Archive for Muziek

Gedenkwaardig

Het menselijke geheugen kan raar werken. Ik merk dat van op zich best gedenkwaardige gebeurtenissen soms al na enkele jaren de details beginnen te vervagen in mijn hoofd. Dat ik me van mensen waar ik jaren bij in de klas heb gezeten bijna niets meer kan herinneren. Dat ik me ruimtes of gebouwen waar ik ooit dagelijks in verbleef nauwelijks nog voor de geest kan halen. Tegelijk zijn er onbelangrijke momenten, volstrekt willekeurige flardjes uit zomaar een dag, die haarscherp opgeslagen blijven. Van sommige korte gebeurtenissen die zich afspeelden toen ik vier of vijf jaar oud was kan ik me nog exact herinneren wat ik zag, wat ik hoorde en wat er in mijn hoofd omging.

Van mijn tijd op de peuterspeelzaal waar ik als vierjarige naartoe ging weet ik nog best veel. Dat we bijvoorbeeld op een dag allemaal een stuk fruit van huis mee moesten nemen, dat al die appels, sinaasappels, bananen, peren en mandarijntjes op een hoop gingen om in stukjes gesneden en verdeeld te worden en dat ik het knap waardeloos vond dat ik niet gewoon mijn eigen appel mocht houden. Dat mijn vriend Jeroen en ik op een middag een langwerpige houten kist waarin speelgoed en verkleedkleren bewaard werden helemaal leeggooiden, er in gingen zitten en net deden of het de stoomboot van Sinterklaas was en vervolgens op onze kop kregen omdat de inhoud van de kist verspreid lag over de vloer.

Nog een heel heldere herinnering moet ook uit ongeveer uit die tijd stammen, 1983 waarschijnlijk. Ik was vier of vijf jaar oud en zat op de achterbank van de auto van mijn ouders. Ik weet nog waar we reden, over de Spoorlaan in Tilburg. Op de radio werd iets gezegd over een optreden dat Doe Maar zou gaan geven. Ik was gek op Doe Maar, die band was voor mij wat K3 nu is voor veel kleuters. Ik vroeg dan ook tijdens die autorit aan mijn moeder of we naar dat optreden konden gaan. Ik kan me zelfs het beeld nog herinneren dat ik op dat moment in mijn hoofd had. Daarin speelde een bandje op een zonnig, weids grasveld bij een grote boom, terwijl enkele tientallen toehoorders er in een half kringetje omheen zaten. Een soort vredig, muzikaal kinderfeestje. Wist ik veel dat Doe Maar destijds voornamelijk in benauwde zalen speelde die stampvol zaten met volkomen hysterische pubers.

Een andere herinnering kan ik, niet vanuit mijn geheugen maar dankzij Wikipedia, precies dateren. Op 20 februari 1984. Op het NOS Journaal dat in de woonkamer opstond hoorde ik een bericht dat me best een beetje verdrietig maakte. Doe Maar, de populairste band die Nederland ooit gekend had, ging stoppen. Er volgden beelden van de bandleden die belaagd werden door persmuskieten en de nieuwslezer liet de woorden “ze kunnen geen kant meer op” vallen. Ik vatte dat als vijfjarige letterlijk op en vond dat die journalisten en cameramensen dan maar eens even heel rap aan de kant moesten gaan. Ook vond ik dat de band nog helemaal niet mocht stoppen. Ik had ze nog niet zien optreden!

Ruim 23 jaar later was ik op de Mega Platen & CD Beurs in Utrecht. Bij een terrasje achterin de enorme hal vol met kraampjes stond een kniehoog podiumpje. Daarop zou de Nederlandse folkformatie CCC Inc een kleinschalig akoestisch reünie-optreden komen geven ter promotie van hun pas uitgekomen cd-box met al hun albums. Deze groep had in 1970 mogen spelen op het hoofdpodium van het legendarische Holland Pop Festival in Kralingen en datzelfde jaar een LP uitgebracht die in Nederland redelijk verkocht. Afgezien daarvan had de band, waarvan de leden inmiddels allemaal rond de zestig waren, geen commerciële successen gekend. CCC Inc dankte z’n bekendheid hoofdzakelijk aan het feit dat bandleden Ernst Jansz en Joost Belinfante elkaar later tegenkwamen in een ander bandje dat heel wat meer succes had. Doe Maar.

Geen idee hoeveel huidige vijfjarigen over 25 jaar hetzelfde zullen zeggen over K3, maar ik ben altijd een grote liefhebber van Doe Maar gebleven. Dus ging ik op die zaterdag in november 2007 kijken naar CCC Inc. Slechts enkele tientallen mensen hadden zich, met tassen vol zojuist aanschafte platen, in een halve kring om het minipodiumpje verzameld voor het bepaald niet groots aangekondigd optreden. Even later stonden ze voor me: Jansz, Belinfante en ook Doe Maar-gitarist Jan Hendriks, die mee kwam doen als gastmuzikant. En alsof daarmee het Doe Maar-gehalte nog niet niet hoog genoeg was speelden ze ook nog eens twee liedjes van die groep, ‘Nederwiet’ en ‘Tijd Genoeg’. Tussen het zoeken naar platen door kwam een wens van bijna een kwart eeuw eerder een beetje in vervulling. Alleen de boom, het grasveldje en zanger/bassist Hennie Vrienten ontbraken.

“En als je wil, dan is elk ogenblik voor jou” hoorde ik Ernst Jansz voor de zoveelhonderdste keer zingen in ’Tijd Genoeg’, maar nu voor de eerste keer live. En ik vond het wel een mooi momentje. Best een beetje gedenkwaardig.

Advertenties

Leave a comment »

De slechtste rockster aller tijden

Een mooie, zonnige namiddag op een zaterdag in juli 2004. Ik besefte me ineens dat ik wellicht nooit dichter zou gaan komen bij de fantasieën die ik had toen ik als kind op mijn slaapkamertje stond te playbacken met mijn goedkope akoestische gitaar. Ik was in Polen, een voor mij vreemd land waar ik nooit eerder geweest was en waar ik niemand kende. Ik stond in een groot park in Piaseczno, een voorstad van de hoofdstad Warschau, met mijn voeten op een flink podium en met een gitaar in mijn handen. Ik stond te spelen voor vele honderden mensen, misschien wel duizend. Voor de neuzen van mijn medebandleden en mij was een moshpit uitgebroken, er werd gesprongen en geduwd, er vlogen opblaasbare knuppels in het rond en mensen zongen luidkeels mee met onze nummers. Althans, zo leek het, veel monden gingen net zo overtuigend open en dicht bij onze splinternieuwe nummers die nog niemand kon kennen als bij het materiaal van onze debuut-cd.

Het publiek was eerder die dag opgewarmd door vijf Poolse groepen, daarop volgden de buitenlandse bands waarvan de namen ook een stuk prominenter op de grote, glanzende posters gedrukt stonden waarmee het festival aangekondigd was. En daar waren wij er dus één van, samen met groepen uit Amerika, Brazilië, Spanje en Duitsland. Ik was natuurlijk absoluut geen rockster, maar kon me er voor even wel eentje wanen. En dat voelde lekker. Het was een beetje alsof ik dan wel geen profvoetballer was bij PSV, maar toch maar mooi een oefenwedstrijdje mocht spelen in een redelijk gevuld Philips Stadion. Zelfs al kun je geen bal raken, in je eigen belevenis ben je dan eventjes Luc Nilis.

Ineens zag ik in een ooghoek een onvervalst rockcliché zich afspelen. Een mooie en overduidelijk dronken vrouw kwam moeizaam het podium op geklauterd, ze stond op en had het duidelijk voorzien op ons.

De eerste serieuze band waar ik in speelde, Striving Higher, kende een moeizaam bestaan. We repeteerden elke week fanatiek, we schrapten nummers die we niet goed genoeg meer vonden net zo snel als we nieuwe stukken schreven en we schraapten uit eigen zak het geld bij elkaar om onze eerste cd op te nemen en te laten persen. Die cd werd vervolgens positief ontvangen, maar veel leverde dat niet op. Het enige verschil was dat we daarna iets vaker dan voorheen voor een onkostenvergoeding en een paar consumptiebonnen mochten komen spelen in weer een kroeg in Brunssum, een jongerencentrum in Meddo of een muziekschooltje in Eersel.

Het was dan ook prettig dat ik in 2003 gitaar mocht komen spelen in een andere hardcoreband, Downslide. Weliswaar een pas opgerichte groep, maar wel eentje die bepaald niet vanaf nul hoefde te beginnen. Dankzij de reputatie en het netwerk die onze zanger opbouwde met zijn vorige bands kwam alles waar we met Striving Higher tevergeefs naar streefden bijna aangewaaid. Een in een vloek en een zucht uitverkochte demo, optredens als voorprogramma van populaire Amerikaanse bands, een cd en een 7″ op een mooi platenlabel met aanzien in het genre, optredens in Engeland, Frankrijk, Spanje, Duitsland, Polen…

Onze korte reeks van vier optredens in Duitsland en Polen in juli 2004 was bepaald niet glorieus begonnen. We trapten af in een schuur in Hamburg, waar we moesten vluchten voor een stel anarchisten die ons even niet meer zo aardig vonden. Daarop volgde een optreden in een kraakpand in het Poolse Gliwice, waar het publiek minder enthousiast op ons reageerde dan op de geïmproviseerde 90’s party die volgde. Maar het zonovergoten veld vol mensen in Piaseczno maakte een hoop goed.

Terwijl we zoals gebruikelijk ons best deden om energiek te spelen met zo min mogelijk pauzes tussen de nummers begon ik een beetje nerveus te worden. De vrouw die het podium op was gekomen had eerst onze andere gitarist aan de rechterkant van het podium te pakken gekregen. Ze was om hem heen gaan hangen en wat ze daarna deed, terwijl hij zo goed en zo kwaad als het ging doorspeelde, was wellicht een aanranding genoemd als hij het bij haar had gedaan. Vervolgens ging ze naar onze bassist, waarbij ze hetzelfde ritueel herhaalde. Ze keek nog even naar onze drummer, maar besefte dat het bij hem een lastig verhaal zou gaan worden met al die bekkens, trommels en standaarden om hem heen. Hij werd dus gespaard. Ik begon lichtelijk te zweten en vroeg me af hoe ik hier mee om zou gaan zodra ze bij mij zou arriveren. Er stonden immers honderden ogen op me gericht en leuk en spontaan omgaan met vreemde vrouwen is nooit één van mijn sterkste kanten geweest. Inmiddels was de zanger ten prooi gevallen aan onze momenteel grootste fan, al had hij het geluk dat hij in elk geval zijn handen vrij had. Terwijl ze nog om zijn nek hing zag ik dat de handtastelijke Poolse mij even van top tot teen inspecteerde. Ik wachtte op wat komen ging. Ze liet haar laatste slachtoffer los en begon weer vooruit te waggelen. Maar in plaats van mijn kant op te komen ging ze het podium af om zich te storten in de armen van de eerste de beste man die ze terug op de vaste grond tegenkwam, een fotograaf. Even later zag ik hem, samen met zijn nieuwe aanwinst, met een veelzeggende grijns weglopen.

Ik haalde opgelucht adem. Maar mijn rocksterillusies waren direct als sneeuw voor de warme Poolse zon verdwenen…

Piaseczno

Comments (1) »

Een legende in de kelder

In het Amerikaanse Saint Louis staat een restaurant dat Blueberry Hill heet. In de kelder is een zaaltje te vinden, waarin op elke derde woensdagavond van de maand een inmiddels 87-jarige man op komt treden. Hij speelt dan nummers die je zou kunnen kennen van Elvis Presley, The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin of The Beach Boys, om maar wat namen te noemen. Maar wat die de oude man speelt zijn geen covers. Al die legendarische bands hebben die nummers juist van hèm geleend.

Dat hij zijn oude hits niet zo heel goed meer uitvoert moet je hem gezien zijn leeftijd maar vergeven. Je gaat immers niet hoofdzakelijk naar een optreden van een bejaarde rocklegende om een goede performance voorgeschoteld te krijgen. Net zoals bijna niemand de Mona Lisa, het dodenmasker van Toetanchamon of de Venus van Milo alleen maar gaat bezichtigen omdat ze zo mooi zijn. Je gaat voornamelijk om later te kunnen zeggen dat je ze toch maar mooi een keer met eigen ogen hebt mogen aanschouwen.

De op 18 oktober 1926 in datzelfde Saint Louis geboren zanger, gitarist en liedjesschrijver Charles Edward Anderson Berry, zeg maar Chuck, was wellicht de eerste echte gitaarheld in de rockgeschiedenis en een onvervalste muziekpionier. Heel weinig muzikanten, misschien alleen Elvis en The Beatles, kunnen met net zoveel recht als deze voormalige kapper zeggen dat de ontwikkeling van de popmuziek anders zou zijn verlopen als zij zich er niet mee zouden hebben bemoeid. En zelfs al zegt zijn naam je weinig of niets, nummers als ‘Roll Over Beethoven’, ‘Sweet Little Sixteen’ en ‘Johnny B. Goode’ zul je vast wel herkennen. Ze zijn allemaal gemaakt volgens dezelfde ijzersterke formule: een eenvoudig doch swingend en energiek gespeeld bluesschema als basis, scherpe, korte gitaarsolo’s als decoratie en een miniatuurverhaaltje met kop en staart als songtekst. In een relatief korte glorietijd zette Berry een muzikaal nalatenschap neer dat zelfs niet meer verwoest kon worden door het feit dat hij in de decennia daarna vaker in de media kwam vanwege gerommel met jonge meisjes en het stiekem filmen van urinerende vrouwen dan met nieuwe muzikale wapenfeiten.

Zelf zag ik hem één keer optreden, vijf jaar geleden in Amsterdam. Berry was toen 82 jaar oud. He could play the guitar just like-a ringing a bell, zong hij ooit in één van zijn bekendste nummers. Nou, dat ging voor hemzelf inmiddels niet meer op. Zijn gitaarspel was beschamend slecht. En hij leek het zelf niet eens in de gaten te hebben, of hij weigerde het gewoon te erkennen. Mensen in het publiek keken elkaar bij de zoveelste tergend valse noot gepijnigd aan, “Crazy Legs” stond er op het podium echter bij alsof ze hem met open monden van bewondering aanstaarden. Zijn stem was er wel nog best redelijk aan toe en zijn bronstige haantjesgedrag was hij ook nog niet verloren. Maar waar zijn geflirt met vrouwen in het publiek en het paraderen met de borst fier vooruit er vroeger vast nog hartstikke macho uitzag, hield het nu het midden tussen eng en aandoenlijk. Waarschijnlijk kon het de man op het podium met zijn glittervestje en kapiteinspetje echter weinig schelen wat wij van hem vonden. Hij had nooit bewonderaars nodig gehad om hem de hemel in te prijzen, zijn ego was wat dat betreft aardig zelfvoorzienend. En bovendien, wat stelde dit ene publiek in de Heineken Music Hall op 19 november 2008 nou voor? Berry stond al op het podium toen de helft van dit gemiddeld toch al niet al te jonge publiek nog geboren moest worden.

Ik kan van mezelf wel zeggen dat ik geen doorsnee puber was. Zeker niet wat muzikale smaak betreft. Terwijl mijn klasgenoten luisterden naar 2 Unlimited, Captain Jack en Dr. Alban gaf ik als brugklasser mijn zakgeld uit aan cd’s met muziek die zelfs nog van voor de tijd van mijn ouders was. Wat eurohousehits als ‘No Limit’, ‘Rhythm is a Dancer’ en ‘All That She Wants’ waren voor mijn leeftijdsgenoten, dat waren stokoude jukeboxklassiekers als ‘Rock Around the Clock’, ‘Great Balls of Fire’ en ‘Roll Over Beethoven’ voor mij. Mijn interesse in oude rock ’n’ roll was begonnen bij Elvis Presley, via “The King” was ik vervolgens bij diens tijdgenoten uitgekomen. Bij Carl Perkins, Eddie Cochran, Gene Vincent, Jerry Lee Lewis, Bill Haley, Little Richard en Buddy Holly, maar vooral bij Chuck Berry. Gedurende de eerste jaren van mijn middelbare schooltijd was er geen stem die vaker uit de goedkope ghettoblaster op mijn zolderkamertje schalde dan de zijne.

Hoewel ik anno 2008 nog maar heel zelden een cd’tje opzette van mijn gewezen idool, was ik er dus bij toen de oude snoeper op een herfstavond onze hoofdstad aandeed. Ik moest wel. Als je me in 1991 had gezegd dat ik later ooit de mogelijkheid zou krijgen om naar een concert van Chuck Berry te gaan, bovendien met Jerry Lee Lewis in het voorprogramma, dan had je me daar niet achteraan moeten vertellen dat ik er uiteindelijk voor zou kiezen om toch maar gewoon thuis te blijven. Ik was het aan mijn jongere zelf verplicht om te gaan. En eigenlijk ook net zozeer aan de muziekliefhebber in mij die beseft dat de geschiedenisboekjes over rockmuziek zonder Chuck Berry best eens een stuk dunner en minder interessant hadden kunnen zijn.

De afgelopen twintig jaar heb ik vele honderden optredens bijgewoond. Daarvan waren er nuchter bekeken weinig slechter dan het concert van Chuck Berry. Maar er waren er wellicht nog minder waarvan ik met nog meer zekerheid weet dat ik het echt niet had willen missen.

Leave a comment »

Top 10 per jaar, 1954-2012

Vorig jaar maakte ik voor dit blog van elk jaar vanaf 1954 een persoonlijke top 5 met mijn favoriete liedjes. Nu doe ik er een schepje bovenop met van elk jaar een top 10.

Ik heb drie regels aangehouden:

– Niet meer dan één liedje per uitvoerende per jaar.
– Covers zijn alleen toegestaan als ik ze beter vind dan het origineel.
– Liedjes staan ingedeeld in het jaar waarin ze voor de eerste keer commercieel verkrijgbaar waren (ook als ze in een later jaar pas een hit werden).

Staan er nummers niet bij die er naar jouw mening wel bij hadden moeten staan? Laat een reactie achter!

1954: 1. Elvis Presley – Blue Moon of Kentucky; 2. Bill Haley and his Comets – Rock Around the Clock; 3. The Penguins – Earth Angel (Will You Be Mine); 4. The Crew-Cuts – Sh-Boom (Life Could Be a Dream); 5. Arthur Gunter – Baby, Let’s Play House; 6. Big Joe Turner – Shake, Rattle and Roll; 7. Ray Charles – I Got a Woman;8. The Eagles – Tryin’ to Get to You; 9. The Chordettes – Mr. Sandman; 10. The Robins – Riot in Cell Block #9

1955: 1. Chuck Berry – Maybellene; 2. The Platters – The Great Pretender; 3. Elvis Presley – Mystery Train;4. Muddy Waters – Mannish Boy; 5. Little Richard – Tutti Frutti; 6. Bo Diddley – Bo Diddley; 7. Big Joe Turner – Flip, Flop and Fly; 8. Frank Sinatra – Love and Marriage; 9. Fats Domino – Ain’t That a Shame; 10. Todd Duncan – Unchained Melody

1956: 1. Elvis Presley – I Want You, I Need You, I Love You; 2. Sonny Burgess – We Wanna Boogie; 3. Gene Vincent – Be-Bop-A-Lula; 4. Johnny Cash – I Walk the Line; 5. Chuck Berry – Roll Over Beethoven; 6. Carl Perkins – Boppin’ the Blues; 7. Fats Domino – Blueberry Hill; 8. Little Richard – The Girl Can’t Help It; 9. Ray Charles – Hallelujah, I Love Her So; 10. Little Willie John – Fever

1957: 1. Eddie Cochran – Twenty Flight Rock; 2. Jerry Lee Lewis – Great Balls of Fire; 3. Carl Perkins – Matchbox; 4. Jackie Wilson – Reet Petite; 5. The Crickets – Not Fade Away ; 6. Danny and the Juniors – At the Hop; 7. Gene Vincent – B-I Bickey Bi Bo Bo Go; 8. Elvis Presley – (You’re So Square) Baby I Don’t Care; 9. Chuck Berry – School Days; 10. Little Richard – Keep A-Knockin’

1958: 1. Jimmy Pritchett – That’s the Way I Feel; 2. Ritchie Valens – Come On, Let’s Go; 3. Elvis Presley – Don’t; 4. Chuck Berry – Johnny B. Goode; 5. The Everly Brothers – All I Have to Do Is Dream; 6. The Big Bopper – Chantilly Lace; 7. Eddie Cochran – Summertime Blues; 8. Danny and the Juniors – Rock and Roll is Here to Stay; 9. Eddie Fontaine – Nothin’ Shakin’ (But the Leaves on the Trees); 10. Jerry Lee Lewis – Breathless

1959: 1. Chuck Berry – Memphis, Tennessee; 2. Elvis Presley – A Big Hunk o’ Love; 3. Eddie Cochran – Somethin’ Else; 4. Hugo Winterthaler – Theme from A Summer Place; 5. Cliff Richard – Living Doll; 6. Fabian – Tiger; 7. Dion and the Belmonts – A Teenager in Love; 8. Ray Charles – What’d I Say; 9. The Clovers – Love Potion No. 9; 10. The Isley Brothers – Shout!

1960: 1. Sam Cooke – (What a) Wonderful World; 2. Elvis Presley – Are You Lonesome Tonight?; 3. The Shadows – Apache; 4. The Ventures – Walk, Don’t Run; 5. Eddie Cochran – Three Steps to Heaven; 6. Johnny Tillotson – Poetry in Motion; 7. The Shirelles – Will You Love Me Tomorrow; 8. Johnny Duncan – Hello, Mary Lou; 9. The Crickets – I Fought the Law; 10. Johnny Kidd & The Pirates – Shakin’ All Over

1961: 1. John Leyton – Johnny, Remember Me; 2. Del Shannon – Runaway; 3. The Everly Brothers – Temptation; 4. Ben E. King – Stand By Me; 5. Wayne Cochran – Last Kiss; 6. Elvis Presley – Can’t Help Falling in Love; 7. Billy Fury – Halfway to Paradise; 8. Joe Jones – California Sun; 9. Kyu Sakamoto – Ue o Muite Arukō (Sukiyaki); 10. Barry Mann – Who Put the Bomp

1962: 1. Brian Hyland – Sealed with a Kiss; 2. Jimmy Clanton – Venus in Blue Jeans; 3. The Shadows – Wonderful Land; 4. The Cascades – Rhythm of the Rain; 5. The Contours – Do You Love Me; 6. Bert Kaempfert – Afrikaan Beat; 7. Elvis Presley – Follow That Dream; 8. Skeeter Davis – The End of the World; 9. The Everly Brothers – Crying in the Rain; 10. Freddy Cannon – Palisades Park

1963: 1. Gerry and the Pacemakers – You’ll Never Walk Alone; 2. The Beach Boys – Lonely Sea; 3. Dusty Springfield – I Only Want to Be with You; 4. The Beatles – I Want to Hold Your Hand;5. The Ronettes – Be My Baby; 6. Lesley Gore – It’s My Party; 7. Elvis Presley – Fun in Acapulco; 8. Jan & Dean – Surf City; 9. Johnny Cash – Ring of Fire; 10. George Hamilton IV – Abilene

1964: 1. The Supremes – Baby Love; 2. The Beach Boys – I Get Around; 3. Elvis Presley – Roustabout; 4. The Zombies – She’s Not There; 5. Simon and Garfunkel – The Sounds of Silence; 6. The Righteous Brothers – You’ve Lost That Lovin’ Feelin’; 7. The Moody Blues – Go Now!; 8. The Beatles – If I Fell; 9. Jan and Dean – Ride the Wild Surf; 10. The Survivors – Pamela Jean

1965: 1. France Gall – Poupée De Cire, Poupée De Son; 2. The Righteous Brothers – Unchained Melody; 3. The Beach Boys – California Girls; 4. The Mamas and the Papas – California Dreamin’; 5. Jay and the Americans – Cara Mia; 6. The Beatles – Michelle; 7. Carlos Puebla y sus Tradicionales – Hasta Siempre; 8. Glen Campbell – Guess I’m Dumb; 9. The Four Seasons – Let’s Hang On; 10. The Four Tops – It’s the Same Old Song

1966: 1. The Beach Boys – God Only Knows; 2. Tim Hardin – How Can We Hang On to a Dream; 3. The Easybeats – Friday on My Mind; 4. The Beatles – For No One; 5. Cat Stevens – Matthew and Son; 6. The Mamas and the Papas – I Saw Her Again; 7. Simon and Garfunkel – Scarborough Fair/Canticle; 8. Herman’s Hermits – No Milk Today; 9. Boudewijn de Groot – Testament; 10. The Hollies – Bus Stop

1967: 1. Warm Sounds – Birds and Bees; 2. Procol Harum – A Whiter Shade of Pale; 3. The Moody Blues – Nights in White Satin; 4. The Yellow Balloon – Stained Glass Window; 5. Sagittarius – My World Fell Down; 6. The Beatles – Penny Lane; 7. The Turtles – Happy Together; 8. The Zombies – Care Of Cell 44; 9. The Doors – Light My Fire; 10. The Gates of Eden – No One Was There (Requiem)

1968: 1. Simon and Garfunkel – America; 2. The Casuals – Jesamine; 3. The Doors – Touch Me; 4. The Zombies – This Will Be Our Year; 5. Paul Mauriat and his Orchestra – Love is Blue; 6. The Beach Boys – Friends; 7. The Honeybus – I Can’t Let Maggie Go; 8. The Free Design – You Could Be Born Again; 9. The Foundations – Build Me Up Buttercup; 10. Moorpark Intersection – I Think I’ll Just Go and Find Me a Flower

1969: 1. The Beach Boys – Time to Get Alone; 2. The Beatles – Here Comes the Sun; 3. The Doors – The Soft Parade; 4. Crosby, Stills and Nash – Long Time Gone; 5. The Aerovons – World of You; 6. Peter Sarstedt – Where Do You Go To (My Lovely); 7. Serge Gainsbourg et Jane Birkin – Je t’Aime… Moi Non Plus; 8. Badfinger – Come and Get It; 9. Simon and Garfunkel – The Boxer; 10. Marmalade – Reflections of My Life

1970: 1. Cat Stevens – Wild World; 2. The Beach Boys – This Whole World; 3. The Beatles – Let It Be; 4. Matthews Southern Comfort – Woodstock; 5. Minnie Riperton – Les Fleurs; 6. Wim Sonneveld – Het Dorp; 7. Dennis Wilson and Rumbo – Lady; 8. Simon and Garfunkel – Bridge over Troubled Water; 9. George Harrison – What is Life?; 10 Crosby, Stills, Nash and Young – Our House

1971: 1. The Beach Boys – Surf’s Up; 2. The Doors – Riders on the Storm; 3. The Buoys – Give Up Your Guns; 4. Cat Stevens – Morning Has Broken; 5. Fresh Maggots – Rosemary Hill; 6. America – I Need You; 7. Harry Nilsson – Without You; 8. Richard Neal – Take Me To the Water; 9. John Lennon – Jealous Guy; 10. Don McLean – Vincent

1972: 1. Michel Fugain et le Big Bazar – Une Belle Histoire; 2. America – Ventura Highway; 3. Jim Croce – Time in a Bottle; 4. Lori Balmer – Here Before the Sun; 5. The Beach Boys – All This is That; 6. Elvis Presley – An American Trilogy; 7. Colin Blunstone – I Don’t Believe in Miracles; 8. Neil Young – Heart of Gold; 9. Graham Gouldman – Nowhere to Go; 10. Raspberries – I Saw the Light

1973: 1. Steve Miller Band – The Joker; 2. Sly and the Family Stone – If You Want Me to Stay; 3. The Beach Boys – California Saga/Big Sur; 4. Jim Croce – I Got a Name; 5. Boudewijn de Groot – Jimmy; 6. Stevie Wonder – Higher Ground; 7. Elton John – Goodbye Yellow Brick Road; 8. King Harvest – Dancing in the Moonlight; 9. The Doobie Brothers – Long Train Running; 10. Paul McCartney and Wings – Band on the Run

1974: 1. Elvis Presley – My Boy; 2. Doug Ashdown – Winter in America; 3. The First Class – Beach Baby; 4. Minnie Riperton – Lovin’ You; 5. Cat Stevens – Oh, Very Young; 6. The Meters – Africa; 7. The Rubettes – Sugar Baby Love; 8. Barry Manilow – Mandy; 9. Disco Tex and his Sex-O-Lettes – Get Dancin’; 10. Elton John – Don’t Let the Sun Go Down on Me

1975: 1. Diana Ross – Theme from Mahogany (Do You Know Where You’re Going To); 2. Van Dyke Parks – Clang of the Yankee Reaper; 3. 10cc – I’m Not in Love; 4. The Four Seasons – Silver Star; 5. America – Sister Golden Hair; 6. Queen – Bohemian Rhapsody; 7. ABBA – SOS; 8. John Denver – Calypso; 9. Peter Frampton – Show Me the Way; 10. Monty Python – Knights of the Round Table

1976: 1. Al Stewart – On the Border; 2. Blue Oyster Cult – (Don’t Fear) The Reaper; 3. Ramones – Havana Affair; 4. Sex Pistols – Anarchy in the UK; 5. The Beach Boys – It’s OK; 6. Kiss – Detroit Rock City; 7. Starland Vocal Band – Afternoon Delight; 8. Gérard Lenorman – Voici les Clés; 9. Steve Miller Band – Fly Like an Eagle; 10. Chicago – If You Leave Me Now

1977: 1. The Stranglers – No More Heroes; 2. Dennis Wilson – River Song; 3. Kansas – Dust in the Wind; 4. Electric Light Orchestra – Mr. Blue Sky; 5. Steve Miller Band – Jungle Love; 6. The Beach Boys – The Night Was So Young; 7. Sex Pistols – God Save the Queen; 8. Fleetwood Mac – Go Your Own Way; 9. Queen – We Are the Champions; 10. Bob Marley and the Wailers – Three Little Birds

1978: 1. Gerard van Maasakkers – Gaode Mee; 2. Gerry Rafferty – Baker Street; 3. The Cars – Just What I Needed; 4. Black Flag – Nervous Breakdown; 5. Kayak – Ruthless Queen; 6. The Motors – Airport ; 7. Ramses Shaffy – Laat Me; 8. Buzzcocks – Love You More; 9. The Doobie Brothers – What a Fool Believes; 10. Misfits – Bullet

1979: 1. Madness – My Girl; 2. The Members – The Sound of the Suburbs; 3. Supertramp – The Logical Song; 4. The Beach Boys – Lady Lynda; 5. Dan Fogelberg – Longer; 6. Danny Doyle – Fields of Athenry; 7. Dead Kennedys – California Über Alles; 8. The Cure – Boys Don’t Cry; 9. The Police – Message in a Bottle; 10. Queen – Crazy Little Thing Called Love

1980: 1. The Alan Parsons Project – The Turn of a Friendly Card (Part 1); 2. New Musik – This World of Water; 3. The Korgis – Everybody’s Got to Learn Sometime; 4. Joy Division – Love Will Tear Us Apart; 5. Ultravox – Vienna; 6. Doe Maar – Sinds 1 Dag Of 2 (32 Jaar); 7. ABBA – The Winner Takes It All; 8. Madness – Embarrassment; 9. Bob Marley – Redemption Song; 10. Circle Jerks – Deny Everything

1981: 1. Ph.D. – I Won’t Let You Down; 2. The Stranglers – Golden Brown; 3. Jon and Vangelis – I’ll Find My Way Home; 4. Minor Threat – In My Eyes; 5. The Kinks – Better Things; 6. TSOL – Code Blue; 7. Orchestral Manoeuvres in the Dark – Maid of Orleans (The Waltz Joan of Arc); 8. Doe Maar – Doris Day; 9. Agent Orange – Everything Turns Grey; 10. Ramones – The KKK Took My Baby Away

1982: 1. Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst); 2. The Alan Parsons Project – Old and Wise; 3. Doe Maar – De Bom; 4. Het Goede Doel – Vriendschap; 5. The Clash – Rock the Casbah; 6. Bad Brains – Sailin’ On; 7. Toto – Africa; 8. FR David – Words; 9. Duran Duran – Save a Prayer; 10. Angelic Upstarts – Woman in Disguise

1983: 1. Mike Oldfield feat. Maggie Reilly – Moonlight Shadow; 2. Toontje Lager – Stiekum Gedanst; 3. Frank Boeijen Groep – Linda; 4. Duran Duran – The Reflex; 5. Nena – 99 Luftballons; 6. China Crisis – Wishful Thinking; 7. Doe Maar – 1 Nacht Alleen; 8. Suicidal Tendencies – Institutionalized; 9. Minor Threat – Betray; 10. Split Enz – Message to My Girl

1984: 1. The Cars – Drive; 2. Herman Brood en Henny Vrienten – Als Je Wint; 3. Foreigner – I Want to Know What Love Is; 4. Jermaine Jackson and Pia Zadora – When the Rain Begins to Fall; 5. Nik Kershaw – The Riddle; 6. Talk Talk – Such a Shame; 7. Ultravox – Dancing with Tears in My Eyes; 8. The Smiths – Heaven Knows I’m Miserable; 9. Alphaville – Forever Young; 10. The Everly Brothers – On the Wings of a Nightingale

1985: 1. Cock Robin – The Promise You Made; 2. Tears For Fears – Everybody Wants to Rule the World; 3. A-Ha – Take on Me; 4. The Outfield – Your Love; 5. The Style Council – Walls Come Tumbling Down!; 6. David Bowie and Pat Metheny Group – This Is Not America; 7. Huey Lewis and the News – The Power of Love; 8. Ramones – My Brain is Hanging Upside Down (Bonzo Goes to Bitburg); 9. Simple Minds – Don’t You (Forget About Me); 10. Youth Of Today – Expectations

1986: 1. Crowded House – Don’t Dream It’s Over; 2. Red Box – For America; 3. The Stranglers – Always the Sun; 4. Mecano – Hijo de la Luna; 5. The Smiths – Bigmouth Strikes Again; 6. Orchestral Manoeuvres In The Dark – (Forever) Live and Die; 7. Cro-Mags – Hard Times; 8. Youth of Today – Break Down the Walls; 9. The Housemartins – Happy Hour; 10. Peter Gabriel and Kate Bush – Don’t Give Up

1987: 1. Paul McCartney – Once Upon a Long Ago; 2. Wax – (Building a) Bridge to Your Heart; 3. Guns N’ Roses – Paradise City; 4. Public Enemy – Rebel Without a Pause; 5. REM – The One I Love; 6. Descendents – Clean Sheets;7. Red Hot Chili Peppers – Behind the Sun; 8. A-Ha – The Living Daylights; 9. Chris Isaak – Blue Hotel; 10. Suzanne Vega – Luka

1988: 1. The La’s – There She Goes; 2. Crowded House – Into Temptation; 3. Traveling Wilburys – Handle with Care; 4. REM – Stand; 5. Toto – Stop Loving You; 6. The Beach Boys – Kokomo; 7. Judge – Fed Up!; 8. Bad Religion – Give You Nothing; 9. Fairground Attraction – Perfect; 10. Brian Wilson – Love and Mercy

1989: 1. Red Hot Chili Peppers – Knock Me Down; 2. Gorilla Biscuits – New Direction; 3. Beastie Boys – Shake Your Rump; 4. The Beautiful South – Song for Whoever; 5. De La Soul – Me, Myself and I; 6. Bad Religion – You; 7. Roy Orbison – You Got It; 8. Nirvana – About a Girl; 9. Faith No More – Epic; 10. Bold – Looking Back

1990: 1. Beverley Craven – Promise Me; 2. Inside Out – No Spiritual Surrender; 3. Burn – …Shall Be Judged; 4. Juan Luis Guerra y 4:40 – Burbujas de Amor; 5. Depeche Mode – Enjoy the Silence; 6. Pantera – Cowboys from Hell; 7. Green Day – Going to Pasalacqua; 8. Nick Kamen – I Promised Myself; 9. Shelter – Freewill; 10. Tröckener Kecks – Met Hart en Ziel

1991: 1. Pearl Jam – Black; 2. Nirvana – Lithium; 3. Red Hot Chili Peppers – Breaking the Girl; 4. Cypress Hill – How I Could Just Kill a Man; 5. Spin Doctors – Two Princes; 6. REM – Losing My Religion; 7. Crowded House – Weather with You; 8. Shelter – In Defense of Reality; 9. NOFX – Nowhere; 10. Guns N’ Roses – November Rain

1992: 1. Alice In Chains – Would?; 2. Pearl Jam – State of Love and Trust; 3. Beastie Boys – The Maestro; 4. Stone Temple Pilots – Plush; 5. House Of Pain – Jump Around; 6. Rage Against The Machine – Bullet in the Head; 7. Bad Religion – Generator; 8. NOFX – The Longest Line; 9. REM – Drive; 10. Manic Street Preachers – Motorcycle Emptiness

1993: 1. Red Hot Chili Peppers – Soul to Squeeze; 2. Nirvana – Heart-Shaped Box; 3. The Connells – ’74-’75; 4. Shelter – In Praise of Others; 5. Cypress Hill – Insane in the Brain; 6. Osdorp Posse – Steek ‘m Op; 7. Valensia – Gaia; 8. Whale – Hobo Humpin’ Slobo Babe; 9. Primus – My Name is Mud; 10. Propagandhi – Anti-Manifesto

1994: 1. Beastie Boys – Sabotage; 2. Green Day – Basket Case; 3. Weezer – Buddy Holly; 4. Soundgarden – Black Hole Sun; 5. Ignite – Slow; 6. Rancid – Sidekick; 7. Rollins Band – Disconnect; 8. Hole – Violet; 9. NOFX – Leave It Alone; 10. Live – Selling the Drama

1995: 1. Green Day – Armatage Shanks; 2. Radiohead – Street Spirit (Fade Out); 3. Pulp – Disco 2000; 4. Therapy? – Stories; 5. Red Hot Chili Peppers – Warped; 6. The Boo Radleys – Wake Up Boo!; 7. Good Riddance – Mother Superior; 8. Cypress Hill – Throw Your Set in the Air; 9. Lagwagon – Sleep; 10. Osdorp Posse – Een Doodgewone Boerenlul

1996: 1. Social Distortion – When the Angels Sing; 2. Bad Religion – Cease; 3. Ignite – Embrace; 4. Rage Against the Machine – Bulls on Parade; 5. 108 – Killer of the Soul; 6. Super Furry Animals – Something 4 the Weekend; 7. Lagwagon – Lamens Therms; 8. Sense Field – Building; 9. Urban Dance Squad – Temporarily Expendable; 10. Snuff – Nick Northern

1997: 1. Elliott Smith – Miss Misery; 2. Buena Vista Social Club – Chan Chan; 3. Foo Fighters – Everlong; 4. No Use For A Name – On the Outside; 5. Weeping Willows – Broken Promise Land; 6. Shelter – Hated to Love; 7. Smoking Popes – Megan; 8. White Town – Your Woman; 9. I Against I – Top of the World; 10. AFI – A Single Second

1998: 1. Elliott Smith – Waltz #2 (XO); 2. Lagwagon – Leave the Light On; 3. Undeclinable Ambuscade – 7 Years; 4. Strung Out – The Exhumation of Virginia Madison; 5. The Ataris – San Dimas High School Football Rules; 6. Good Riddance – Fertile Fields; 7. Beastie Boys – Intergalactic; 8. All – Think the World; 9. NOFX – We Threw Gasoline on the Fire and Now We Have Stumps for Arms and No Eyebrows; 10. CIV – Big Girl

1999: 1. Andreas Johnson – Glorious; 2. No Use For A Name – Not Your Savior; 3. Dido – Hunter; 4. Face To Face – Burden; 5. Good Riddance – Heresy, Hypocrisy, and Revenge; 6. Trial – Reflections; 7. NOFX – The Decline; 8. Venice – The Family Tree; 9. Blink-182 – Adam’s Song; 10. Red Hot Chili Peppers – Scar Tissue

2000: 1. Zoli Band – Painful; 2. Boy Sets Fire – After the Eulogy; 3. Ignite – By My Side; 4. Nelly Furtado – I’m Like a Bird; 5. Travoltas – Pray for Sun; 6. Lagwagon – Burn That Bridge When We Get to It; 7. Beckley-Lamm-Wilson – I Wish for You; 8. Vast – I Don’t Have Anything; 9. Vision – Beggars and Gentry; 10. Shelter – When 20 Summers Pass

2001: 1. Johan – Tumble and Fall; 2. Tiger Army – Cupid’s Victim; 3. Noir Desir – Le Vent Nous Portera; 4. Muse – New Born; 5. The Spirit That Guides Us – Real Life Motion Picture; 6. As Friends Rust – Morningleaver; 7. Weezer – Island in the Sun; 8. System of a Down – Chop Suey!; 9. Tenacious D – Tribute; 10. Extince – Grootheidswaan

2002: 1. No Use For A Name – International You Day; 2. Zijlstra – Durgerdam Slaapt; 3. Bad Religion – Sorrow; 4. Saybia – The Day After Tomorrow; 5. Boy Sets Fire – Release the Dogs; 6. Avoid One Thing – Lean on Sheena; 7. Johnny Cash – We’ll Meet Again; 8. Red Hot Chili Peppers – Cabron; 9. The First Step – Something Inside; 10. Wondermints – Out of Mind

2003: 1. Elliott – Song in the Air; 2. Keren Ann – Not Going Anywhere; 3. Yellowcard – Way Away; 4. AFI – Girl’s Not Grey; 5. Ben Folds – Learn to Live with What You Are; 6. Boy Sets Fire – Handful of Redemption; 7. The Thrills – Big Sur; 8. Epic – Travel; 9. Lagwagon – I Must Be Hateful; 10. Dido – White Flag

2004: 1. The Polyphonic Spree – Section 12 (Hold Me Now); 2. Silent Drive – Banana Rejection; 3. Bad Religion – Sinister Rouge; 4. Morrissey – The First of the Gang to Die; 5. Tiger Army – Ghostfire; 6. Justice – Intro/Justice; 7. Jem – They; 8. Descendents – ‘Merican; 9. KT Tunstall – Suddenly I See; 10. Bayside – Masterpiece

2005: 1. Bayside – Montauk; 2. No Use For A Name – For Fiona; 3. Acid House Kings – 7 Days; 4. Sufjan Stevens – Come On! Feel the Illinoise!; 5. Rocky Votolato – White Daisy Passing; 6. Russian Futurists – 2 Dots on a Map; 7. Ben Folds – Bitches Ain’t Shit; 8. The Real McKenzies – Best Day Until Tomorrow; 9. Lagwagon – Heartbreaking Music; 10. Audioslave – Be Yourself

2006: 1. Johan – Oceans; 2. Badly Drawn Boy – Nothing’s Gonna Change Your Mind; 3. Damien Rice – 9 Crimes; 4. Bayside – Winter; 5. Ignite – Fear is Our Tradition; 6. Babybird – Snails; 7. Belle and Sebastian – Funny Little Frog; 8. Lily Allen – Smile; 9. The Long Blondes – Once and Never Again; 10. Jack Johnson – Upside Down

2007: 1. Camera Obscura – Super Trouper; 2. Bayside – Carry On; 3. Super Furry Animals – Run-Away; 4. Eddie Vedder – Long Nights; 5. Extince – Iedere Dag; 6. Danny de Munk – Amsterdam, Hee Pak Me Dan!; 7. Bad Religion – Honest Goodbye; 8. Vicente Fernández – Estos Celos; 9. Bad Brains – Give Thanks and Praises; 10. MIA – Paper Planes

2008: 1. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why; 2. Bayside – Roshambo (Rock, Paper, Scissors); 3. Brian Wilson – Midnight’s Another Day; 4. Emiliana Torrini – Jungle Drum; 5. Boeijen Hofstede Vrienten – Aardige Jongens; 6. Foxboro Hot Tubs – Mother Mary; 7. Novastar – Because; 7. Energy – Hunter Red; 8. Elbow – One Day Like This; 9. No Use For A Name – Night of the Living Living; 10. Get Well Soon – Witches! Witches! Rest Now in the Fire

2009: 1. Yusuf – Be What You Must; 2. Jonathan Jeremiah – Happiness; 3. Camera Obscura – French Navy; 4. Moss – I Apologise (Dear Simon); 5. Jack Parow – Cooler as Ekke; 6. NOFX – We Called It America; 7. Caro Emerald – Back It Up; 8. Green Day – ¡Viva la Gloria!; 9. The Hotlines – Better than You; 10. Andrew Bird – Oh No

2010: 1. The Coral – 1000 Years; 2. Al Jardine – Looking Down the Coast; 3. Tony Sly – AM; 4. Brian Wilson – The Like in I Love You; 5. Social Distortion – Alone and Forsaken; 6. Katy Perry – California Gurls; 7. Kelis – Acapella; 8. Walter Schreifels – She is To Me; 9. Sparrow Falls – Dogdays & Dusk; 10. Sia – Clap Your Hands

2011: 1. Lykke Li – I Follow Rivers; 2. Lana Del Rey – Video Games; 3. Beastie Boys feat. Santigold – Don’t Play No Game that I Can’t Win; 4. Yellowcard – For You, and Your Denial; 5. Jonathan Jeremiah – Heart of Stone; 6. Red Hot Chili Peppers – The Adventures of Rain Dance Maggie; 7. Acid House Kings – Would You Say Stop?; 8. Tony Sly – Discomfort Inn; 9. Cobra Skulls – Doomsday Parade; 10. The Dwarves – Happy Birthday Suicide

2012: 1. The Beach Boys – From There to Back Again; 2. The Kik – Simone; 3. Sunday Sun – Sunday Sun; 4. The Kyteman Orchestra – The Mushroom Cloud; 5. Green Day – Oh Love; 6. Major Lazer – Get Free; 7. Jessie Ware – Running; 8. Jim Noir – Tea; 9. Pennywise – Let Us Hear Your Voice; 10. NOFX – I Believe in Goddess

Leave a comment »

O, kom er eens kijken wat ik op de platenbeurs vond

Mijn kindertijd was eigenlijk vrij overzichtelijk. Zo wist ik altijd ruim van tevoren wat het hoogtepunt van het jaar zou worden: de avond van 5 december. Het hele jaar door onthield ik elk stuk speelgoed dat ik graag wilde hebben maar niet kon betalen van mijn zakgeld, medio november kreeg Sinterklaas het verzoek om dat alles dan maar even aan te gaan schaffen. En ik zal wel een lief kind zijn geweest, want ik werd eigenlijk nooit teleurgesteld door de goedheiligman. Op elke pakjesavond stond een meer dan acceptabel deel van mijn verlanglijstje netjes ingepakt voor me klaar, aangevuld met wat verrassingen die Sinterklaas er zelf bij had bedacht. En daarna wilde ik natuurlijk niets liever dan een paar dagen thuis blijven om met mijn nieuwe aanwinsten te spelen.

Tegenwoordig krijg ik, als mijn agenda en financiën het toelaten, twee keer per jaar nog een beetje dat gevoel dat ik vroeger had op 5 december. En afgelopen zaterdag was het weer zo ver. Voor de tweede keer dit jaar werd in de Jaarbeurs in Utrecht de Mega Platen & CD Beurs gehouden, de grootste platenbeurs ter wereld. Ik moet mijn eigen cadeautjes daar natuurlijk zelf betalen, dat wel, maar desondanks zijn er genoeg overeenkomsten met de pakjesavonden van vroeger. Ik maak vooraf een verlanglijstje, vind doorgaans wel een deel(tje) daarvan, kom ook altijd wel wat verrassingen tegen waar ik niet op had gerekend en als ik in de trein terug naar huis de buit inventariseer zou ik mezelf het liefst zo snel mogelijk een paar uurtjes afzonderen met een stereo-installatie om alles uitgebreid te beluisteren.

Maar tegelijk is de platenbeurs een beetje een martelgang. Als ik in een vreemde stad ben dan struin ik als het even kan altijd even door wat achterafstraatjes in de hoop daar een leuk platenzaakje te vinden (de interessantste shops zitten nooit midden in het centrum) waarin ik één of twee uurtjes op jacht kan naar mooie uitbreidingen van mijn platencollectie. Op de Mega Platen & CD Beurs vind je de halve inventaris van honderden van precies dat soort winkeltjes uit heel Europa in één hal. Het aantal bakken, dozen en kratten propvol cd’s, lp’s, singletjes en memorabilia is er nauwelijks te tellen. Eigenlijk is het gekkenwerk. Bij bijna elk kraampje dat er staat zou ik een uur door kunnen brengen. Maar het zijn er honderden en na een uur of vier ben ik doorgaans wel weer uitgeput door het slenteren, de krankzinnige overdosis aan platen, de vele duwende, porrende en voordringende mannetjes en de gewichtige discussies over de Duitse persing uit 1968 van die Stones-lp die toch ècht beter gemasterd is dan de Franse persing uit 1971, of andersom.

Als ik weer naar buiten loop dan heb ik dus altijd toch een beetje het gevoel dat ik teveel over heb geslagen. Ik zou een hele dag kunnen vullen met alleen maar door ongesorteerde bakken met spotgoedkope lp’s spitten, op zoek naar koopjes. En een dag met het speuren naar nieuwe aanwinsten voor mijn collectie oude Beach Boys-singletjes. Een dag met het opsporen van obscure meesterwerkjes uit de late jaren zestig. Een dag met het vinden van nog meer van mijn favoriete liedjes op 45 toeren. Een paar uur met het vullen van wat gaten in mijn verzameling punkrock-cd’s. Een paar uur met zoeken naar bootlegs met nooit officieel uitgebracht materiaal van mijn favoriete bands. Zie dat allemaal maar eens bevredigend te doseren in een uur of vier.

Maar als ik daarna in de trein terug nog eens bekijk wat ik ook alweer allemaal op de kop getikt heb, dan ben ik eigenlijk nooit ontevreden. Dan zitten in mijn rugzak toch maar mooi de, binnen mijn budget, meest interessante platen die ik in die hele gigantische hal tegen ben gekomen. En dan ben ik een beetje mijn eigen Sinterklaas.

Met als groot voordeel dat ik, in tegenstelling tot de goedheiligman, op mijn pakjesavonden niet elke keer weer naar dezelfde pakweg tien liedjes hoef te luisteren.

Leave a comment »

Concertrecensie: Brabant Open Air 2013

Op zaterdagochtend 7 september, enkele uren voordat dag twee van Brabant Open Air zal beginnen, weten mijn vriendin en ik via Marktplaats twee goedkope kaartjes voor dit festival te vinden. Even later fietsen we naar Strijp-S, een grotendeels uit de jaren twintig stammend voormalige fabrieksterrein van Philips in het hart van Eindhoven. Nadat op de vrijdagavond het programma aldaar volledig ingevuld werd door Brabantse artiesten is er op de laatste dag een wat meer internationale lineup. Achttien acts, twee Amerikaanse, twee Britse en veertien Nederlandse, komen tussen half één ’s middags en middernacht uit op drie podia in en naast het Klokgebouw.

De trouwe festivalgangers die op Brabant Open Air het festivalseizoen af komen sluiten moeten het wel doen met een wat droevig slotakkoord. Het decor is hier geen uitgestrekt, zonovergoten grasveld maar een vooroorlogs fabrieksterrein onder een toepasselijk grauwe, grijze lucht. Nauwelijks meer verheffend is de sfeer bij de twee binnenpodia van dit evenement dat misschien volgend jaar toch eens een naam moet krijgen zonder de woorden “open air”.

Het eerste optreden dat we zien is dat van Douwe Bob, die in 2012 het tv-programma ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’ won. De pas twintig jaar oude Amsterdammer maakt beïnvloed door country, rock ‘n’ roll uit de jaren vijftig en bands uit de jaren zestig zoals The Beatles en The Byrds makkelijk in het gehoor liggende popliedjes. Met het stomende ‘Multicoloured Angels’ en het belachelijk catchy ‘You Don’t Have To Stay’ heeft de liedjesschrijver reeds twee 3FM-hitjes op zak die vandaag uiteraard ook gespeeld worden. Begeleid door een deel van Tim Knol’s oude band zet Douwe Bob op het piepkleine Podium Anton, dat weggemoffeld is in een hoekje van de fabriekshal die tevens dienst doet als doorgang van Podium Frits (de “mainstage buiten”) naar Podium Gerard (de “mainstage binnen”), een degelijke set neer. Wel mag dit talent nog wat werken aan zijn podiumpresentatie. Interactie met het publiek is er nauwelijks, oogcontact zoeken en grapjes maken Douwe Bob liever met zijn band dan met de toeschouwers. Ook lijdt het optreden onder een voortdurende feedbacktoon.

Even later staat op Podium Gerard de Britse singer-songwriter Jon Allen. De 36-jarige Brit die enkele jaren geleden hits scoorde met ‘In Your Light’ en ‘Going Home’ moet beginnen voor een nog vrijwel lege zaal, maar weet die toch al snel redelijk te vullen. De sound van Allen is ruwweg te omschrijven als Rod Stewart die liedjes van James Blunt zingt: lichtgewicht folkpop met een rauwe stem en een hoog Sky Radio-gehalte. Zijn songmateriaal is zo saai en ongeïnspireerd dat wij de zaal al snel weer verlaten.

De volgende act op ditzelfde podium is één van de grote publiekstrekkers van vandaag, voormalig Live-frontman Ed Kowalczyk. De Amerikaan heeft slechts zijn akoestische gitaar en een basgitarist meegenomen, die overigens eerder het geluid rommeliger maakt dan dat hij daadwerkelijk wat toevoegt. Kowalczyk heeft zijn setlist ongeveer voor de helft gevuld met liedjes van zijn twee soloalbums. Deze worden door het merendeel van het publiek voor kennisgeving aangenomen, het is wel duidelijk dat men vooral komt voor de Live-hitjes. En daarvan worden de grootsten, ‘I Alone’, ‘Selling the Drama’, ‘Lightning Crashes’, ‘The Dolphin’s Cry’ en ‘Overcome’, dan ook allemaal gespeeld. Ook de Bruce Springsteen-cover ‘I’m on Fire’ komt voorbij. Kowalczyk heeft er vandaag duidelijk lol en zin in en mag voor iemand die al zeven jaar geen hit meer gescoord heeft ook nog op een opvallend enthousiaste publieksreactie rekenen. Wel teleurstellend is dat de veertiger vocaal flink smokkelt door vrijwel alle hoge uithalen over te slaan of simpelweg een octaafje lager te zingen.

Later op de avond gaan we terug naar Podium Anton, waarop The Kik speelt. De band van frontman Dave von Raven, die hard op weg is een tv-personality te worden, staat altijd garant voor een feestje. Het debuutalbum ‘Springlevend’, met het hitje ‘Simone’, is de leukste Nederlandse popplaat sinds de hoogtijdagen van Doe Maar en de af- en aankondigingen van rasrotterdammer Von Raven zijn al net zo vermakelijk als zijn al dan niet geleende liedjes. Ook vandaag is het weer feest met de voormalige DWDD-huisband die vooral herinneringen oproept aan beatmuziek uit de vroege jaren zestig. Dat is echter wel ondanks de setlist, die hoofdzakelijk gevuld is met nieuw materiaal waaraan ik toch nog even zal moeten wennen. Waar vrijwel elk liedje op ‘Springlevend’ klonk als een potentiële hit lijkt het erop dat een volgend The Kik-album zich meer aan zal laten horen als een grillige verzameling curieuze B-kantjes. En als die liedjes nog niet genoeg wenkbrauwen doen fronzen, dan doen de covers van ‘Mien, Waar Is Mijn Feestneus’ en ‘De Vogeltjesdans’ dat wel.

Met het hitje ‘Elephants’ van Blaudzun vanaf Podium Frits op de achtergrond lopen we vervolgens terug naar de fietsenstalling, gelukkig ruim op tijd om het optreden van Will and the People op het buitenpodium voor te zijn.

Leave a comment »

Concertrecensie: Green Day @ Pinkpop 2013

Op 28 augustus 1998 stond ik voor een groot dilemma. Ik was op het festival Lowlands en de optredens van Green Day en de Beastie Boys, twee bands die ik destijds al enkele jaren zowat verafgoodde, zouden elkaar deels gaan overlappen. Ik koos er uiteindelijk voor om twintig minuten van Green Day mee te pikken, daarna ging ik als een speer maar met pijn in het hart naar het Alpha-podium voor de Beastie Boys. Dan zou ik Green Day een ander keertje nog wel zien, nam ik mezelf voor. In de jaren die volgden deed Green Day Nederland nog meerdere keren aan, maar om verschillende redenen was ik daar steeds niet bij. Nu, vijftien jaar later, vond ik dat het er maar eens van moest komen.

Enigszins opgelucht lopen mijn vriendin en ik rond elf uur het festivalterrein van Pinkpop op, waar een uurtje later de derde en laatste dag van de 44e editie van dit festival zal beginnen. De bijna verdacht goedkoop op Marktplaats gekochte kaartjes blijken gelukkig niet te mooi om waar te zijn, als de barcodes gescand worden gaan de lampjes gewoon op groen. En een financiële meevaller is op Pinkpop (of elk ander groot festival) nooit weg, aangezien de prijzen er ronduit belachelijk zijn: zelfs voor iets simpels als een Magnum-ijsje, een schijfje meloen of een wit bolletje kaas plus een bekertje melk betaal je hier vijf euro.

De eerste band die we op de al aangenaam warme voormiddag zien is Puggy, een in België gebaseerd trio dat bestaat uit een Engelse zanger/gitarist, een Zweedse drummer en een Franse bassist, vandaag op enkele nummers aangevuld met een Belgische toetsenist. De band speelt op de Brand Bier Stage fijne popliedjes vol variatie, sterke melodiën, mooie koortjes en hoge stemmetjes, maar met name de energieke drummer Egil Franzén zorgt dat er ook altijd genoeg pit in zit. Met System Of A Down’s ‘Toxicity’ wordt daarnaast een verrassende cover gespeeld. Het enige wat op het optreden van dit kleine internationale gezelschap aangemerkt kan worden is dat er best wat minder drum- en percussie-intermezzo’s in mogen zitten, desondanks: een aangename verrassing.

Na, van een afstandje, flarden van Trixie Whitley en het bijzonder vervelende Will & The People mee te hebben gekregen gaan we bij de 3FM Stage kijken naar de Nederlandse singer/songwriter Johannes Sigmond, beter bekend als Blaudzun. Hij heeft een uitgebreide band bij en 3FM-hits als ‘Flame on my Head’ en ‘Elephants’ in z’n repertoir, maar weet op dit grote podium toch niet volledig te overtuigen. Sigmond is geen grote podiumpersoonlijkheid en zijn trucjes worden al snel eentonig: steeds die klaagstem, steeds die afwisseling tussen zacht en hard, steeds weer die monotoon doordreunende percussie op de hevigere gedeeltes.

Op hetzelfde podium zien we even later Stereophonics. Een opvallende keuze van de Pinkpop-programmeurs: de band uit Wales scoort in Groot-Brittanië nog wel zo nu en dan een klein hitje, maar is in Nederland al enige tijd uit beeld verdwenen bij het grote publiek. Menigeen zal ‘Have a Nice Day’, ‘Maybe Tomorrow’ en de Chris Farlowe-cover ‘Handbags and Gladrags’ nog mee kunnen zingen, maar deze nummers zijn inmiddels tien tot twaalf jaar oud. De band van frontman Kelly Jones lijkt er niet bijzonder op te zijn gebrand om zieltjes (terug) te winnen. Veel van hun nummers kabbelen ongeïnspireerd voorbij of proberen geforceerd lichtjes te rocken en de mannen staan op het podium met het enthousiasme van een stel ambtenaren op maandagochtend. Interactie met het publiek blijft grotendeels beperkt tot aankondigingen als “This is the first single from our new album”.

Liggend op het grote grasveld voor het hoofdpodium horen we daarna dat het optreden van Ben Howard in de smaak valt, vooral bij het vrouwelijke deel van het publiek. Als de Britse singer/songwriter klaar is gaan we naar het afgeschermde voorste vak om alvast een goede plek te hebben bij Green Day. De band komt om half negen het podium op na maar liefst drie introliedjes (‘Bohemian Rhapsody’ van Queen, ‘Blitzkrieg Bop’ van de Ramones en ‘The Good, the Bad and the Ugly’ van Ennio Morricone) en een stukje cheerleaden door een man in een roze konijnenpak.

Green Day is inmiddels allang niet meer de band waar ik in 1994 als zestienjarige zo gek op werd. Die Green Day was een band zonder franje. Drie bandleden, liedjes van iets meer dan twee minuten met vier à vijf akkoorden, optredens in T-shirts en afgeknipte spijkerbroeken. Die Green Day bestaat niet meer. Tegenwoordig maken de heren lang(dradig)e epische punkpop-opera’s en staan ze op het podium met drie extra muzikanten. Niet omdat alle liedjes dat nou zo heel erg nodig hebben, maar vooral omdat frontman Billie Joe Armstrong dan z’n handen vrij heeft om heel veel theater te maken en zich de punkrockversie van Freddie Mercury te kunnen wanen. Zijn gitaar hangt vooral nog als een accessoire om zijn schouwers. Van de twee doelgroepen die de formatie uit Oakland inmiddels te bedienen heeft komt, zoals verwacht, eerst de meeste recente aan bod. Relatief nieuwere hits als ‘Know Your Enemy’, ‘Oh Love’, ‘Holiday’ en ‘Boulevard of Broken Dreams’ gaan er bij het merendeel van het publiek in als koek.

Dan hangt Billie Joe zijn herkenbare lichtblauwe, met stickers bedekte Fernandes Stratocaster om (of één van de exacte replica’s die hij daarvan schijnt te hebben laten maken) en weten mijn generatiegenoten en ik dat wij aan de beurt zijn. Nu gaan er nummers komen van ‘Dookie’, het album dat in 1994 één van mijn hoofdredenen was om gitaar te gaan leren spelen en naar punkrock te gaan luisteren, twee beslissingen waar ik nog vrijwel dagelijks plezier aan beleef. Met ‘Burnout’, ‘Welcome to Paradise’, ‘Longview’, ‘Basket Case’, ‘When I Come Around’ en ‘She’ worden uiteindelijk zes nummers gespeeld van deze plaat, een bevredigend aantal, bovendien worden ze onberispelijk uitgevoerd. Een fan uit het publiek krijgt de dag van zijn leven als hij met grote ogen een deel van ‘Longview’ mag zingen en als bedankje een gitaar mee naar huis krijgt. Voor mij is het allemaal genoeg om Billie Joe & co de tenenkrommende carnavalsshow te vergeven die vervolgens op het podium uitbreekt, inclusief malle hoedjes, grote brillen en BH’s en een melige covermedley. Ze doen maar.

Na twee uur verlaat Green Day even het podium, om uiteraard snel weer terug te komen voor een toegift. Ik heb vooraf enkele recente setlists van de band doorgenomen en weet dat er voor mij niets interessants gespeeld meer zal worden. We verlaten om de grootste drukte voor te zijn het festivalterrein. De temperatuur is nog aangenaam en terwijl we de Wilhelminaberg beklimmen op weg naar onze parkeerplaats spelen mijn oude jeugdhelden in de verte nog een paar nummer van na mijn tijd.

Comments (1) »