Archive for juni, 2018

Met een laken en een lampenkap

EK1988

Zaterdag 25 Juni 1988 is een dag die nog vrij helder in mijn geheugen zit. Ondanks dat ik toen pas negen jaar oud was. Ondanks dat het volgende week al dertig jaar geleden is.

Met het gezin gingen we die dag eerst naar de bouwmarkt in Bladel en daarna naar de supermarkt in Reusel. Ik herinner me nog dat er een vrolijk soort spanning in de lucht hing. Mijn ouders kwamen bekenden tegen, zoals dat gaat als je in een dorp woont en boodschappen doet. De gesprekken gingen alleen maar over de finale van het EK die het Nederlands Elftal die dag zou gaan spelen tegen de Sovjet-Unie. Zou na de verloren WK-finales van 1974 en 1978 driemaal toch scheepsrecht zijn?

De wedstrijd keken we thuis. Vader, moeder, ik en mijn twee jongere broers. Om half vier was het zover. Commentator Theo Reitsma zei iets over Vasili Rats, die in de poulewedstrijd nog namens de Sovjet-Unie tegen Nederland had gescoord. Ik zei dat ze hem dan maar verrot moesten schoppen. Dat leverde me een berisping op van mijn moeder.

Nederland kwam op 1-0 via een kopgoal van Ruud Gullit. Optimistisch gingen we de rust in. In de studio van NOS werd met publiek erbij het één en ander geanalyseerd. Het leek wel een uur te duren. Mijn moeder moest ons enthousiasme een beetje temperen, om bij een eventuele nederlaag niet met ál te teleurgestelde kinderen te zitten. Dat bleek niet nodig. Keeper Hans van Breukelen veroorzaakte een penalty, maar stopte die ook. Met één van de mooiste goals die ooit gemaakt is op een eindtoernooi bepaalde Marco van Basten de eindstand op 2-0 (Reitsma: “Wat een goal! Wat een schitterend doelpunt zeg. Ja, niet te geloven zoals ie die bal uit de lucht oppakt in die hoek daar. Niet te geloven… Wat een weergaloos doelpunt!”).

Ik moest vervolgens ergens naartoe met mijn enthousiasme. We woonden in de Kievitstraat in Reusel, een straat die rondom een speeltuin ligt. Daar waren overdag altijd wel wat kinderen te vinden. Daar ging ik naartoe en trof ik leeftijdsgenoten die ook de finale hadden gezien. We moesten de overwinning vieren. We spraken af dat we snel even naar huis zouden gaan, alles mee zouden nemen wat oranje was en dat we binnen vijf minuten weer af zouden spreken bij de glijbaan.

Even later gingen we joelend op pad door de buurt. Met zes, zeven jongens en een bolderkar. Met oranje shirts, oranje slingers, oranje sjaals, een oranje laken en een oranje lampenkap. Iedereen die we tegenkwamen was vrolijk. Elke reactie was positief. Een man die zijn auto stond te wassen, ging snel even naar binnen om confetti te halen. In ons enthousiasme staken we zelfs de Groeneweg over. Dat mocht ik eigenlijk niet zonder toestemming. Maar ja. Je leeft maar één keer.

En het Nederlands Elftal won tot op de dag van vandaag maar één eindtoernooi. Het EK van 1988.

Die dag is mij bijgebleven als één van mijn mooiste jeugdherinneringen. De opstellingen, uitslagen en doelpuntenmakers van het Nederlands Elftal tijdens dat EK dreun ik nog steeds moeiteloos op. Voor alle spelers van dat team heb ik nog steeds een zwak. Net als voor de hits van die tijd. ‘Perfect’ van Fairground Attraction. ‘Stop Loving You’ van Toto. ‘Beds Are Burning’ van Midnight Oil. En uiteraard ook ‘Wij Houden van Oranje’ van André Hazes.

Sindsdien heeft het Nederlands Elftal dus nooit meer een EK of WK gewonnen. Soms kwamen we heel dichtbij, soms iets minder dichtbij, soms deden we niet eens mee. Maar uiteindelijk draaide het elke keer toch weer uit op een teleurstelling.

Een teleurstelling, omdat je als voetballiefhebber je land graag een hoofdprijs wil zien winnen. En voor mij ook omdat ik elke keer hoopte om een heel klein beetje weer het gevoel te krijgen van die dag waarop we met een laken en een lampenkap de Groeneweg overstaken.

Advertenties

Leave a comment »