Archive for februari, 2018

Goed verhaal

VoltrefferVick

Mijn opa, de vader van mijn moeder, hield erg van vertellen. Vooral als de Tweede Wereldoorlog of zijn tijd bij Philips ter sprake kwam, werd hij een nauwelijks nog te stoppen spraakwaterval. Dan kon je bij wijze van spreken op je gemak boodschappen gaan doen en nog op tijd terug zijn voor de ontknoping. Eén van zijn verhalen maakte behoorlijk veel indruk op me als kind. Het bezorgde me zelfs slapeloze nachten.

Er was eens een voetbalteam, zo vertelde hij, dat voor en na wedstrijden altijd samenkwam in een plaatselijk café. Dat was hun vaste plekje, er hing zelfs een grote foto van het elftal aan de muur. Op een dag had dat team een uitwedstrijd gespeeld. De spelers gingen in een bus naar huis. Daar kwamen de mannen echter nooit meer aan. Op een spoorwegovergang werd het voertuig gegrepen door een trein, alle inzittenden kwamen om het leven. Precies op dat moment werden in hun stamcafé op onverklaarbare wijze alle stoelen en tafels met grote kracht naar een hoek van de ruimte gezogen, waar ze met een oorverdovend lawaai tegen de muren smakten.

Ik heb nadat ik dit hoorde meer dan eens een avond doorgebracht met mijn hoofd onder mijn dekbed, vrezend voor dode voetballers of het spontaan bewegen van de stoel en het bureautje op mijn kamer. Maar later ben ik dit soort spookverhalen juist fascinerend gaan vinden. Vooral als ze als waar verteld worden. En of het spook in het verhaal dan eigenlijk een hersenspinsel, een ordinair verzinsel, een verkeerde interpretatie of stiekem toch iets paranormaals is, vind ik niet eens zo relevant. Een goed verhaal is een goed verhaal.

Aan het waarheidsgehalte van het verhaal van mijn opa hechtte ik overigens al enige tijd niet zoveel waarde meer. Het gedeelte over de rondvliegende stoelen en tafels nam ik sowieso met een korrel zout. Maar ik kon online ook niets vinden over een volledig voetbalelftal dat om het leven gekomen was bij een treinongeluk. En dat over zo’n grote ramp niets meer te vinden is leek me nogal onwaarschijnlijk.

Enkele weken geleden had ik het met mijn moeder over dit verhaal. Zij kon het zich ook nog herinneren en wist me te vertellen dat opa het zelf opgevangen had in het Duitse Oberndorf am Neckar, waar hij van 1942 tot 1945 dwangarbeider was. En het kon zijn dat dit verhaal zich daadwerkelijk daar afspeelde, maar opa was tijdens de oorlog bevriend geraakt met enkele Russen en het was ook goed mogelijk dat hij het van één van hen had gehoord. Dat zette voor mij toch een deur op een kiertje. Is het mogelijk dat je online niets meer kunt vinden over een ramp die zich meer dan zeventig jaar geleden in Rusland afspeelde? Wellicht…

Aan mijn opa’s terugkeer uit Oberndorf am Neckar zit overigens ook een goed verhaal verbonden. Toen hij op 25 augustus 1945 na een afwezigheid van twee en een half jaar onaangekondigd weer voet zette over de drempel van zijn ouderlijk huis, stond zijn moeder huilend een kaart te lezen die enkele minuten eerder bezorgd was. Deze kaart had mijn opa zelf verzonden op 27 augustus 1944. Het had dus bijna een jaar geduurd voordat deze Reusel had weten te bereiken vanuit Oberndorf. “Het gaat goed,” stond daarop geschreven, “zet de aardappels maar op, ik ben er zo”.

Daarvan bleek uiteindelijk geen woord gelogen. Dus wie ben ik om te twijfelen aan dat verhaal over dat voetbalelftal?

Advertenties

Leave a comment »