Archive for augustus, 2018

1982

1982

Mijn vroegste herinneringen dateren van toen ik vier jaar oud was. Het zijn korte flarden die ik 35 jaar geleden in mijn hoofd op heb geslagen en die vrij helder zijn blijven hangen.

De peuterspeelzaal. Tegen de muur staat een grote rechthoekige houten kist, waarin het speelgoed bewaard wordt. Sommige kinderen zijn al opgehaald door hun ouders, mijn beste vriend Jeroen en ik nog niet. We gaan naar de kist en smijten al het speelgoed eruit. We gaan erin zitten en besluiten dat dit de pakjesboot van Sinterklaas is. Ik voel me nu een stuk dapperder dan een paar weken eerder. Toen was ik in huilen uitgebarsten bij een bezoek van Sinterklaas en Zwarte Piet aan de peuterspeelzaal. Ik snapte dat ook niet zo goed. De levensgrote kartonnen Zwarte Piet die al weken in het klaslokaal stond vond ik helemaal niet zo eng.

De kleuterschool. In de pauze gaan we regelmatig voetballen. Ik snap het spel nog niet echt. Waarom moeten we nou met de bal naar hún goal? We hebben toch zelf ook een goal, waarom proberen we de bal niet gewoon dáár in te schoppen? En een goal “maken”, hoe gaan we dat dan doen? Waar halen we een hamer, spijkers, twee palen en een lat vandaan? Afijn, als we weer naar binnen moeten, vraag ik aan een klasgenootje hoeveel het geworden is. Mijn vader is voetballiefhebber en wil altijd uitslagen weten. Deze zal hij dan vast ook interessant vinden. Terug in het klaslokaal scheur ik een hoekje af van een vel papier en schrijf daar de uitslag op, zodat ik ‘m niet zal vergeten. Daar maak ik een gewoonte van. Na een tijdje wordt de klas vermanend toegesproken door de juffrouw, die nu toch eens wil weten wie steeds een hoekje afscheurt van die grote, dure vellen gekleurd knutselpapier.

De slaapkamer van mijn neef Tim. Deze herinnering kan ik een exacte datum geven: vrijdag 5 augustus 1983. Mijn broer Roel en ik logeren hier, omdat bij mijn moeder de weeën zijn begonnen. Zoals in die tijd vrij gebruikelijk weten mijn ouders nog niet of ze een meisje of voor de derde keer een jongen krijgen. Ze hebben me al verteld welke namen ze bedacht hebben. De jongensnaam, Ben, vind ik leuk, maar met de meisjesnaam, Elske, ben ik het helemaal niet eens. Mijn ouders hebben mijn protesten echter in de wind geslagen. Een eventueel zusje gaat Elske heten, punt uit. En dat is waarom ik vurig hoop op nog een broertje. Mijn tante Annelies komt de slaapkamer binnen, met het nieuws dat Ben is geboren. Roel en ik beginnen vrolijk op het bed te springen. Een jongen, geen Elske. Net goed!

Nogmaals de peuterspeelzaal. Boos kijk ik naar mijn bakje gemengd fruit. Ik heb een appel meegekregen van thuis. Maar al het meegenomen fruit hebben we in moeten leveren, dat is vervolgens op een hoop gegooid, in stukjes gesneden en verdeeld. Ik vind het maar niks. Wat doen die andere kinderen met míjn appel?

Ik werd vier jaar oud in 1982. Uit dat jaar stammen mijn vroegste herinneringen.

Een tijdje geleden was ik aan het bladeren door een boek met feitjes uit de Top 40. Er viel me iets op. Van mijn geboortejaar 1978 tot 1981 zijn heus wel nummers gemaakt die ik leuk vind. Maar 1982 is anders. In dat jaar stonden liedjes in de Top 40 waar ik nu écht een beetje weemoedig van word. Die me hetzelfde gevoel geven als bladeren door mijn oude fotoalbums. ‘I Won’t Let You Down’ van PhD. ‘Maid of Orleans’ van OMD. ‘De Bom’ van Doe Maar. ‘Words’ van FR David. ‘I’ll Find My Way Home’ van Jon & Vangelis. ‘Golden Brown’ van The Stranglers. Voor mij hebben die liedjes iets magisch. Thuis stond overdag altijd de radio aan en blijkbaar hebben die nummers heel vroeg al indruk op me gemaakt. Ze zijn nu de soundtrack van mijn vroegste herinneringen.

Mijn dochters zijn nu bijna twee. Wellicht gaan over een jaar of twee ook hun vroegste herinneringen beginnen. Ik vind het best spannend om daar een rol in te gaan spelen. Ik ga in elk geval m’n best doen om te zorgen dat er dan veel goede muziek te horen is in huis.

Advertenties

Comments (1) »