Muziekboetiek

20180430_181423Als puber kreeg ik per week vijf of tien gulden zakgeld, afhankelijk van hoe goed of slecht mijn schoolresultaten waren. Oftewel: ik kreeg normaal gesproken vijf gulden zakgeld. Daarnaast had ik een folderwijk. Ik bezorgde wekelijks 505 folders en verdiende daarmee twee cent per folder. Een tientje en een dubbeltje voor vier uur werk (dat is iets meer dan een euro per uur).

Ik ging naar school in Bladel en als ik naar huis fietste, dan stopte ik regelmatig even bij de Muziekboetiek, de plaatselijke CD-zaak annex videotheek. Ik kon er maar zelden iets kopen. Je betaalde destijds veertig gulden voor een album, vijftien voor een maxi-single en tien voor een single. Dat waren dus behoorlijke investeringen. Ik heb daar menig uurtje wikkend en wegend doorgebracht. Een CD kopen is best een big deal als je er drie weken bijna je volledige budget voor op moet sparen. Er zijn dus ook best wat CD’s die ik daar met pijn in het hart achter heb gelaten.

Mensen fantaseren wel eens over wat ze zouden doen met een miljoen. Ik wist het destijds wel. Nummer één op mijn lijstje was naar een CD-zaak gaan en zonder er bij na te denken alles kopen wat ik leuk vond.

Tegenwoordig kan dat. CD’s zijn dusdanig uit de gratie geraakt, dat ze op platenbeurzen en in tweedehandszaken nog net niet gratis weg worden gegeven. Ik was laatst op de Mega Platen & CD Beurs in Utrecht en kocht daar 36 CD’s voor minder dan honderd euro. Daar zaten ook een paar CD’s bij (de maxi-singles ‘Tonight Tonight’ van The Smashing Pumpkins, ‘Plush’ van Stone Temple Pilots, ‘Punk Rock Song’ van Bad Religion) waarvan ik me kan herinneren dat ik ze ooit in de Muziekboetiek heb beluisterd en met tegenzin terug heb gezet.

Voor mensen zoals ik, die nog altijd fanatiek CD’s verzamelen, is dat natuurlijk heerlijk. Maar het doet me ook een beetje pijn. Dat er mensen zijn die hun ooit zo geliefde CD’s verpatsen voor wat kleingeld.

Want als ik voor mijn CD-kast sta, dan zie ik meer dan alleen muziek op een gedateerd medium. Ik weet van veel CD’s nog waar ik ze kocht of wanneer ik ze kreeg. Ik zie verjaardagscadeau’s, reissouvenirs en tastbare aandenkens aan memorabele concerten. CD’s met prijsstickers van allang verdwenen platenzaken, CD’s die ik uit een doos met spullen van mijn overleden opa haalde en CD’s die ik ooit maanden achtereen dagelijks heb gedraaid. Ik zie die CD die ik kocht op de weg naar huis na mijn laatste eindexamendag. Ik zie CD’s waar ik twaalf uur folders voor bezorgde en die een zeer kritische luistersessie overleefden in de Muziekboetiek in Bladel.

En ik zie CD’s die ik voor een euro tweedehands kocht en die misschien ooit net zoveel hebben betekend voor iemand anders.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: