstoppingen in het centrum van Hong Kong.

5. Mark Sandman (1999)

De Amerikaanse band Morphine baart in de jaren negentig opzien door rock te spelen met een uniek instrumentarium. Het trio heeft geen gitarist, zanger/bassist Mark Sandman speelt op een tweesnarige slide-bas en wordt ondersteund door een baritonsaxofonist en een drummer. Op 3 juli 1999 speelt de groep op het Nel Nome del Rock-festival in Palestrina, Italië als Sandman op het podium instort. Hij overlijdt aan een hartaanval. Morphine houdt direct op te bestaan. In juli 2009, tien jaar na Sandman’s dood, speelt de band echter weer in Palestrina onder de naam Members Of Morphine met Jeremy Lyons als vervanger van Sandman.

6. Tiny Tim (1996)

Onder het pseudoniem Tiny Tim heeft de Amerikaanse zanger Herbert Khaury in 1968 een novelty-hit met zijn in een falsettostemmetje gezongen cover van ‘Tiptoe Through The Tulips’. In september 1996, hij is dan 64 jaar oud, krijgt Tiny Tim een hartaanval tijdens een optreden op een ukulelefestival in Montague, Massachutsetts. Hij overleeft het, maar krijgt te horen dat zijn hartproblemen dusdanig zijn dat hij nooit meer op mag treden. Hij blijft dit echt toch gewoon doen. Op 30 november 1996 krijgt hij in The Woman’s Club in Minneapolis, Minnesota tijdens het zingen van zijn grootste hit wederom een hartaanval op het podium. Dit keer komt hij er minder genadig vanaf, hij overlijdt dezelfde dag in een ziekenhuis.

7. Lord Ulli (1999)

De Duitse beatgroep The Lords begint in 1959 en heeft in eigen land met name in de jaren zestig veel succes. Opmerkelijk aan de leadzanger van de groep, “Lord” Ulli Günter, is dat hij zelfs na tientallen jaren Engelstalige nummers zingen geen woord Engels spreekt. Op 9 oktober 1999 geeft de band een jubileumconcert in Potsdam ter ere van het veertigjarige bestaan. Tijdens het optreden stort Lord Ulli in en valt hard op zijn hoofd. Vier dagen later overlijdt hij op 57-jarige leeftijd aan een schedelbasisfractuur.

8. Johnny “Guitar” Watson (1996)

De in 1935 geboren zanger/gitarist Johnny “Guitar” Watson wordt bij het grote publiek voornamelijk bekend van de hit ‘A Real Mother for Ya’ uit 1977. Minder bekend is dat hij van grote invloed is op muzikanten als Jimi Hendrix, Frank Zappa en Stevie Ray Vaughan en gezien wordt als één van de geestelijke vaders van de hip hop. Samples van zijn muziek zijn dan ook te horen in nummers van onder meer Ice Cube, Snoop Dog, Dr. Dre en Jay-Z. Op 17 mei 1996 speelt Watson live in Yokohama, Japan. Tijdens de solo van zijn nummer ‘Ain’t That A Bitch’ krijgt hij een hartaanval. Hij overlijdt ter plaatse. Ironisch genoeg zijn “Ain’t that a bitch” (vrij te vertalen als “dat is mooi klote”) zijn laatste woorden.

9. Philippé Wynne (1984)

De Amerikaanse soulgroep The Spinners (om verwarring met de Britse groep met dezelfde naam te voorkomen ook bekend als The Detroit Spinners), scoort in de jaren zestig, zeventig en tachtig talloze hits, waaronder ‘It’s a Shame’, ‘I’ll Be Around’, ‘Could It Be I’m Falling in Love’ en ‘Games People Play’. Eén van de twee leadzangers van de band is de als Phillip Walker geboren Phillipé Wynne. Op 12 juli 1984 bezwijkt hij tijdens een optreden in de nachtclub Ivey’s in Oakland, Californië aan een hartaanval. De volgende ochtend overlijdt hij in het ziekenhuis.

10. Onie Wheeler (1984)

De Amerikaanse Tweede Wereldoorlogveteraan Onie Wheeler behoort in de jaren vijftig tot de subtop van de rock ‘n’ roll. Hij staat onder contract bij het legendarische platenlabel Sun en gaat op toernee met de allergrootsten, waaronder Elvis Presley, Jerry Lee Lewis en Carl Perkins. Op 26 mei 1984 speelt hij met Rev. Jimmie Snow in de legendarische Grand Ole Opry, het mekka van de country & western, als hij op het podium een hartaanval krijgt en overlijdt. Hij is dan 62 jaar oud.

Comments (2) »

Van Surfin’ Safari tot Brian Wilson Reimagines Gershwin

Sinds een jaar of zeven ben ik een grote fan van The Beach Boys. Vooral vanwege de discografie van de band. Dat klinkt natuurlijk logisch, maar het zijn niet alleen hun goede platen die dit voor mij zo’n interessante band maken. Het totaalplaatje met alle hoge pieken en diepe dalen, inclusief de prachtige, de vreemde, de afwijkende, de ondergewaardeerde maar ook de mislukte en de gewoon ronduit hondsberoerde platen, fascineert mij enorm.

Het vroege werk, de muziek waar het grote publiek The Beach Boys voornamelijk van kent, is overwegend opgewekt en catchy. Nummers als ‘I Get Around’, ‘Surfin’ USA’ en ‘Fun, Fun, Fun’ zijn primitief vergeleken bij wat later zou komen, maar bijna vijftig jaar later werken ze desondanks nog net zo goed als op de dag dat ze uitkwamen. Luister naar de eerste tien Beach Boys-albums (uitgebracht in slechts een dikke drie jaar tijd) in chronologische volgorde en je kunt de groep bijna letterlijk met de maand horen groeien. Elk nieuw album, zelfs als het slechts vier maanden na het vorige uitkwam, is een flinke stap voorwaarts.

De muziek die de groep rond 1966-1967 maakte is naar mijn mening nooit meer door iemand overtroffen. Diep, rijk, vernieuwend, sprookjesachtig, ambitieus, avontuurlijk, gecompliceerd maar toch toegankelijk en vooral ontzettend mooi. Luister naar de a capella-mix van een willekeurig nummer op ‘Pet Sounds’ en het klinkt op zichzelf al geweldig. Luister dan naar de instrumentale “backing track” en ook die klinkt geweldig. Voeg ze samen en je krijgt iets heel uitzonderlijks. De vocalen, de composities, de arrangementen, de instrumentatie, het is allemaal prachtig.

Alhoewel het moeilijk tegen te spreken is dat The Beach Boys rond 1966-1967 op hun creatieve en artistieke hoogtepunt waren vind ik de periode 1967-1973 misschien zelfs nog interessanter. Gedurende die jaren liep het succes hard achteruit, met als gevolg dat er op elke nieuwe plaats iets nieuws geprobeerd werd. Elk nieuw album was totaal anders dan het vorige, maar op z’n eigen manier toch weer heel erg goed. Zuur is dat deze albums nauwelijks verkochten en dus voorbij gingen aan vrijwel iedereen behalve de hardnekkige fans.

De latere platen zijn op een paar uitzonderingen na niet best, maar desondanks voor mij ook erg boeiend. Enerzijds omdat ik het fascinerend vind dat de mensen die verantwoordelijk waren voor ‘Pet Sounds’ en ‘Good Vibrations’ zo’n 15-20 jaar later nauwelijks meer in staat bleken te zijn om zelfs maar een acceptabel stukje muziek neer te zetten. Anderszijds omdat zelfs op de allerslechtste albums toch altijd weer een paar lichtpuntjes te vinden zijn. Dat ene prachtige refreintje of dat ene zanglijntje dat dan toch weer bewijst dat ze het toch nog niet helemaal verleerd zijn. En als je zo’n lichtpuntje weet te vinden is dat alsof je iets waardevols vindt op een vuilstortplaats.

1962-1964 – “The sun & fun years”

Het eerste album van The Beach Boys klinkt weinig veelbelovend. Het rudimentaire Surfin’ Safari (oktober 1962) laat nog maar weinig horen van de potentie die de groep later zal blijken te hebben. De vocalen klinken nog wat onzeker, de liedjes primitief en weinig geïnspireerd, de arrangementen kaal en sober en de teksten vrij kinderlijk. Alleen de singles ‘Surfin”, ‘Surfin’ Safari’ en ‘409’ zijn wel aardig, de rest is opvulmateriaal dat vandaag de dag bovendien behoorlijk gedateerd klinkt. Met Surfin’ USA (maart 1963) probeert de groep wat meer credibiliteit te krijgen bij de echte surfers. Vijf van de twaalf nummers zijn gitaarinstrumentaaltjes in de stijl van Dick Dale (twee van die nummers zijn zelfs covers van Dale), competent uitgevoerd maar niet interessant. Boeiender zijn de energieke titeltrack en de prachtige ballade ‘Lonely Sea’ (één van de meest ondergewaardeerde vroege Beach Boys-nummers), die heel ver uitstijgen boven alles op het vorige album. Nadat de groep zich op de eerste twee albums nauwelijks aan ballades heeft durven wagen zijn er op Surfer Girl (september 1963), het derde en laatste Beach Boys-album dat in het teken staat van surfen, vier te vinden (waaronder de klassiekers ‘Surfer Girl’ en ‘In My Room’). Voor het eerst zijn ook strijkers en harpen te horen. Ook op de vlottere nummers (‘Catch a Wave’, ‘Little Deuce Coupe’, ‘Our Car Club’, ‘Hawaii’) is, mede dankzij het toenemende gebruik van sessiemuzikanten, veel vooruitgang te horen. Little Deuce Coupe (oktober 1963) is een thema-album over auto’s. Het is het vierde Beach Boys-album in dertien maanden en dat blijkt: vier nummers van de vorige drie albums worden schaamteloos herhaald, veel van de “nieuwe” nummers zijn opgewarmde kliekjes. Shut Down Volume 2 (maart 1964) (‘Volume 1’ is geen Beach Boys-album maar een compilatie met diverse artiesten) is misschien wel het meest wisselvallige album dat de groep ooit maakte. ‘Fun, Fun, Fun’, ‘Don’t Worry, Baby’, ‘The Warmth of the Sun’ en ‘Keep An Eye on Summer’ behoren tot de beste Beach Boys-nummers uit de vroege jaren. Daar tegenover staat een te groot aantal ongeïnspireerde of ronduit stompzinnige opvullertjes. Zeker vijf nummers hadden beter achterwege kunnen blijven. Uit de “sun & fun” jaren is All Summer Long (juli 1964) met gemak het beste album, met klassiekers als ‘I Get Around’ en ‘Little Honda’ en bijzonder fraaie albumtracks als ‘Don’t Back Down’, ‘Wendy’ en ‘Girls on the Beach’. Christmas Album (oktober 1964) begint met vijf door de band zelf geschreven en ingespeelde kerstliedjes, waarvan de singles ‘Little Saint Nick’ en ‘The Man with All the Toys’ leuk zijn. De overige zeven nummers zijn overbekende klassiekers (o.a. ‘Frosty the Snowman’, ‘White Christmas’, ‘Auld Lang Syne’, ‘Santa Claus is Coming to Town’), uitgevoerd met een veertigkoppig orkest. Van deze nummers is het erg stemmige ‘We Three Kings of Orient Are’ het hoogtepunt.

1965 – De overgangsperiode

The Beach Boys Today! (maart 1965) is de “missing link” tussen de beginjaren van de groep en het ‘Pet Sounds’-tijdperk. Op kant A wordt het geluid van de vroegere platen naar een hoger niveau getilt met nog beter in elkaar zittende en rijkelijker gearrangeerde nummers als ‘Dance, Dance, Dance’ en ‘When I Grow Up (To Be a Man)’. Kant B bestaat vrijwel geheel uit melancholische ballades en is een voorproefje op ‘Pet Sounds’. Nummers als ‘She Knows Me Too Well’, ‘Please Let Me Wonder’, ‘Kiss Me, Baby’ en ‘In the Back of My Mind’ zouden op ‘Pet Sounds’ niet hebben misstaan. Afgezien van het korte interview op het einde van het album is dit bovendien de eerste LP zonder vullertjes. Summer Days (And Summer Nights!!) (juni 1965) valt om twee redenen op: voor het eerst sinds tijden is een nieuw Beach Boys-album niet beter dan het vorige (met name de A-kant is relatief zwak) en de ballades ontbreken nu vrijwel geheel (wellicht werden ze al opgespaard voor ‘Pet Sounds’). Op dit erg opgewekte album zijn met ‘California Girls’, ‘Help Me, Rhonda’ en ‘Then I Kissed Her’ wel enkele van de grootste hits van de groep te vinden en met ‘Girl Don’t Tell Me’ en ‘Summer Means New Love’ ook een paar hele fraaie minder bekende werkjes. Party! (november 1965) is een wat goedkoop zoethoudertje. Het erg rommelige album is geheel akoestisch opgenomen, zogenaamd op een feestje (in werkelijkheid zijn de feestgeluiden achteraf toegevoegd), met op een hele slechte medley van ‘I Get Around’ en ‘Little Deuce Coupe’ na alleen covers. Interessant is dat er onder meer drie Beatles-covers gespeeld worden. De Regents-cover ‘Barbara Ann’ wordt erg verrassend één van de grootste hits van The Beach Boys.

1966-1967 – ‘Pet Sounds’ en ‘SMiLE’

Pet Sounds (mei 1966) wordt universeel erkend als één van de beste popalbums ooit gemaakt. De verzameling overwegend melancholische en rijkelijk georkestreerde zieleroersels laat zich aanhoren als een stemmige droomvlucht. ‘God Only Knows’, ‘Wouldn’t It Be Nice’ en ‘Sloop John B.’ worden wereldhits, maar eigenlijk is op ‘Pet Sounds’ geen enkel nummer te vinden dat niet van heel hoog niveau is. SMiLE (niet uitgebracht) moet ‘Pet Sounds’ op alle fronten overtreffen en nog ambitieuzer, progressiever en avontuurlijker worden. De wereldhit ‘Good Vibrations’, die uit heel diverse muzikale flarden bestaat die samen toch wonderwel blijken te werken, is de blauwdruk voor het album. Talloze muzikale flarden (of “feels”, zoals Brian Wilson ze noemt) moeten nummers gaan vormen die op hun beurt weer drie themasecties vormen. Eén sectie moet een psychedelische reis door koloniaal Amerika worden, één gaat de levenscyclus van de mens volgen en één is gewijd aan de elementen aarde, water, lucht en vuur. Geplaagd door mentale problemen en druk van buitenaf slaagt Brian er niet in om de enorme puzzel van “feels” te voltooien, waarop ‘SMiLE’ onvoltooid in de archieven verdwijnt.

1967-1973 – “The wilderness years”

Terwijl Brian Wilson, tot dan toe als songschrijver, producer, arrangeur en prominent zanger verantwoordelijk voor het leeuwendeel van al het Beach Boys-materiaal, een verslagen man is geworden die steeds minder productief is moeten de andere Beach Boys weer aan de slag om nieuw werk te leveren en een nieuwe richting te vinden. Het eerste nieuwe album dat volgt is het bizarre Smiley Smile (september 1967). Het bestaat voor een deel uit ‘SMiLE’-composities, maar dan opnieuw opgenomen in een radicaal andere jas. De uiterest nauwkeurig opgenomen orkestrale versies zijn vervangen door kale demo-achtige uitvoeringen (de instrumentatie bestaat vaak uit weinig meer dan orgel, bas en percussie) waarop de band knetterstoned klinkt. Het is even wennen aan de spontane giechelige lachbuien en gekke stemmetjes, maar op den duur werkt de ontspannen sfeer aanstekelijk. Daarbij komt dat de ‘SMiLE’ composities ook in hun inferieure nieuwe incarnaties recht overeind blijven. De singles ‘Good Vibrations’ en ‘Heroes and Villains’, die wel (ongeveer) verschijnen zoals ze op ‘SMiLE’ te horen zouden zijn geweest, zijn vreemde eenden in de bijt. Wild Honey (december 1967) is een wat spartaans en primitief klinkend album. De beroemde Beach Boys-harmonieën ontbreken grotendeels, daarvoor in de plaats krijg je zalig ontspannen niks-aan-de-hand-liedjes (‘Aren’t You Glad’, ‘Country Air’, ‘I’d Love Just Once to See You’) en relatief stevig werk met een opvallende soul-inslag (‘Wild Honey’, ‘Darlin”, de Stevie Wonder-cover ‘I Was Made to Love Her’). Friends (juni 1968) borduurt voort op de meest relaxte liedjes van het voorgaande album. Net als de vroegste Beach Boys-albums brengt het effectief het zomergevoel over, al is nu het perspectief verplaatst van een zinderende zomerdag op het strand naar een luie lome zomeravond in de achtertuin. Ondanks het bescheiden, pretentieloze songmateriaal een meer dan heerlijk album, één van de meest prettige albums uit de Beach Boys-discografie. Ten tijde van 20/20 (februari 1969) is Brian zo ver weggezakt dat hij niet eens meer te zien is op de bandfoto op de hoes. Het album is een bonte lappendeken van songmateriaal dat uit alle hoeken en gaten bij elkaar is verzameld. Het bestaat uit de een half jaar eerder uitgebrachte single ‘Do It Again’ (een Britse nummer één), vier covers (waaronder de hit ‘I Can Hear Music’ en een compositie van de latere seriemoordenaar Charles Manson), de eerste twee volwaardige composities van drummer Dennis Wilson en een nummer van bassist/toetsenist Bruce Johnston. De absolute hoogtepunten zijn echter de vier niet eerder uitgebrachte briljante Brian Wilson-composities die uit het archief gevist zijn, waarvan ‘Time to Get Alone’ en de ‘SMiLE’-nummers ‘Our Prayer’ en ‘Cabinessence’ behoren tot het allerbeste wat The Beach Boys ooit uit zouden brengen. Sunflower (februari 1970), ironisch genoeg het op één na slechtst verkopende Beach Boys-album ooit, wordt door heel veel fans en critici gezien als het beste album van de groep na ‘Pet Sounds’ (en door mij als hun allerbeste album). Dennis Wilson levert vier uitstekende composities (waaronder het schitterende ‘Forever’), Bruce Johnston laat zich van zijn beste en meest zoetsappige kant horen (onder meer op de Nederlandse top tien-hit ‘Tears in the Morning’) en gitarist Al Jardine draagt een wat kinderlijk doch charmant nummer bij. Uitblinker is toch weer Brian Wilson, die een korte creatieve comeback maakt en met het briljante ‘This Whole World’ en het spookachtige ‘All I Wanna Do’ nog even twee van zijn meest ondergewaardeerde (en zelfs twee van zijn allerbeste) composities levert. Op Surf’s Up (augustus 1971) is Brian’s productiviteit weer flink afgenomen. Bovendien is Dennis dit keer nauwelijks van de partij (hij heeft na een ruzie met broer Carl zijn composities teruggetrokken) en heeft de groep het minder geslaagde idee gekregen om zich aan te passen aan de trend van het moment, met enkele milieubewuste en maatschappijkritische teksten. Ondanks alles pakt dit album toch verrassend goed uit. Carl Wilson ontwikkelt zich plotseling tot verdienstelijk songschrijver met twee uitstekende en sfeervolle nummers. Bruce Johnston levert ook weer een suikerzoete bijdrage en Al Jardine doet zijn best met respectievelijk een matig, een charmant en een stemmig nummer. Toch is de hoofdrol wederom voor de nog niet geheel verdwenen Brian Wilson, die diepe indruk maakt met het donkere, introspectieve ”Til I Die’ en de briljante, majestueuze ‘SMiLE’-compositie ‘Surf’s Up’. Het uit slechts acht nummers bestaande Carl and the Passions “So Tough” (mei 1972) is het werk van vier afzonderlijk werkende koppeltjes die elk twee nummers voor hun rekening nemen. Brian Wilson en manager Jack Rieley maken weinig indruk, de twee gloednieuwe zwarte Zuid-Afrikaanse bandleden Blondie Chaplin en Ricky Fataar zelfs nog minder (hun nummers klinken bovendien helemaal niet als The Beach Boys). Dennis Wilson en goede vriend Daryl Dragon leveren één heel matig en één overweldigend mooi nummer (‘Cuddle Up’). De verrassende winnaars zijn Al Jardine en Mike Love, met het grappige, jubelende ‘He Come Down’ en het prachtig sfeervolle, samen met Carl Wilson geschreven ‘All This is That’. Nooit kwamen The Beach Boys dichter bij het maken van een echte rockplaat dan op het in het Nederlandse Baambrugge opgenomen Holland (januari 1973). Hoogtepunten op het album zijn de rockers ‘Sail On, Sailor’ en ‘The Trader’, en de ‘California Saga’ van Mike en Al, een fraaie driedelige ode aan hun thuisstaat. Op de bij ‘Holland’ horende bonus-EP Mt. Vernon and Fairway (januari 1973) is een door Brian Wilson geschreven sprookje te horen, als hoorspel met wat muziekflarden.

1976-1996 – De nadagen

Daarna duurt het drie en een half jaar voordat er weer een nieuw album komt. Op het voor de helft uit jaren vijftig-covers bestaande 15 Big Ones (juli 1976) is een opvallend schorre Brian weer prominenter van de partij dan hij in tien jaar geweest is. Desondanks maken de ruwe uitvoeringen, de ronkende primitieve synthesizers en het niet altijd even smaakvolle songmateriaal dit bepaald geen goed album. Spaarzame hoogtepunten zijn het naar het oude geluid teruggrijpende ‘It’s OK’, het charmante ‘Had to Phone Ya’, Brian’s jubelende, gospel-achtige ‘That Same Song’ en de hartverscheurend rauwe Righteous Brothers-cover ‘Just Once in My Life’. Love You (april 1977) is min of meer een soloalbum van Brian Wilson. Hij schrijft niet alleen bijna alle nummers in zijn eentje maar speelt ook het merendeel van de instrumenten zelf in. Met z’n dikke opeengestapelde synthesizerlagen en erg kinderlijk naieve songteksten (niet zelden tegen het genante aan) is ‘Love You’ een “love it or hate it” album dat al sinds het uitkomen zorgt voor grote verdeeldheid onder Beach Boys-fans. Nummers als ‘The Night Was So Young’ en ‘Let Us Go on This Way’ zijn hoe dan ook erg fraai en ronduit maffe liedjes als ‘Johnny Carson’, ‘Ding Dang’ en ‘Solar System’ zijn op z’n minst geinig. Ten tijde van MIU Album (oktober 1978) is Brian zijn interesse alweer grotendeels verloren en zijn Dennis en Carl Wilson door een ruzie met Mike Love en Al Jardine vrijwel afwezig. Het is dan ook hoofdzakelijk aan die laatste twee mindere goden en een ietwat ongeïnspireerde Brian om dit album vol te schrijven. ‘MIU Album’ is voor het merendeel vlakjes voortkabbelend muzikaal behang met zo nu en dan een bescheiden uitschietertje naar boven (het swingende ‘She’s Got Rhythm’, de vrolijke doo wop-cover ‘Come Go with Me’) of naar een genante diepte (het tekstueel zorgwekkende ‘Hey, Little Tomboy’, het wel erg cheesy ‘Belles of Paris’). Op LA (Light Album) (maart 1979) zetten alle Beach Boys (inclusief de teruggekeerde Bruce Johnston, die zeven jaar eerder afscheid heeft genomen van de band) er maar weer even de schouders onder. Dat levert een paar heel behoorlijke hoogtepunten op met het fraaie ‘Good Timin”, Al Jardine’s “finest hour” ‘Lady Lynda’ (deels gebaseerd op een melodie van Bach) en Dennis Wilson’s bezielde ‘Baby Blue’. De bijna een kwartier (!) durende disco-versie van ‘Here Comes the Night’ is goed voor wat het is, maar veel te lang en veel te misplaatst. Het overige materiaal op dit album is gewoon matig. Keepin’ the Summer Alive (maart 1980) heeft aangename momenten, zoals de redelijk catchy nummers ‘Some of Your Love’ en ‘Goin’ On’, de erg relaxte liedjes ‘Livin’ with a Heartache’ en ‘Santa Ana Winds’ en de ietwat vreemde zelfode ‘Endless Harmony’. Desondanks is goed te horen dat van The Beach Boys niet veel creatieve hoogstandjes meer verwacht hoeven worden. The Beach Boys (mei 1985) is zelfs ronduit slecht. Opener ‘Getcha Back’ is catchy, ‘California Calling’ een aardig muzikaal broertje van ‘Surfin’ USA’ en ‘Where I Belong’ is fraai, het overige materiaal is gewoon beroerd. De door synthesizers, drumcomputers en gefilterde zang gedomineerde jaren tachtigproductie maakt het er bepaald niet beter op. Still Cruisin’ (augustus 1989) is een eigenaardige verzameling met recente hitsingles (‘Wipe Out’, ‘Kokomo’), stokoude hits (‘I Get Around’, ‘Wouldn’t It Be Nice’ en ‘California Girls’) en nieuw werk. Dat nieuwe materiaal varieert in kwaliteit van behoorlijk matig tot toch weer verrassend aangenaam (‘Somewhere Near Japan’, ‘Island Girl’), al is het ietwat pijnlijk om te horen hoe keihard deze recente hoogtepuntjes weg worden geblazen door de golden oldies. Summer in Paradise (augustus 1992), feitelijk een soloalbum van Mike Love met gastbijdrages van Al Jardine, Carl Wilson en Bruce Johnston, is het absolute dieptepunt in de Beach Boys-discografie. De nummers variëren in kwaliteit, zonder uitzondering, van vrij matig tot gewoon heel erg slecht en de lelijke digitale productie maakt het allemaal nog een stuk erger. ‘Summer of Love’ (waarop Mike Love probeert te rappen) en de nieuwe versie van het oudje ‘Surfin” (met electronische beats en scheurende gitaren) zijn misschien wel het allerslechtste wat The Beach Boys ooit uitbrachten. Ook Stars and Stripes Vol. 1 (augustus 1996) is een dieptepunt. Op het tot dusver laatste nieuwe Beach Boys-album (en sowieso het laatste met de in 1998 overleden Carl Wilson) worden oude Beach Boys-hits in een countryjasje gestoken en gezongen door bekende en onbekende countryzangers en -zangeressen, waaronder Willie Nelson (die wel een prachtige versie van ‘The Warmth of the Sun’ neerzet), Timothy B. Schmit en Toby Keith. The Beach Boys zelf fungeren alleen als achtergrondkoortje en productieteam.


Naast de studioalbums brengen The Beach Boys vier officiële livealbums uit. Op Concert (oktober 1964) speelt het originele vijftal, nog zonder extra muzikanten, ruwe versies van eigen hits en opvallend veel covers (acht stuks) van recente hits van anderen voor een redelijk hysterisch publiek. Wegens technische problemen en een niet helemaal smetteloos optreden worden enkele nummers even over gedaan in de studio en voorzien van publieksgeluiden. Op Live in London (mei 1970) zijn The Beach Boys veel verder als liveband. Met een blazerssectie worden prima versies gespeeld van hoofdzakelijk recent werk, waaronder ook uitstekende minder bekende albumtracks als ‘Wake the World’ en ‘Aren’t You Glad’. Op de dubbel-LP In Concert (november 1973), een compilatie met liveopnames uit 1972 en 1973, is de groep een goed geoliede livemachine geworden met een aantal gelouterde extra muzikanten. Opvallend is dat de tracklist grotendeels bestaat uit hits en albumtracks uit de jaren 1966-1972 en dat er maar een handjevol vroege hits te horen is. Nog opmerkelijk is de aanwezigheid van ‘We Got Love’, een nummer waarvan de studioversie tot op heden onuitgebracht is gebleven. Good Timin’: Live at Knebworth 1980 (oktober 2002), verkrijgbaar op CD, DVD of als set met beiden, bevat het merendeel van het optreden van de band op het festival Knebworth in 1980. Alle vijf de originele bandleden zijn van de partij, iets wat na het midden van de jaren zestig niet vaak meer voor is gekomen. De band speelt een degelijke set met bijna alle grote hits.


De hoeveelheid Beach Boys-compilaties is niet meer te overzien. Deze zijn in te delen in drie groepen. De compilaties met zeldzaam en/of niet eerder uitgebracht materiaal, de “greatest hits” verzamelaars en de schimmige budgetreleases die absoluut vermeden moeten worden. In de laatste categorie gaat het meestal om CD’s met opnames van de Hite Morgan-sessies. Dit zijn de allereerste demo’s van de groep. Er zijn vele tientallen releases, vaak met misleidende titels als ‘Greatest Hits 1961-1963’ en ‘Best of the Beach Boys’, waarop deze primitieve opnames aangevuld zijn met instrumentale surfliedjes die helemaal niet van The Beach Boys zijn. De tweede categorie is ook aardig vertroebeld omdat Capitol Records sinds de vroege jaren zeventig de gewoonte heeft ontwikkeld om steeds na enkele jaren en nieuw “definitief” hitoverzicht uit te bregen. Wil je een compilatie op één CD met alle grote hits, dan is Sounds of Summer (juni 2003) met afstand de beste, meest complete keuze. Deze release maakt alle voorgaande hitverzamelaars overbodig. Heb je hierna nog niet genoeg, dan moet je The Warmth of the Sun (mei 2007) hebben, dat geldt als de “volume two” van ‘Sounds of Summer’. Ook een prima, maar iets duurdere, optie is de drie CD-box The Platinum Collection (december 2005). Het type compilatie waar ik me hier vooral op wil richten zijn de verzamelaars met zeldzaam en exclusief materiaal. Op Stack-O-Tracks (augustus 1968) staan de instrumentale versies (“backing tracks”) van vijftien Beach Boys-nummers. Interessant omdat ze aardig wat subtiele muzikale verrassingen onthullen die voorheen begraven lagen onder de koortjes, maar natuurlijk ook bruikbaar voor karaoke-doeleinden, als dat je ding is. The Beach Boys’ Biggest Beach Hits (1969) is de allereerste releases waarop de eerdergenoemde Hite Morgan-sessies te horen zijn. Rarities (augustus 1983) is een bonte, interessante mix met niet eerder uitgebrachte nummers en alternatieve versies. Dit album is echter wel vrij zeldzaam en (behalve in Japan) alleen op vinyl uitgebracht. Lost and Found 1961-1962 (februari 1991) is een compilatie met Hite Morgan-sessies, nu met een veel betere geluidskwaliteit dan op de budgetreleases en met verschillende extra demo’s en alternatieve takes. Good Vibrations: Thirty Years of the Beach Boys (november 1993) is een box met vijf CD’s, essentieel voor elke gevorderde fan en tevens een absolute aanrader voor elke beginner die wat meer te besteden heeft. In deze box zijn alle grote hits, veel belangrijke albumtracks, een hoop niet eerder uitgebrachte nummers (waaronder aardig wat materiaal van ‘SMiLE’) en een berg alternatieve versies te vinden. Een team van Beach Boys-experts zorgde voor een erg compleet en representatief carrière-overzicht van de groep. The Pet Sounds Sessions (november 1997) is een box met vier CD’s die geheel in het teken staan van het album ‘Pet Sounds’. Je krijgt van elk nummer minstens vijf versies: de originele mono-mix, een sprankelende nieuwe stereo-mix, een a capella-mix, de instrumentale backing track en een “the making of” compilatie. Daarnaast zijn er tientallen alternatieve versies te horen. Een absolute schat voor iedereen die dit briljante album nader wil bestuderen. Endless Harmony (augustus 1998) is een verzameling niet eerder uitgebrachte nummers, alternatieve versies en live-opnames. Ultimate Christmas (september 1998) bevat het kerstalbum ‘Christmas Album’ (1964), opnames uit de late jaren zeventig voor een onuitgebracht tweede kerstalbum en een paar alternatieve versies. De dubbel-CD Hawthorne, CA (mei 2001) is qua samenstelling een vervolg op ‘Endless Harmony’. Op Songs from Here & Back (mei 2006) staan zeven niet eerder uitgebracht live-opnames uit 1974 en 1989, plus van Brian Wilson, Mike Love en Al Jardine elk een nieuwe solo-track.

Brian Wilson solo

Als je na al deze albums te hebben gehoord nog niet genoeg gehad hebt zijn er ook nog aardig wat soloalbums van de originele leden te vinden. Brian Wilson is verreweg de meest productieve soloartiest van het stel. Zijn solodebuut is Brian Wilson (augustus 1988), dat ontsierd wordt door een elektronische productie die wat plastic overkomt. Op een overwegend wat vlak album weet Brian toch nog indruk te maken met ‘Love and Mercy’ (uitgegroeid tot het “themanummer” van Brian als soloartiest), het a capella-werkje ‘One for the Boys’ en de ruim acht minuten durende “suite” ‘Rio Grande’. Op de documentairesoundtrack I Just Wasn’t Made for These Times (augustus 1995) worden enkele (overwegend minder bekende) Beach Boys-nummers en twee werkjes van Brian’s eerste album smaakvol uitgevoerd met een kleine nachtclubachtige band. Orange Crate Art (oktober 1995) is een samenwerkingsverband met Van Dyke Parks (die in 1966/1967 de teksten schreef voor ‘SMiLE’). De nummers zijn geschreven en geproduceerd door Parks, Brian zingt ze in. Op dit charmante, nostalgische album dat voornamelijk beïnvloed is voor vooroorlogse muziek is het titelnummer het hoogtepunt. Imagination (juni 1998), Brian’s tweede reguliere soloalbum, heeft wederom te lijden onder een te klinische productie. Desondanks zijn ‘Your Imagination’ en ‘Lay Down Burden’ hoogtepunten in Brian’s solocarrière. Naast nieuw materiaal zijn hier ook verschillende heropnames te horen van uitgebrachte en onuitgebrachte Beach Boys-nummers. De dubbel-CD Live At The Roxy Theatre (juni 2000) is een live-album dat met een opvallend groot aantal obscuurdere albumtracks (hoofdzakelijk van The Beach Boys) en ook enkele nooit eerder uitgebrachte nummers vooral interessant is voor de fans. Pet Sounds Live (juni 2002) is, zoals de titel al aangeeft, het volledige album ‘Pet Sounds’ integraal live uitgevoerd, door Brian en zijn begeleidingsband. Gettin’ In Over My Head (juni 2004) is, ondanks gastbijdrages van legendes als Elton John, Eric Clapton en Paul McCartney, een onthutsend zwak en zielloos album. Brian Wilson Presents SMiLE (september 2004) is het in 1967 onvoltooid achtergelaten Beach Boys-album ‘SMiLE’ (zie boven), alsnog in z’n volledigheid opgenomen door Brian en zijn band. Het resultaat is indrukwekkend, al mis je toch de originele Beach Boys-stemmen. Op het aangename kerstalbum What I Really Want for Christmas (oktober 2005) worden overbekende kerstklassiekers gecombineerd met heropnames van de Beach Boys-kersthits ‘The Man with All the Toys’ en ‘Little Saint Nick’ en twee nieuwe composities, waarvan vooral de titeltrack fraai is. That Lucky Old Sun (september 2008) is met gemak het beste Beach Boys-gerelateerde album sinds 1971. Brian neemt hierop de rol aan van de oudere man die op een mooie zomerdag door Los Angeles wandelt, de omgeving in zich opneemt en intussen erg openhartig de pieken en dalen van zijn leven overdenkt. Dit schitterende album klinkt als een vloeiende geheel, de afzonderlijke nummers zijn aan elkaar geplakt met gesproken tussenstukjes (met teksten van Van Dyke Parks) en flarden van de stokoude evergreen ‘That Lucky Old Sun’. Op Reimagines Gershwin (augustus 2010) neemt Brian dertien composities onder handen van de legendarische songschrijver George Gershwin, één van zijn persoonlijke helden. Naast klassiekers als ‘Rhapsody in Blue’, ‘Summertime’ en ‘They Can’t Take That Away from Me’ zijn twee nooit eerder opgenomen nummers te horen. Deze werden door Gershwin onvoltooid nagelaten en door Brian, met toestemming van de erfgenamen, voltooid.

De anderen solo

Van de solo-albums van de andere Beach Boys is alleen Pacific Ocean Blue (september 1977) van Dennis Wilson volmondig aan te raden. Dit bezielde album staat vol gevoelige ballades en rauwe rockers, waarvan vooral ‘River Song’ en ‘Farewell My Friend’ zich moeiteloos kunnen meten met het allerbeste werk van The Beach Boys uit de jaren zeventig. In juni 2008 is ‘Pacific Ocean Blue’ heruitgebracht als dubbel-CD (en op vinyl als driedubbelaar) met maar liefst 21 bonustracks. Hiertoe behoren ook de nummers die Dennis opnam voor zijn nooit uitgebrachte tweede album ‘Bambu’. Carl Wilson heeft twee solo-albums op zijn naam staan, Carl Wilson (maart 1981) en Young Blood (februari 1983), beiden gevuld met bloedeloze, ongeinspireerde softrock die zelfs niet gered kan worden door zijn prachtige stem. Mike Love’s Looking Back with Love (oktober 1981) staat vol met gladde, plastic wegwerpliedjes zonder een spatje creativiteit. Al Jardine’s live-album Live in Las Vegas (september 2001), waarop nog maar eens alle overbekende Beach Boys-hits voorbijkomen, is voor de grootste diehards een leuk hebbedingetje. Tot Jardine’s band op dit album behoren zijn zoons Adam en Matt, Brian Wilson’s dochters Carnie en Wendy en verschillende veteranen uit de tourband van The Beach Boys. Jardine’s aangename eerste studio-album A Postcard from California (juni 2010) verschijnt aanvankelijk alleen als download maar zal later dit jaar ook op CD uitkomen. Hierop zijn gastbijdrages te horen van onder meer Neil Young, Steve Miller, de band America, acteur Alec Baldwin, Flea van de Red Hot Chili Peppers, acteur Alec Baldwin en alle andere nog levende Beach Boys.

De toekomst

Dit jaar bestaan The Beach Boys vijftig jaar. Dennis en Carl Wilson zijn inmiddels overleden. Mike Love is zeventig, Brian Wilson, Al Jardine en Bruce Johnston hopen die leeftijd in 2012 te bereiken. Toch zijn ze nog niet klaar. Brian brengt in oktober zijn nieuwe solo-album ‘Songs in the Key of Disney’ uit, een CD met covers van klassiekers uit Disney-films. De nog levende bandleden hebben eindelijk toestemming gegeven voor het uitkomen van een CD-box met de ‘SMiLE’-sessies, te verschijnen in november van dit jaar. En intussen worden de geruchten over een nieuw Beach Boys-album steeds hardnekkiger. Ik kijk er alvast naar uit.

Leave a comment »

Greatest misses, deel 5: de jaren nul

Het concept: uit elk decennium (van de jaren zestig tot en met de jaren nul) selecteer ik de naar mijn mening tien mooiste popliedjes (maximaal één per uitvoerende) die in geen enkel land in de top 40 hebben gestaan.

Voor het samenstellen van delen drie (jaren tachtig) en vier (jaren negentig) heb ik nog even wat meer tijd nodig, daarom nu alvast deel vijf: de jaren nul.

1. Zoli Band – Painful (2000)


CD: ‘Zoli Band’ of ‘Red & Blue’ (November 56)

In 1994 wordt de van oorsprong Hongaarse Zoli Teglas zanger van de Californische hardcore-punkband Ignite. Met zijn warme, melodieuze stem valt hij direct op in het doorgaans weinig subtiele genre. Eind jaren negentig besluit Teglas zijn horizon wat te verbreden. Met de hulp van enkele leden en roadies van zijn band neemt hij demo’s op van pop-, folk- en rocknummers die hij geschreven heeft. In 2000 komt van dit project in eigen beheer een titelloos album uit. Daarop is het nummer ‘Painful’ te vinden, dat een bewerking is van ‘All in All (This One Last Wild Waltz)’ van Dexy’s Midnight Runners uit 1982. Teglas en de zijnen hebben van het zwierige walsje een stemmige folkballade gemaakt met een aangepaste tekst. Terwijl Teglas in punkrockkringen succesvol blijft als zanger van Ignite en later ook van Pennywise (en tijdelijk van de Misfits) blijft zijn Zoli Band op de achtergrond. Optredens worden doorgaans afgewerkt voor een bescheiden groepje muzikaal wat meer ruimdenkende Ignite-fans. In 2010 komt de dubbel-CD ‘Red & Blue’ uit, de eerste CD bevat het album uit 2000, op de tweede staat nieuw werk dat veel meer rock-georiënteerd is.

2. The Polyphonic Spree – Section 12 (Hold Me Now) (2004)


CD: ‘Together We’re Heavy’ (Good)

In 1999 houdt de Amerikaanse rockband Tripping Daisy op te bestaan als gitarist Wes Berggren overlijdt aan een overdosis. De drie overgebleven leden beginnen daarop onder leiding van frontman Tim DeLaughter een nieuwe band, The Polyphonic Spree. Om het geluid van de orkestrale groepen van de jaren zestig en zeventig na te bootsen worden er maar liefst tien extra muzikanten bijgehaald. Uiteindelijk zal de groep zelfs circa 25 bandleden tellen, waarmee DeLaughter naast een reguliere band permanent een koortje, een stijkerssectie en een blazerssectie tot zijn beschikking heeft. Het imposante gezelschap gaat gekleed in kleurrijke gewaden en door het uitzinnige karakter van de optredens lijkt de groep op het podium op een euforische hippiesekte. De nummers op het eerste album ‘The Beginning Stages of…’ heten simpelweg ‘Section 1’ tot en met ‘Section 10’ (alhoewel ze elk een subtitel dragen). Op het tweede album ‘Together We’re Heavy’ wordt gewoon doorgeteld, waardoor het tweede nummer daarvan ‘Section 12 (Hold Me Now)’ heet. Inmiddels heeft de groep drie albums uit en staat de teller op 32 “sections”. Wat het aantal huidige en voormalige bandleden betreft gaat de teller nog wat verder, dat zijn er inmiddels ongeveer zestig.

3. Johan – Tumble And Fall (2001)


CD: ‘Pergola’ (Excelsior)

In 1990 valt de band Little Mary Big kort na het bereiken van de tweede plaats in de talentenjacht De Grote Prijs van Nederland uit elkaar door ruzie tussen zanger/gitarist Jacco de Greeuw en zangeres Marike Groot. Groot wordt daarna lid van een vroege incarnatie van The Gathering, De Greeuw richt de band Visions of Johanna op. In 1996 komt onder de ingekorte naam Johan een titelloos album uit, dat erg positief ontvangen wordt en leidt tot onder meer een optreden op Pinkpop. Mede door depressies van De Greeuw en verschillende ledenwisselingen, twee problemen die Johan lang zullen blijven achtervolgen, duurt het echter een tijdje voordat het tweede album uitkomt. Pas in 2001 is het album ‘Pergola’, vernoemd naar de straat in Hoorn waar De Greeuw dan woont, een feit. Ook op album drie, ‘THX JHN’, moet vervolgens vijf jaar gewacht worden. In 2009 wordt het zilveren jubileum gevierde met de verzamelaar ‘12.5 Years, 3 Albums, 36 Songs’, die de drie albums en een DVD met alle videoclips bevat. Album vier, simpelweg ‘4’ genaamd, verschijnt relatief snel, na drie jaar al. Enkele maanden later, op 26 augustus 2009, maakt Johan bekend te zullen stoppen. Na een tournee door heel Nederland wordt op 22 december 2009 het laatste optreden gegeven in de Paradiso in Amsterdam. Gedurende het bestaan van de groep heeft Johan, tot frustratie van De Greeuw, nooit veel commercieel succes. ‘Pergola’ wordt in Nederland weliswaar een gouden plaat (al heeft het album daar acht jaar voor nodig), maar van de dertien singles die uitgebracht worden komt er niet één verder dan de zestiende plaats van de tipparade. De critici lopen daarentegen massaal weg met Johan. Als het muziekblad Oor in 2008 een door tientallen deskundigen samengestelde lijst publiceert met de honderd beste Nederlandse albums ooit gemaakt bezet Johan daarop plaatsen 4 (met ‘Pergola’), 45 (‘Johan’) en 64 (‘THX JHN’).

4. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why (2008)


CD: ‘Fleet Foxes’ (Sub Pop/Bella Union)

De folkband Fleet Foxes wordt in 2006 opgericht in Seattle. Nog datzelfde jaar komt een ongetitelde demo uit op CD-recordable. Ahoewel Fleet Foxes nog geen enkele officiële release uit heeft worden de nummers op de MySpace-pagina van de band in 2007 in twee maanden tijd een kwart miljoen keer beluisterd. Platenlabel Sub Pop (groot geworden als het label waarop onder meer Nirvana en Soundgarden begonnen) is onder de indruk en biedt de band een contract aan. In 2008 komt de EP ‘Sun Giant’ uit, aanvankelijk alleen omdat de band dan tijdens tournees iets heeft om te kunnen verkopen. Twee maanden later verschijnt het titelloze eerste album (waarop ‘He Doesn’t Know Why’ te vinden is), dat erg positief onthaald wordt en vaak wordt omschreven als een mix tussen Crosby, Stills, Nash & Young en de latere Beach Boys. Onder meer The Times, Pitchfork Media,, Under the Rader, No Ripcord en Mojo roepen het uiteindelijk uit tot album van het jaar. In Engeland worden er bovendien genoeg exemplaren van verkocht voor een platina status. In 2011 volgt het album ‘Helplessness Blues’.

5. Elliott – Song in the Air (2003)


CD: ‘Song in the Air’ (Revelation)

De indie rockgroep Elliott komt in 1995 in Louisville voort uit de hardcoreband Falling Forward. Van de hardcoreroots van Elliott is echter al snel weinig meer te horen terwijl de groep steeds verder de post-rock-richting ingaat en meer gebruik maakt van piano, strijkers, koortjes en effecten. Kort na het uitkomen van het derde album ‘Song in the Air’ in 2003 besluit de groep, die onder aanvoering van zanger/gitarist Chris Higdon staat, er de brui aan te geven. Er volgt wel nog een tournee door Amerika en Europa en in 2005 komt postuum nog de restjescompilatie (met documentaire op DVD) ‘Photorecording’ uit. Highdon is momenteel frontman van een nieuwe band, Frontier(s), terwijl drummer Kevin Ratterman naam maakt als producer.

6. Sufjan Stevens – Come On! Feel The Illinoise! (2005)


CD: ‘Illinois’ (Cycle)

Sufjan Stevens wordt geboren op 1 juli 1975 in Detroit. Hij begint zijn muzikale carrière in de folkrockband Marzuki (vernoemd naar Stevens’ broer, die professioneel marathonloper is) en de gospelpopgroep Danielson. In 2000 komt zijn eerste soloalbum uit, ‘A Sun Came’. Stevens heeft zich dan al ontwikkeld tot een multi-instrumentalist, die op zijn eigen werk talloze partijen zelf inspeelt. Instrumenten die hij bespeeld zijn onder meer gitaar, bas, banjo, sitar, piano, xylofoon, vibrafoon, hoorn, oboe, drums en blokfluit. Nadat hij in 2001 het electronische album ‘Enjoy Your Rabbit’ uitgebracht heeft komt in 2003 ‘Michigan’ uit, het eerste deel van Stevens’ uiterst ambitieuze ’50 States Project’. Hij wil over elke van de vijftig Amerikaanse staten een thema-album maken. Dat hij hier niet veel haast mee heeft blijkt als zijn volgende album, ‘Seven Swans’, niet tot het project behoort. Met het album dat daar op volgt, ‘Illinois’, pikt hij de draad wel weer op. Het uiterst gevarieerde album duurt maar liefst 74 minuten en wordt bovendien gevolgd door ‘The Avalanche: Outtakes and Extras from the Illinois Album’, een compilatie met 76 minuten aan restmateriaal. In 2009 biecht Stevens op dat het ’50 States Project’ slechts een gimmick was. Tot dusver heeft hij tien solo-albums op zijn naam staat, een derde thema-album over een Amerikaanse staat zit er echter nog niet bij.

7. Camera Obscura – Super Trouper (2006)


CD: V/A ‘The Saturday Sessions: The Dermot O’Leary Show’ (EMI)

De melancholische popgroep Camera Obscura wordt in 1996 opgericht in het Schotse Glasgow. Mede dankzij de steun van de legendarische DJ John Peel en stadsgenoten Belle & Sebastian groeit de band al snel uit tot één van de lievelingen van de Britse alternatieve muziek. Dat leidt echter nauwelijks tot commercieel succes. Van de dertien singles en vier albums die tot dusver uitgebracht werden haalde alleen het album ‘My Maudlin Career’ uit 2009 de Britse top 100. Hun bloedmooie versie van ‘Super Trouper’ (die je waarschijnlijk voor het eerst laat horen dat deze megahit van ABBA diep van binnen eigenlijk een hartverscheurend droevig liedje is) neemt Camera Obscura in 2006 live op in het radioprogramma The Dermot O’Leary Show. Na de uitzending komen er zoveel verzoeken binnen van luisteraars die een CD willen hebben waar dit nummer opstaat, dat het voor Dermot O’Leary de directe aanleiding is om dan maar een dubbel-CD uit te brengen met live-sessies uit zijn radioprogramma. Waarop Camera Obscura’s ‘Super Trouper’ uiteraard te horen is.

8. Acid House Kings – This Heart is a Stone (2005)


CD: ‘Sing Along with Acid House Kings’ (Labrador)

Acid House Kings wordt in 1991 opgericht in het Zweedse Stockholm door Joakin Ödlund en de broers Niklas en Johan Angergård en tien jaar later uitgebreid met zangeres Julia Lannerheim. Erg productief wordt de groep nooit, als in 2005 het vierde album ‘Sing Along with Acid House Kings’ uitkomt is het de eerste keer dat de Zweden minder dan vijf jaar nodig hebben gehad om met een nieuwe plaat te komen. In overeenstemming met het (opzettelijk) lekker tuttige imago van de band zit bij de CD gratis een karaoke-DVD van het volledige album.

9. Keren Ann – Not Going Anywhere (2003)


CD: ‘Not Going Anywhere’ (Capitol)

De op 10 maart 1974 geboren singer/songwriter Keren Ann Zeidel mag met recht een wereldburger genoemd worden. Haar vader is een Russische Jood, haar moeder is half Nederlands en half Indonesisch en zelf komt ze ter wereld in Israël. De eerste elf jaar van haar leven brengt ze door in Nederland, daarna woont ze om en om in Parijs en New York. Na twee Franstalige albums uit te hebben gebracht gaat ze in 2003 op de internationalere toer met haar eerste Engelstalige plaat ‘Not Going Anywhere’. Alhoewel dit haar derde album in drie jaar is blijkt ze nog genoeg inspiratie te hebben, want hetzelfde jaar komt het debuutalbum uit van Lady & Bird, een samenwerkingsproject tussen Keren Ann en de IJslandse singer/songwriter Barði Jóhannsson.

10. Bayside – Montauk (acoustic) (2005)


CD: ‘Acoustic’ (Victory)

De punkpop/emoband Bayside wordt in 2000 opgericht in New York. De naam bedenken ze als ze met de metro op weg zijn naar een concert van A New Found Glory met het doel om hun demo-CD aan de optredende band te geven. Ze hebben nog altijd geen bandnaam en als ze het station Bayside passeren besluiten ze dat als bandnaam op het CD’tje te schrijven. Op 31 oktober 2005, twee maanden na het uitkomen van hun tweede album ‘Bayside’, verongelukt de tourbus van de groep bij Cheyenne, Wyoming. Zanger/gitarist Anthony Raneri en gitarist Jack O’Shea komen er vanaf met lichte verwondingen. Hun ritmesectie is minder gelukkig. Bassist Nick Ghanbarian breekt een ruggenwervel en drummer John “Beatz” Holohan komt om het leven. Raneri en O’Shea breken de ‘Never Sleep Again’ tour af en gaan naar huis. Een paar weken later besluiten ze hun akoestische gitaren in te pakken en als eerbetoon de tour met z’n tweeën te voltooien. Op de dag na het emotionele laatste optreden van de tour gaan Raneri en O’Shea de studio in om hun akoestische set op te nemen, het resultaat is het album ‘Acoustic’, waar tevens de laatste studio-opnames van Holohan op staan. Sindsdien heeft Bayside met een weer herstelde Ghanbarian en nieuwe drummer Chris Guglielmo nog drie albums gemaakt.

Leave a comment »

Greatest misses, deel 2: de jaren zeventig

Het concept: uit elk decennium (van de jaren zestig tot en met de jaren nul) selecteer ik de naar mijn mening tien mooiste popliedjes (maximaal één per uitvoerende) die in geen enkel land in de top 40 hebben gestaan.

Deel twee: de jaren zeventig.

 1. The Beach Boys – Surf’s Up (1971)


CD: ‘Sunflower + Surf’s Up’ (Capitol)

Nadat Beach Boys-voorman Brian Wilson in 1966 zijn meesterwerk ‘Pet Sounds’ voltooid heeft besluit hij een album te gaan maken dat nog avontuurlijker, nog complexer en nog briljanter is. ‘SMiLE’ moet het gaan heten. Het TV-kijkende publiek krijgt een voorproefje als Brian in november 1966 het complexe nummer ‘Surf’s Up’ in zijn eentje vanachter de piano uitvoert voor een CBS News-special over popmuziek. De special wordt gepresenteerd door de beroemde klassieke componist en dirigent Leonard Bernstein, die onder de indruk is. Wilson komt dicht bij voltooiing van zijn langverwachte nieuwe meesterwerk, maar bezwijkt in 1967 onder zijn zwakke mentale gesteldheid, zijn drugsgebruik en de druk die zijn band en platenlabel op zijn schouders leggen. ‘SMiLE’ verdwijnt onvoltooid in de archieven en een diep gekrenkte, verslagen Wilson wordt langzaam maar zeker een kluizenaar die soms dagenlang zijn slaapkamer niet uitkomt. Vier jaar later zijn The Beach Boys allang niet hip meer. In een poging toch nog wat platen te kunnen verkopen besluit Brian’s jongste broer Carl, die zich inmiddels heeft opgeworpen als nieuwe leider van de band, ‘Surf’s Up’ alsnog te voltooien. In de archieven stuit hij op een solo-uitvoering van Brian met alleen zang en piano, en een uitgebreidere instrumentale versie van de eerste sectie van het nummer. Carl zingt daarop zelf de eerste sectie in, voorziet de tweede en derde sectie van overdubs en plakt ze aan elkaar. Hij doet dit in de in Brian’s woonkamer gevestigde opnamestudio, terwijl Brian zich boven zijn hoofd op heeft gesloten in zijn slaapkamer. Gekweld door zijn traumatische herinneringen aan het ‘SmiLE’ project weigert hij naar beneden te komen om een bijdrage te leveren. In 1971 verschijnt Carl’s voltooide versie op het album dat eveneens ‘Surf’s Up’ heet. In 2004, zes jaar nadat Carl is overleden aan longkanker, weet zijn grote broer Brian alsnog de moed te vinden om met zijn huidige begeleidingsband zijn magnum opus ‘’SmiLE’ te voltooien. Uiteraard is daarop ook ‘Surf’s Up’ te vinden.

 2. Van Dyke Parks – Clang of the Yankee Reaper (1975)


CD: ‘Clang of the Yankee Reaper’ (Warner Bros.)

Alhoewel Van Dyke Parks bij het grote publiek geen bekende naam is heeft dit multi-talent een bijzonder fascinerende carrère. Parks wordt op 3 januari 1943 geboren in Hattiesburg, Mississippi. Vanaf zijn tiende is hij een heuse kindster. Hij acteert in films met onder meer de legendarische Grace Kelly en heeft in rol in de razend populaire sitcom The Honeymooners. Wat later leert hij klarinet, piano en gitaar spelen en in 1963 verkast hij met zijn broer Carson (de latere componist van onder meer ‘Somethin’ Stupid’, dat een enorme hit zal worden voor Frank & Nancy Sinatra en later ook voor Robbie Williams & Nicole Kidman) naar Los Angeles om daar op te gaan treden als The Steeltown Two. Parks gaat tevens aan de slag als sessiemuzikant, arrangeur en songschrijver. In 1966 wordt hij door Brian Wilson van The Beach Boys ingehuurd om met hem het hiervoor al genoemde album ‘SMiLE’ te schrijven. In 1968 maakt Parks zijn debuut als solo-artiest met het album ‘Song Cycle’, dat hij mag maken met een voor die tijd ongekend hoog opnamebudget. Het album, dat oud-Amerikaanse invloeden voorziet van een psychedelisch tintje, wordt vrijwel unaniem geprezen door de critici maar verkoopt nauwelijks. Op zijn volgende albums legt Parks zich vooral toe op tropische calypso. Zo ook op zijn derde album, ‘Clang of the Yankee Reaper’ uit 1975, al is dat niet te horen aan het niet-representatieve titelnummer. Alhoewel zijn solo-carrière op een vrij laag pitje blijft staan hoeft Parks zich bepaald niet te vervelen. Als producer, arrangeur en/of muzikant werkt hij mee aan albums van uiteenlopende artiesten als Tim Buckley, U2, Randy Newman, Harry Nilsson, The Byrds, Cher, Ringo Starr, Sheryl Crow, The Everly Brothers, The Scissor Sisters en Silverchair. Tevens schrijft hij filmsoundtracks, maakt hij muziek voor de Amerikaanse versie van Sesamstraat en arrangeert hij het beroemde nummer ‘The Bare Necessities’ uit de film ‘Jungle Book’. Ook blijft hij sporadisch acteren, onder meer in ‘Popeye’ en de TV-serie ‘Twin Peaks’.

 3. Lori Balmer – Here Before the Sun (1972)


CD: V/A – ‘Tea & Symphony: The English Baroque Sound 1967-1974’ (Sanctuary)

Lori Balmer wordt in 1958 geboren in Victoria, Australië. Ze is pas dertien als in 1972 de single ‘Here Before the Sun’ uitkomt, toch kan ze dan al een muziekveteraan genoemd worden. Het is immers al haar zevende single. Balmer is vanaf haar zesde professioneel zangeres, staat vanaf haar zevende onder contract bij RCA Records en is enige tijd een vaste gast bij verschillende radio- en tv-shows van de BBC. Ondanks dat ze al heel jong een krachtige, volwassen stem heeft en ze stevig op sleeptouw genomen wordt door de gebroeders Gibb van The Bee-Gees, die familie van haar zijn, worden geen van haar singles hits. Alhoewel Balmer’s solocarrière nooit echt van de grond komt blijft ze volop actief in de muziek, zei het hoofdzakelijk anoniem. Ze is achtergrondzangeres bij enkele van de grootste namen in de popmuziek, zoals Tina Turner, Cliff Richard, Bryan Ferry, U2, Joe Cocker, George Harrison, Lionel Richie, Van Halen en Johnny Rotten. Ook zingt ze enkele filmsoundtracks in. In 2007 komt haar single ‘Here Before The Sun’ weer onder de aandacht van een select groepje muziekfans als het nummer verschijnt op ‘Tea & Symphony’, een verzamel-cd met obscure muziekschatten uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig.

 4. Cat Stevens – Sad Lisa (1970)


CD: ‘Tea for the Tillerman’ (Island)

Cat Stevens wordt op 21 juli 1948 in Londen geboren als Steven Demetre Georgiou, zoon van een Grieks-Cypriotische vader en een Zweedse moeder. Als hij muziek begint te maken kiest hij aanvankelijk voor het pseudonym Steve Adams, dat hij al snel vervangt door het opvallendere Cat Stevens. Hij is pas 18 als hij in 1966 doorbreekt en hits scoort met vlotte, rijk georkestreerde liedjes als ‘I Love My Dog’, ‘Matthew and Son’ en ‘I’m Gonna Get Me a Gun’. In 1969 loopt hij tubercolose op, hij balanceert op het randje van de dood en moet maanden in het ziekenhuis doorbrengen. Daar begint zijn spirituele zoektocht. De tienerster laat zijn haar groeien en een baard staan, ruilt de rijkelijk gearrangeerde popliedjes in voor kalere akoestische folk en gaat teksten met wat meer diepgang schrijven. De nieuwe richting slaat aan en met name het album ‘Tea for the Tillerman’ uit 1970 is een groot succes. De plaat levert de hits ‘Father and Son’ en ‘Wild World’ op. Zowel op het album als op de B-kant van ‘Wild World’ is het nummer ‘Sad Lisa’ te vinden. Stevens blijft succesvol totdat hij zich in 1977 bekeert tot de Islam en zijn nieuwe naam Yusuf Islam aanneemt. Twee jaar later stapt hij rigoureus uit de muziekwereld en verkoopt hij al zijn gitaren. Hij sticht verschillende Islamitische scholen en gaat zich volop bezig houden met liefdadigheid. In de late jaren negentig gaat hij weer voorzichtig muziek maken, al is dat aanvankelijk alleen met zang en percussie. Pas in 2003, nadat hij voor het eerst in tientallen jaren weer eens op een gitaar heeft zitten pingelen die zijn zoon in huis heeft laten slingeren, gaat hij weer popmuziek maken. In 2006 verschijnt onder de naam Yusuf ‘An Other Cup’, zijn eerste popalbum in 28 jaar.

 5. Dennis Wilson – River Song (1977)


CD: ‘Pacific Ocean Blue’ (Legacy)

Dennis Wilson wordt geboren op 4 december 1944 in Los Angeles. Hij groeit op als een rebelse jongen die zichzelf voortdurend in de nesten werkt en een te korte concentratiespan heeft om iets gedaan te krijgen. Zijn broers Brian en Carl zijn dan ook bepaald niet enthousiast als hun moeder Audree hen in 1961 dwingt om Dennis mee te laten spelen in hun nieuwe bandje dat ze The Pendletones noemen. Alhoewel hij nauwelijks muzikale aanleg lijkt te hebben wordt hij achter het drumstel gezet, het enige nog vacante instrument. Alhoewel Dennis nooit een erg goede drummer zal worden blijkt hij van onschatbare waarde voor de band die al snel wereldberoemd wordt onder de nieuwe naam The Beach Boys. Hij is een belangrijke inspiratiebron voor de songteksten van de band omdat hij het enige lid is dat daadwerkelijk surft, daarna is hij het enige sekssymbool van de groep. Als hij met zijn onvaste stem een nummer mag zingen (Dennis is onder meer leadzanger op de hit ‘Do You Wanna Dance’) ontstaan er niet zelden hysterische toestanden in het publiek. Eind jaren zestig begint Dennis zich tot de niet geringe verrassing van vrijwel iedereen plotseling te ontwikkelen tot een erg verdienstelijke zanger en songschrijver. Hij specialiseert zich in lustvolle rockers en soulvolle ballads, in beiden komt zijn rauwe, karaktervolle stem uitstekend tot zijn recht. Dennis is in 1977 de eerste Beach Boy die een solo-album uitbrengt, ‘Pacific Ocean Blue’ (waarop ‘River Song’ staat). Het album is aanzienlijk beter dan alles wat zijn band in de voorgaande jaren heeft uitgebracht en verkoopt ook een stuk beter. De andere Beach Boys zijn daar bepaald niet blij mee en dwingen Dennis om te kiezen tussen de groep en zijn solocarrière. Dennis kiest voor het eerste, schrapt alle geplande solo-optredens en ‘Pacific Ocean Blue’ verdwijnt al na een paar maanden uit de omloop, om daarna decennia lang out of print te blijven. In de jaren die volgen gaat het snel bergafwaarts met Dennis. Zijn drank- en drugsverslaving loopt ernstig uit de hand, hij wordt dakloos en door een vuistslag op zijn keel wordt zijn stem beschadigd. Op 28 december 1983, hij is dan 39, duikt Dennis in een dronken bui het water in van de plezierjachthaven van Marina del Rey. Hij komt niet meer boven. Vanwege zijn sterke band met de zee krijgt de familie van president Ronald Reagan hoogstpersoonlijk toestemming om Dennis op zee te begraven. In 2008 wordt ‘Pacific Ocean Blue’ eindelijk heruitgebracht, voorzien van een extra CD met Dennis’ nooit onvoltooide en nooit eerder uitgebrachte tweede album ‘Bambu’.

 6. Nick Drake – Hazy Jane II (1970)


CD: ‘Bryter Layter’ (Island)

De levensloop van Nick Drake is één van de meeste tragische in de muziekgeschiedenis. Drake wordt op 19 juni 1948 geboren in Burma als zoon van redelijk welgestelde Engelse ouders. Als scholier speelt hij piano en saxofoon in een bandje waar ook Chris de Burgh (later wereldberoemd met de hit ‘Lady in Red’) kort deel van uitmaakt. In 1969 en 1970 maakt hij de solo-albums ‘Five Leaves Left’ en ‘Bryter Layter’ (waarop ‘Hazey Jane II’ te vinden is), waarop hij hulp krijgt van blazers- en strijkersectie en leden van befaamde bands als Fairport Convention, Pentangle, Velvet Underground en de tourband van The Beach Boys. Zijn derde album ‘Pink Moon’ is radicaal anders. Hij neemt het op in twee sessies van twee uur, met alleen zijn eigen stem en een akoestische gitaar (en één piano-overdub). Gedurende zijn leven is Drake zeer onsuccesvol als muzikant. Van zijn drie albums worden slechts een paar duizend exemplaren verkocht en van platenmaatschappij Island krijgt hij een inkomen van twintig pond per week. Na het uitkomen van ‘Pink Moon’ trekt de zeer mensenschuwe Drake zich terug uit de muziek en begint hij steeds meer last van depressies en andere mentale problemen te krijgen. Hij gaat weer bij zijn ouders wonen en verbreekt het contact met veel van zijn vrienden. In de nacht van 24 op 25 november 1974 overlijdt hij aan een overdosis antidepressiva. Pas in de jaren tachtig begint postuum zijn ster te rijzen. Leden van REM en The Cure en mensen als Kate Bush en Paul Weller noemen hem als één van hun voorbeelden. Liedjes van hem zijn te horen in TV-reclames voor onder meer Volkswagen en AT&T. Lijstjes in muziekbladen met beste albums aller tijden waarin niet alle drie zijn albums in genoemd worden zijn vandaag de dag zeldzaam. Door zijn muziek, zijn tragische levensloop, het feit dat hij in zijn hele leven maar één interview en een handjevol optredens gaf en omdat er van hem geen bewegende beelden bestaan is Drake uitgegroeid tot één van de meest mysterieuze figuren in de popgeschiedenis.

 7. Graham Gouldman – Nowhere To Go (1972)


CD: V/A – ‘Tea & Symphony: The English Baroque Sound 1967-1974’ (Sanctuary)

De naam Graham Gouldman zal niet direct bij veel mensen een belletje doen rinkelen, toch is hij verantwoordelijk voor een indrukwekkend aantal hits. Gouldman wordt geboren op 10 mei 1946 in het Engelse Broughton. Nog voordat hij twintig is heeft hij tien hitsingles geschreven voor onder meer The Yardbirds (‘For Your Love’), The Hollies (‘Bus Stop’), Herman’s Hermits (‘No Milk Today’), Cher en Jeff Beck. Van 1969 tot 1972 werkt hij als songschrijver, producer en sessiemuzikant en -zanger voor Super K Productions, waar hij geacht wordt minstens een liedje per dag te schrijven. Hij scoort voor Super K hits onder bedachte bandnamen als The Ohio Express en Hotlegs. In 1972 wordt Gouldman lid van de band 10cc, waarvoor hij ook talloze hits schrijft, waaronder ‘The Wall Street Shuffle’, ‘I’m Not in Love’, ‘The Things We Do for Love’ en ‘Dreadlock Holiday’. Ook met de band Wax is hij succesvol, met onder meer ‘Right Between the Eyes’ en ‘Building a Bridge to Your Heart’. Minder lucratief is Gouldman’s solo-carrière onder zijn eigen naam. De acht singles die hij uitbrengt, waaronder ‘Nowhere to Go’ (die enkele maanden voor de doorbraak van 10cc uitkomt), floppen allemaal.

 8. Fresh Maggots – Rosemary Hill (1971)


CD: ‘Fresh Maggots’ (Sunbeam)

Onder de naam Fresh Maggots maakt het duo Mick Burgoyne en Leigh Dolphin uit het Engelse Nuneaton in 1971 één album, dat titelloos blijft. Op dat moment zijn de twee pas negentien jaar oud. Alhoewel het album positieve recensies krijgt verkoopt het nauwelijks. Het duo stopt er direct weer mee duikt de vergetelheid in, tot in 2006 hun enige album heruitgebracht wordt op cd.

 9. Heron – Lord And Master (1970)


CD: ‘Heron’ (Si-Wan)

Heron uit het Engelse Maidenhead wordt in 1968 opgericht in een een folkclub. Twee jaar later komt het titelloze debuutalbum uit, dat is opgenomen in een afgelegen veld vlakbij de rivier de Thames. De vogel- en andere natuurgeluiden die je op het album kunt horen zijn dan ook geen geluidseffecten. Na een tweede album in 1972, ook in een veld opgenomen, wordt de band weer opgedoekt en wordt frontman Tony Pook timmerman. In 1997 maakt Heron een doorstart. Het comebackalbum wordt, uiteraard, weer opgenomen in een veld.

10. The Raspberries – I Saw the Light (1972)


CD: ‘Greatest’ (Capitol)

Deze groep ontstaat in 1970 als enkele leden van The Choir en Cyrus Erie, twee bands uit Cleveland die enkele regionale hits gescoord hebben, hun krachten besluiten te bundelen. The Raspberries kennen een vliegende start. Op basis van een demotape bieden de grote platenmaatschappijen tegen elkaar op om de groep in te kunnen lijven, uiteindelijk wint Capitol Records. In 1972 wordt met ‘Go All The Way’ een Amerikaanse top tien-hit gescoord, dat evenals het niet als single uitgebrachte ‘I Saw the Light’ komt van het album ‘Raspberries’. De groep valt in 1975 uit elkaar, waarna zanger Eric Carmen als solo-artiest en songschrijver voor anderen nog succesvoller wordt dan zijn band ooit was. Acht keer komt een compositie van hem in de Amerikaanse top tien, drie keer is hij zelf de uitvoerende artiest. ‘All By Myself’ wordt zowel in zijn eigen uitvoering als die van Celine Dion een megahit. Ook ‘Hungry Eyes’ uit de film ‘Dirty Dancing’ is van hem. In 2000 maken The Raspberries een nieuwe start, aanvankelijk met alleen gitarist Wally Bryson en gitarist/bassist Dave Smalley als originele leden. Sinds 2005 is ook Eric Carmen weer van de partij.

Leave a comment »

Greatest misses, deel 1: de jaren zestig

Dit is het begin van een serie die je op deze blogpagina kunt gaan volgen.

Het concept: uit elk decennium (van de jaren zestig tot en met de jaren nul) selecteer ik de naar mijn mening tien mooiste popliedjes (maximaal één per uitvoerende) die nooit ergens in de top 40 hebben gestaan.

Deel één: de jaren zestig.

1. The Beach Boys – Time To Get Alone (1969)


CD: Friends + 20/20 (Capitol)

Tot 1966 lijkt het er nog op dat Beach Boy Brian Wilson de hits uit zijn mouw kan schudden. Nadat hij circa 1966-1967 een muzikaal progressievere richting ingaat en daarop mentaal vastloopt komt daar echter stevig de klad in. Zijn medebandleden zijn vervolgens zuinig op elk meesterwerkje dat ze nog uit hem kunnen persen. Ze zijn dan ook verre van enthousiast als ze in 1967 de opnames horen die Brian geproduceerd heeft voor een nieuw bandje dat hij ontdekt heeft, Redwood. Brian blijkt twee nieuwe eigen composities aan die groep te hebben gegeven, ‘Darlin” en ‘Time To Get Alone’, en die klinken beiden verre van verkeerd. Carl Wilson, Mike Love en Al Jardine vinden dat zij recht hebben op de nieuwe nummers en confronteren Brian daarmee, die hen in tranen hun zin geeft. De Redwood-vocalen worden van de tape gewist en vervangen door die van The Beach Boys zelf. Daarmee is ook het beoogde samenwerkingsverband tussen Redwood en Brother Records, het nieuwe eigen platenlabel van The Beach Boys, van de baan. ‘Darlin” wordt een hit voor The Beach Boys, ‘Time To Get Alone’ blijft tot 1969 onuitgebracht en verschijnt dan relatief anoniem als track op het album ’20/20′. Onder de nieuwe bandnaam Three Dog Night wordt Redwood later één van de succesvolste Amerikaanse bands van de jaren zeventig.

2. The Zombies – Care of Cell 44 (1968)


CD: Odessey & Oracle (Big Beat)

De band The Zombies wordt in 1961 opgericht in het Engelse St. Albans door enkele schoolvrienden. Na het winnen van een bandcompetitie van de London Evening News sleept de groep een platencontract bij Decca in de wacht, wat leidt tot het uitkomen van de single ‘She’s Not There’ (later een grote hit voor Santana) in 1964. De single gaat in Engeland naar nummer twaalf en in Amerika naar nummer twee. Later dat jaar scoort de groep nog een Amerikaanse top tien-hit met ‘Tell Her No’, maar daarna blijft het succes uit. Maar liefst veertien singles floppen. Ook de single ‘Care of Cell 44’ van het album ‘Odessey and Oracle’ doet niets. Toetsenist Rod Argent, schrijver van het nummer, begrijpt er niets van. Ondanks de eigenaardige tekst die gericht is aan een vrouwelijke partner die vast zit in de gevangenis ziet hij het als een bijzonder commercieel nummer. In 1968 zijn de frustraties dermate hoog opgelopen dat The Zombies er een punt achter zetten. Een jaar later wordt de single ‘Time of the Season’ zeer verrassend alsnog een Amerikaanse nummer één-hit, maar de band weigert opnieuw bij elkaar te komen. Enkele andere bands zien hun kans schoon en beginnen te toeren als The Zombies. Zanger Colin Blunstone, die aanvankelijk kiest voor een nieuwe carrière in de verzekeringsbranche, scoort later nog enkele hits onder zijn eigen naam en onder het pseudonym Neil MacArthur (onder deze naam scoort hij een hit met een “cover” van ‘She’s Not There’). Ook is hij te horen als leadzanger op verschillende nummers van The Alan Parsons Project, waaronder de hit ‘Old and Wise’. Toetsenist Rod Argent heeft nog enkele hits met zijn nieuwe band Argent. Sinds 2001 zijn Blunstone en Argent weer samen actief, aanvankelijk onder hun eigen namen en sinds 2004 weer als The Zombies. Het succes dat in de jaren zestig grotendeels uitbleef voor de groep is later alsnog gekomen. Het album ‘Odessey and Oracle’, dat bij uitkomen weinig deed, staat in recentere jaren in de top honderd van “beste albums aller tijden” lijstjes van toonaangevende bladen als Rolling Stone, The Guardian, Mojo, NME en Q Magazine.

3. Sagittarius – My World Fell Down (1967)


CD: Present Tense (Sundazed)

Gary Usher wordt geboren op 14 december 1938. Hij brengt in 1960 zijn eerste solo-singletje uit, dat niets doet. Succes heeft hij wel als hij in 1962 samen begint te werken met een buurjongen van een oom, Brian Wilson van The Beach Boys. Samen met Wilson schrijft Usher onder meer de Beach Boys-hits ‘409’ en ‘In My Room’. Snel daarna groeit hij uit tot een productieve songschrijver en producer in voornamelijk het surfgenre en stampt hij verschillende studiobandjes uit de grond. In 1967 werkt hij als producer samen met het duo Chad & Jeremy. Hij wil met hen het nummer ‘My World Fell Down’ opnemen, dat eerder al zonder succes opgenomen is door de Britse band The Ivy League. Chad & Jeremy wijzen het liedje af, waarna Usher er zelf mee aan de slag besluit te gaan. Voor de zangpartijen laat hij zijn vrienden Glen Campbell (later een zeer succesvol countryzanger), Bruce Johnston (van The Beach Boys) en Terry Melcher (de zoon van Doris Day, die voorheen samen met Johnston het duo Bruce & Terry vormde) opdraven, de muziek wordt ingespeeld door sessiemuzikanten. Hij brengt de single uit onder de naam Sagittarius, zijn eigen sterrenbeeld (boogschutter). Het plaatje komt niet verder dan de 70e plaats, maar door het erg rijke en uitgebreide arrangement en de eigenaardige non-muzikale geluidscollage die het nummer onderbreekt ontstaat al snel het hardnekkige gerucht dat ‘My World Fell Down’ eigenlijk een outtake is van de ‘SMiLE’-sessies van The Beach Boys. In 1968 volgt een volledig album van Sagittarius, ‘Present Tense’, waarop Usher nauw samenwerkt met zanger, songschrijver en producer Curt Boettcher. Het album is geen succes. Een tweede album, ‘The Blue Marble’, volgt in 1969 en doet eveneens heel weinig. Daarna komt het Sagittarius-project weer ten einde. Tot zijn dood in 1990 blijft Usher actief als producer en songschrijver, al is dat zonder veel commercieel succes.

4. Love – Alone Again Or (1967)


CD: Forever Changes (Elektra)

In 1965 heeft Arthur Lee zijn sporen al enigszins verdiend in de soul en rhythm & blues, hij heeft onder meer gewerkt met een jonge Jimi Hendrix. Na het zien van een optreden van The Byrds besluit Lee zijn muziek een dosis folk mee te geven, wat leidt tot de oprichting van de band Love. In de popscene van Los Angeles, met grote namen als The Byrds, The Doors en Buffalo Springfield, groeit Love al snel uit tot één van de meest spraakmakende live-acts (die bovendien opvalt door de bezetting met zowel blanke als zwarte leden), al vertaalt dat zich uiteindelijk nauwelijks in commercieel succes. Dit mede omdat de groep weinig zin heeft om al te ver buiten Los Angeles te spelen en nooit lang dezelfde bezetting weet te behouden. Het onbetwiste meesterwerk van Love is het album ‘Forever Changes’ en daarvan is ‘Alone Again Or’ het nummer dat het meeste indruk maakt. Opmerkelijk, omdat het geschreven is door gitarist Bryan MacLean en niet door frontman Arthur Lee, die verantwoordelijk is voor het leeuwendeel van het materiaal van de groep. Lee weet het nummer uiteindelijk toch naar zich toe te trekken, tijdens het mixen laat hij het volume van zijn eigen tweede stem aanmerkelijk verhogen waardoor MacLean’s leadvocalen naar de achtergrond verdwijnen. Arrangeur David Angel voorziet de opname van een strijkersectie en een mariachi-band, die producer Bruce Botnick kort daarvoor nog heeft gebruikt voor een opname met The Tijuana Brass. MacLean en Lee leven uiteindelijk beiden niet lang en gelukkig. MacLean gaat stevig aan de drank en drugs en verlaat in 1968 de band. Hij krijgt een solocontract bij Elektra Records, maar de demo’s die hij vervolgens opneemt worden afgekeurd. Hij wordt kort daarna fanatiek Christen en bezwijkt op Eerste Kerstdag 1998, pas 52 jaar oud, in een restaurant aan een hartaanval. Lee blijft lange tijd het enige constante lid van Love en belandt verschillende keren in de gevangenis wegens illegaal wapenbezit, drugsbezit en mishandeling. Hij sterft in 2006 op 61-jarige leeftijd aan leukemie. ‘Alone Again Or’, dat als single nooit verder kwam dan een 99e plaats, is inmiddels alsnog uitgegroeid tot een klassieker, met coverversies door onder meer The Damned, The Oblivians, UFO, Sarah Brightman, The Boo Radleys, Chris Pérez Band, Calexico, Matthew Sweet & Susanna Hoffs en Les Fradkin.

5. The Doors – The Soft Parade (1969)


CD: The Soft Parade (Elektra)

Als The Doors in 1969 hun vierde album ‘The Soft Parade’ uitbrengen valt dat bij veel fans en critici niet goed. De prominente blazers en strijkers en poppy liedjes als ‘Touch Me’, ‘Do It’, ‘Easy Ride’ en ‘Runnin’ Blue’ gaan ten koste van het rauwere geluid van de eerdere albums van de groep. De afsluitende titeltrack is echter een overtuigend goedmakertje. Het nummer ‘The Soft Parade’ duurt maar liefst 8 minuten en 37 seconden en beweegt zich in vijf secties door verschillende genres, waaronder spoken word, psychedelische pop en bluesrock. Na ‘The Soft Parade’ maken The Doors nog twee album met zanger Jim Morrison, die in 1971 lid van de Forever 27 Club wordt als hij dood gevonden wordt in de badkuip van zijn hotelkamer in Parijs. The Doors maken daarna nog twee albums als trio.

6. The Beatles – For No One (1965)


CD: Revolver (Parlophone)

The Beatles schreven zoveel klassiekers dat het er teveel waren om ze allemaal als single uit te kunnen brengen. Je kunt een aardig indrukwekkend lijstje maken met nummers die bijna iedereen kent maar toch nooit (althans niet in de Beatles-uitvoering) in de hitlijsten te bekennen waren. ‘For No One’ van het album ‘Revolver’ is één van de nummers die voor elke andere band één van de toppers zou zijn geweest, terwijl het voor The Beatles slechts een albumtrack is. Paul McCartney begint dit nummer te schrijven in de badkamer van een Zwitsers ski-resort na een ruzie met zijn vriendin Jane Asher. Hij neemt het uiteindelijk bijna solo op en begeleidt zijn eigen leadzang op klavichord, piano en bas, de enige andere muzikanten zijn Ringo Starr op drums en tamboerijn en de gerespecteerde klassieke muzikant Alan Civil (die later ook mee zou spelen op het Beatles-nummer ‘A Day in the Life’) op Franse hoorn. John Lennon, doorgaans publiekelijke niet overdreven complimenteus als het ging over McCartney’s werk, liet zich eens ontvallen dat ‘For No One’ één van zijn favoriete nummers van zijn mede-Beatle was.

7. The Yellow Balloon – Stained Glass Window (1967)


CD: The Yellow Balloon (Sundazed)

In 1966 besluiten Jan & Dean (bekend van hits als ‘Surf City’, ‘The Little Old Lady from Pasadena’ en ‘Dead Man’s Curve’) om het liedje ‘Yellow Balloon’ van producer/songschrijver Gary Zeckley op te nemen. Zeckley is vereerd, maar is niet zo te spreken over de versie van Jan & Dean. Hij denk dat het nummer meer potentie heeft, verzamelt een groepje sessiemuzikanten en neemt snel zijn eigen versie op. Om Jan & Dean voor te kunnen zijn wordt niet eens de tijd genomen om een B-kantje op te nemen, op de achterkant van het plaatje staat ‘Noollab Wolley’, wat eenvoudigweg de A-kant achterstevoren afgespeeld is. Zeckley krijgt gelijk: zijn versie van ‘Yellow Balloon’ gaat naar nummer 25, die van Jan & Dean blijft steken op 111. Door het succes ziet Zeckley zich genoodzaakt om van The Yellow Balloon een echte band te maken. Hij stelt een lineup samen met onder meer Don Grady, een bekende acteur uit de destijds razend populaire TV-serie ‘My Three Sons’. Omdat deze niet wil teren op zijn bekende naam en het als muzikant wil redden op basis van zijn talent werkt Grady onder het pseudonym Luke R. Yoo. Zeckley en Grady schrijven samen de derde Yellow Balloon-single ‘Stained Glass Window’, die nergens iets doet. De groep laat nog een prima titelloos album na, maar verdwijnt al snel weer uit beeld.

8. Crosby, Stills & Nash – Long Time Gone (1969)


CD: Crosby, Stills & Nash (Atlantic)

Het in 1968 opgerichte Crosby, Stills & Nash (soms uitgebreid met Neil Young tot Crosby, Stills, Nash & Young) is één van de eerste echte supergroepen met leden die elders al naam gemaakt hebben. David Crosby is lid geweest van The Byrds, Stephen Stills maakte voorheen onderdeel uit van Buffalo Springfield, terwijl de Brit Graham Nash in The Hollies zat. De groep kent een vliegende start: hun titelloze debuutalbum gaat naar nummer zes en levert twee top 40-hits, terwijl het gezelschap z’n tweede optreden ooit afwerkt voor een half miljoen mensen op Woodstock. Alhoewel het niet uitgebracht wordt als single vergaart een nummer van het debuutalbum, ‘Long Time Gone’ (geschreven als reactie op de moord op senator Robert F. Kennedy), bekendheid als het prominent verwerkt wordt in de uiterst succesvolle documentaire over het Woodstock-festival. Door onderlinge ruzies valt de groep in 1970 alweer uit elkaar, waarna elk van de de vier leden (inclusief Young) een solo-album uitbrengt dat de top vijftien haalt. Sinds 1977 zijn Crosby, Stills & Nash weer actief, alhoewel zonder overdreven veel productiviteit: in 34 jaar tijd verschijnen slechts zes studioalbums.

9. Elvis Presley – Roustabout (1964)


CD: Roustabout (RCA)

In 1964 speelt Elvis Presley in ‘Roustabout’, de zestiende film waar hij in acht jaar tijd de hoofdrol in vertolkt. De film en het soundtrackalbum ervan ondergaan hetzelfde lot: ze zijn beiden een groot commercieel succes maar worden door critici de pan in gehakt. Het gebrek aan kwaliteit op het soundtrackalbum, waarvan alleen het titelnummer de moeite waard is (het is tekenend dat geen enkel nummer van het album als single wordt uitgebracht), is vrij eenvoudig te verklaren. Omdat Presley’s manager Tom Parker van alle songschrijvers die materiaal bijdragen eist dat ze een deel van hun copyrights afstaan haken gevestigde liedjesschrijvers als Doc Pomus, Mort Shuman, Otis Blackwell, Winfield Scott en Don Robertson af. Blackwell en Scott schrijven nog wel een titelsong voor de film, ‘I’m a Roustabout’, maar deze wordt gedumpt en vervangen door een alternatieve titelsong, ‘Roustabout’, van het schrijversteam Bernie Baum, Florence Kaye en Bill Giant, dat al talloze hits heeft geschreven voor Elvis. De achtergrondvocalen op ‘Roustabout’ worden verzorgd door The Mellomen, een vocale groep die te horen is in talloze Disney-films en op platen van onder meer Bing Crosby, Doris Day en Peggy Lee.

10. Mark Eric – Night of the Lions (1969)


CD: A Midsummer Day’s Dream (Now Sounds)

Mark Eric Malmborg lijkt in 1969 nog in een bevoorrechte positie te zitten. Hij is pas achttien jaar oud, maar krijgt van het platenlabel Revue Records de gelegenheid om een album op te nemen dat geheel uit door hemzelf geschreven materiaal bestaat. Hij krijgt daarvoor een indrukwekkend groepje sessiemuzikanten ter beschikking, waaronder gitarist James Burton (Elvis Presley, Ricky Nelson, John Denver), drummer Jim Gordon (The Beach Boys, The Byrds, Eric Clapton, The Muppet Show) en bassist Lyle Ritz (The Beach Boys, The Righteous Brothers). Malmborg’s album ‘A Midsummer’s Day Dream’ staat bol van de Beach Boys-invloeden, het enige nummer wat sterk van de formule afwijkt is het groovy ‘Night of the Lions’, waarmee Malmborg voornamelijk indruk maakt op Jim Gordon. Het album krijgt om onduidelijke redenen volstrekt geen steun van het label en doet dan ook helemaal niets. De ambitieuze plaat flopt zo jammerlijk dat Malmborg zich er zelfs voor begint te schamen. Vrijwel gelijktijdig wordt hij door zijn ouders het huis uit geschopt en door zijn vriendin verlaten voor een ander. Voordat zijn muzikale carrière goed en wel begonnen is geeft hij er gedesillusioneerd de brui er weer aan. Hij weet nog even het hoofd boven water te houden als fotomodel en met kleine rolletjes als acteur. Dan gaat hij toch maar weer muziek maken, nu als entertainer in restaurants, hotels en op cruiseschepen. Vlak na de millenniumwisseling wordt zijn volledig vergeten album herontdekt door pophistoricus Domenic Priore. Het leidt ertoe dat Malmborg voor het eerst in zijn leven een volledig optreden geeft met eigen werk en dat zijn album, met bonustracks, wordt heruitgebracht op CD.

Leave a comment »