Eindexamen

img329

Stilte is goed nieuws. Een geluid is slecht nieuws. Heel slecht nieuws. En dan moet je een uur lang hopen dat je dat geluid niet ineens hoort. Dat is een marteling.

Eigenlijk is het barbaars om eindexamenkandidaten alleen te bellen als ze gezakt zijn. Geen idee of het nu nog zo gaat, maar in mijn tijd wel. Er zijn natuurlijk veel leerlingen waarvoor de uitslag sowieso een formaliteit is, omdat ze eigenlijk al weten dat ze het toch wel gehaald hebben. Ik was in 1996 niet zo’n leerling. Ik was zo nerveus voor de uitslag, dat ik de nacht ervoor geen minuut heb geslapen. En het uur waarin ik gebeld kon worden, tussen elf en twaalf, was amper door te komen.

Uiteindelijk werd ik tijdens dat uur dus toch gebeld. Om tien voor twaalf klonk het gevreesde geluid. Gelukkig was het geen leraar met slecht nieuws. Het was mijn vader, die vanaf zijn werk vroeg of er al gebeld was. Vijf minuten later ging de telefoon weer. Mijn oma, met dezelfde vraag. Het bleef bij die twee telefoontjes. Ik was geslaagd. Maar ik was ongetwijfeld de beste van de klas qua met de hakken over de sloot gaan.

Volgens mijn citotoets had ik met gemak het vwo aan moeten kunnen. Uiteindelijk deed ik vijf jaar over de mavo. Bij elk eindrapport was het spannend. Ik had zo’n hekel aan school, dat ik het te vaak niet op kon brengen om mijn huiswerk te maken. Daarnaast kan ik dingen die ik niet zo interessant vind gewoon niet zo goed onthouden, denk ik. Ik kan moeiteloos de 29 studioalbums van The Beach Boys chronologisch opdreunen en ik weet precies met welke twintig selectiespelers het Nederlands Elftal in 1988 het EK won en bij welke clubs ze speelden. Maar een wiskundige formule of een rijtje Duitse naamvallen? Bleef gewoon niet hangen. Zelfs niet als ik er wél echt goed op gestudeerd had.

Van mijn diploma-uitreiking herinner ik me twee dingen. Dat mijn leraren op een rijtje stonden om ons allemaal een handje te geven en dat mijn geschiedenisleraar me feliciteerde met de woorden “Joost! Niet verwacht jou hier te zien!”. En dat veel vaders vol ongeduld hun horloges in de gaten hielden, omdat de EK-wedstrijd Nederland – Zwitserland al begonnen was. Het was geen heel glorieus slot na vijf jaar hard werken. Althans, ik had het ervaren als hard werk. Ondanks dat ik natuurlijk nog veel harder had moeten werken.

En daarna begon op het Grafisch Lyceum alles weer vanaf nul. Maar eerst was er een hele lange zomervakantie. Van een week of tien. Ik ging met klasgenoten op de fiets naar Dynamo Open Air (drie keer op en neer, omdat nog niet iedereen van z’n ouders mocht blijven kamperen). Ik mocht met mijn neef en zijn vrienden mee naar Rock Werchter. De toen splinternieuwe CD ‘Evil Empire’ van Rage Against The Machine zat bijna vastgeroest in mijn discman. Ik werd voor de eerste keer dronken, gaf over in de kroeg en viel op weg naar huis een keer of vijf van mijn fiets. Tientallen uren per week mishandelde ik mijn eerste elektrische gitaar. Ik ging met familie kamperen in Frankrijk. Een leuk meisje flirtte daar opzichtig met me. Ik had dat nog nooit meegemaakt en durfde niet te reageren.

Elk jaar doet het me toch wel wat als in het straatbeeld de vlaggen en boekentassen weer verschijnen. Dan ben ik blij voor de eigenaars van die tassen. Vier, vijf of zes jaar aan bloed, zweet en tranen gaat samen daarmee het raam uit. Alle proefwerken, rapporten en ouderavonden waar je je al die tijd zorgen over maakte doen er ineens helemaal niet mee toe. Eind goed, al goed.

Maar dan moet eigenlijk alles nog beginnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: