Archive for Up Magazine

Mike from the NOFX band

“Hi, this is Joost from Up Magazine in the Netherlands.”

“Hi, this is Mike from the NOFX band in California.”

Een lekker begin. Ik ben zelden zo nerveus geweest voor een telefoongesprek en het eerste wat mijn gesprekspartner doet is mij met een gek stemmetje napraten. Mensen opbellen is doorgaans sowieso niet iets waar ik me enorm comfortabel bij voel, maar nu heb ik verschillende redenen om extra nerveus te zijn.

De stem die ik nu door de telefoon hoor klink al sinds circa 1995 met vrij grote regelmaat door de speakers van mijn stereotoren. Fat Mike, zanger, bassist en songschrijver van NOFX, bassist van Me First and the Gimme Gimmes en eigenaar van het platenlabel Fat Wreck Chords, reken ik tot mijn persoonlijke helden. Daar komt bij dat hij de reputatie heeft dat hij tijdens interviews nog wel eens een etterbak wil zijn. En het blad waar ik voor schrijf, Up Magazine, is uitverkoren om één van de slechts vier interviews af te nemen die Fat Mike dit jaar zal geven aan de Europese pers. Ik voel dus wel enige druk op mijn schouders.

Ik moet bekennen dat ik gedurende dit interview zo nerveus was dat ik geen flauw idee had of het wel of niet een goed gesprek was. Na het terughoren van het bandje was ik echter best tevreden.

Dit interview werd in mei 2006 geplaatst in Up Magazine nummer 27.

In 1994 waren Green Day en The Offspring de aanvoerders van een punkrockhype. Miljoenen mensen staken voorzichtig hun teen in het punkrockwater door de albums ‘Dookie’ en ‘Smash’ in huis te halen. En de mensen die vervolgens besloten wat verder het diepe in te gaan kwamen al snel uit bij ‘Punk In Drublic’ van NOFX. Het album bevatte echter geen hitsingles, omdat de groep had besloten geen promo’s meer naar radiostations te sturen en geen videoclips meer te maken, om zo bewust Green Day en The Offspring niet achterna te gaan.

Vorig jaar kwam NOFX-frontman Fat Mike, tevens oprichter en eigenaar van het succesvolle punkrocklabel Fat Wreck Chords, alsnog met enige regelmaat opdraven in landelijke radio- en tv-programma’s. Niet om een nieuw album te promoten, maar om George W. Bush uit het Witte Huis te krijgen. Mike’s Rock Against Bush-campagne bleef niet onopgemerkt. Grote bands als Foo Fighters, No Doubt, Green Day en The Offspring sloten zich bij hem aan. Mike kreeg zelfs presidentskandidaat John Kerry te spreken en hij mocht zijn zegje doen in diverse talkshows.

En dat terwijl het algemeen bekend is dat Fat Mike een hekel heeft aan interviews en het daarom ook zelden doet. Gelukkig wilde hij, alhoewel hoorbaar niet van harte, voor Up Magazine een uitzondering maken.

“Ik vond het niet echt leuk om op te komen draven in al die talkshows. Ik ben te gast geweest in de Dennis Miller Show, bij Howard Stern en een paar andere talkshows, en steeds was ik helemaal op van de zenuwen. Het was een hoop gedoe en ik vond het vrij vervelend, maar ik vond dat het ’t waard is geweest. Het is wel het belangrijkste geweest wat ik ooit gedaan heb.”

Het mag duidelijk zijn dat je vindt dat George W. Bush slecht is voor de VS en de hele wereld, maar denk je dat zijn presidentsschap goed is geweest voor punkrock, net zoals de gemeenschappelijke afkeer van Reagan in de jaren tachtig stimulerend werkte voor de punkscene?

“Voor de punkrock scene is zijn presidentsschap, als je het zo bekijkt, wel goed geweest denk ik. Desondanks vind ik niet dat er genoeg bands waren die zich bij de anti-Bush beweging aansloten. Maar dat vind ik sowieso het voornaamste probleem in punkrock vandaag de dag: de bands durven geen grote bek meer te hebben. Te veel bands durfden zich niet bij ons te voegen omdat ze bang waren hun anders denkende fans af te stoten, of omdat ze niet van meelopen beschuldigd wilden worden.”

Als een band op Fat Wreck pro-Bush zou zijn, zou dat voor jou een reden zijn hun platen niet meer uit te brengen?

“Zeker weten! Er zijn zelfs enkele bands geweest die ik aanvankelijk uit wilde brengen maar uiteindelijk heb afgewezen vanwege hun politieke houding.”

En het Propagandhi-nummer ‘Rock For Sustainable Capitalism’, waarop je zelf flink onderuit gehaald wordt, heb je erover gedacht om dat niet uit te brengen?

“Nee, dat niet. Maar ik vind wel dat ik in dat nummer ten onrechte in een slecht daglicht gezet word. Propagandhi noemt mij in één adem met Kevin Lyman, die de Warped Tour organiseert, en Rancid, terwijl die vooral met geld bezig zijn en ik een activist ben. Dat Propagandhi het met mijn opvattingen oneens is dat is hun goed recht, maar het is oneerlijk om mij te vergelijken met mensen die duidelijk niets geven om de situatie in de wereld. Ik was behoorlijk beledigd door dat nummer.”

Wil je desondanks in de toekomst nog wel Propagandhi-platen uit blijven brengen?

“Ik denk het wel. Ik krijg mijn wraak wel op het nieuwe NOFX-album, daar staat een reactie-nummer op dat gericht is aan Propagandhi, ‘The Marxist Brothers’. En daarbij, zeg nou zelf: wie is er meer in geslaagd om wat klaar te spelen op het politieke vlak, Propagandhi of ik? Het spijt me dat ik geen militante veganist ben, maar ik heb veel meer mensen weten te bereiken en aan het denken kunnen zetten dan zij.”

Vind je het voor punkrock essentieel om jezelf niet te serieus te nemen?

“Ik vind dat voor punkrock niets essentieel is… Maar om Propagandhi nog maar eens aan te halen: die waren op hun eerste albums nog best humoristisch, maar nu helemaal niet meer. Ze zijn veel te serieus geworden. Ze hebben nu zelfs hun Australische tournee afgezegd omdat ze nooit meer willen spelen in de landen die de oorlog in Irak gesteund hebben. Maar wie straf je daarmee nou? Alle mensen die haar hun optredens komen zijn tegen de oorlog! Ik denk ook niet dat het aan de band ligt, het ligt vooral aan Chris. Een paar maanden geleden gingen we gezamelijk wat drinken, en hij wilde niet eens met me praten, hij vindt me blijkbaar ineens een slecht mens. Hij is een heel depressief iemand, hij kan het leven gewoon niet zo goed aan. Ik zal hun platen wel uit blijven brengen omdat ik vind dat ze een belangrijke boodschap naar buiten brengen, en ik haal mijn wraak dus wel uit dat nummer dat op ons nieuwe album staat. Ik weet dat het geen gezonde situatie is, maar het is nou eenmaal niet anders.”

Heb je veel vervelende reacties gehad naar aanleiding van de Rock Against Bush-campagne?

“Dat viel op zich wel mee omdat waarschijnlijk zo’n negentig procent van alle mensen die naar ons luisteren democraten zijn. Waar wel veel mensen problemen mee hadden was het feit dat ik uberhaupt mijn mening durfde te verkondigen omdat ik in hun ogen maar een zuipschuit ben. En daar ben ik wel een beetje pissig om geworden. Ik heb gewoon mijn school afgemaakt, ik lees ook boeken, waarom zou ik dan geen mening mogen hebben, alleen maar omdat ik te veel drink en drugs gebruik? Dat betekent nog niet dat ik een idioot ben! Ik vind dat iedereen voor z’n mening uit moet komen, niet alleen journalisten en politici.”

NOFX tourt nu al meer dan twintig jaar, maar ik heb de indruk dat jullie publiek in al die jaren nauwelijks ouder is geworden. NOFX lijkt voor veel mensen een beetje een band waar ze “overheen groeien”. Wat vind je daarvan?

“Dat zie je verkeerd. We hebben pasgeleden in Chicago gespeeld, daar deden we twee shows: één voor minderjarigen en één voor publiek vanaf 21 jaar, en beide shows waren met 1500 man volledig uitverkocht. En een tijd geleden speelden we in Florida, daar was na de show het bier volledig uitverkocht, en dat was in die zaal nog nooit eerder gebeurd. Je kunt daar alleen bier kopen als je 21 of ouder bent, dat wil dus wel zeggen dat we helemaal niet zo’n jong publiek trekken. We hebben de tand des tijds beter doorstaan dan de meeste bands. Als we gaan touren is het nog steeds overal uitverkocht. Als je kijkt naar een band als de Ramones, die speelden na verloop van tijd in steeds kleinere clubs en moesten tegen het einde weer in een busje gaan touren. Ons publiek mag dan een stuk jonger zijn dan wij zelf, maar gemiddeld is het zeker midden twintig.”

Wat is voor jou het hoogtepunt geweest in de NOFX-geschiedenis?

“Ik kan zo snel niets bedenken. De grote, prestigieuze zaken die in de ogen van anderen de hoogtepunten in onze carriere zouden zijn geweest, hebben we juist altijd afgewezen omdat we er geen trek in hadden. We hebben bewust besloten dat we niet de volgende Green Day of The Offspring wilden worden. Op het moment dat die bands zo groot werden, zijn we gestopt met video’s maken en nummers naar radiostations sturen. We hebben onszelf uit de competitie genomen, we wilden een undergroundband blijven.”

Is er één specifiek moment waarop je realiseerde dat je Green Day en The Offspring niet achterna wilde?

“Dat was toen ik in Londen in een discotheek was en The Offspring ineens gedraaid werd. Ik vond het helemaal niets, die muziek in die omgeving. De combinatie klopte gewoon niet. Ik dacht ook dat Green Day en The Offspring eventjes helemaal hot zouden zijn en daarna af zouden gaan sterven. Dat is ook min of meer gebeurd, alhoewel ze wel weer terug zijn gekomen. Wij hebben daarentegen altijd op hetzelfde niveau gezeten. Wij hebben geen dalen in onze carriere gehad, en dat was eigenlijk ook ons doel. Veel bands die in 1995 bij een major label tekenden zijn snel daarna ten onder gegaan.”

Wat vind je het voornaamste verschil in punkrock als je het heden vergelijkt met 1994?

“Ik denk dat er geen verschil is. Er zijn alleen meer slechte punkpopbands tegenwoordig, maar die behoren toch niet echt tot de scene. Als je naar de kleine punkclubs gaat zie je geen verschil. Daar zie je nog altijd hetzelfde soort bands als tien jaar geleden, dat slechte muziek maakt en bezopen op het podium staat.”

Op meerdere NOFX-albums staan akoestische solonummers van jou, heb je er ooit aan gedacht een heel album te maken met dat soort nummers?

“Ik heb er inderdaad wel eens aan gedacht, maar ik denk dat het niet zo’n goed album zou zijn omdat ik niet zo’n geweldige zanger ben. Mijn akoestische album zou inferieur zijn aan dat van heel veel andere mensen, dus begin ik er maar niet aan.”

Het is me opgevallen dat als NOFX op een groot rockfestival speelt, je er een gewoonte van maakt alle andere optredende bands af te zeiken. Heb je daar ooit vervelende reacties op gehad van mensen uit die bands?

“Ja, Shirley Manson van Garbage was er niet zo van gecharmeerd. Ze heeft me een tijdlang achterna gezeten na het optreden, maar ze heeft me niet te pakken kunnen krijgen. Vijf jaar later kwam ik haar in een vliegtuig onderweg naar Australie toevallig weer tegen, toen ben ik mijn excuses aan gaan bieden en heeft ze me geschopt. Maar we konden er allebei wel om lachen. Ik maak er niet echt een gewoonte van om andere bands af te zeiken op festivals, al is het een paar keer voorgekomen. Op het Bizarre Festival in Duitsland heb ik het wel eens vrij bont gemaakt, maar toen had ik vooraf twee flessen wijn op.”

Waarom schrijf je alle nummers voor NOFX in je eentje?

“El Hefe en Eric Melvin proberen wel eens nummers te schrijven, maar ze kunnen er eigenlijk niets van. Eric Melvin schrijft zo nu en dan wel eens riffs die hij meeneemt naar de repetities, maar die wijzen we altijd af omdat ze niet zo best zijn. El Hefe schrijft alleen maar rustige popnummers en hiphop en daar heeft hij een andere band voor.”

Vind je in NOFX spelen nog net zo leuk als tien jaar geleden?

“Nog leuker, denk ik.”

Heb je er ooit over nagedacht wat je wil gaan doen als NOFX verleden tijd is?

“M’n leven zou dan niet zoveel veranderen, omdat ik maar twee of drie maanden per jaar tour met NOFX. Als ik zou stoppen met punkrock maken hou ik nog meer dan genoeg interesses over, het is niet zo dat ik dan ineens naar andere tijdsbestedingen zou moeten gaan zoeken. Ik heb een dochter, ik speel poker en golf, ik drink, gebruik drugs en doe aan seks. Punkrock maken is eigenlijk maar een klein onderdeel van mijn leven. NOFX heeft sinds 1995 in geen enkel jaar meer dan zes maanden getourd. Daardoor blijven we gemotiveerd en blijft het leuk. En in Me First & The Gimme Gimmes zal ik altijd blijven spelen. Met die band gaan we door tot we hoogbejaard zijn, dat is ons pensioenplan.”

Leave a comment »