Archive for oktober, 2017

Enge man

IMG_0256

Ik werk bij een bedrijfje dat gevestigd is op een relatief klein bedrijventerrein in een dorp. Dat terrein grenst direct aan een rustig gebied met veel groen en een mooi visvijvertje. Tijdens mijn pauzes ga ik daar, als de weersomstandigheden het toelaten, wandelen met een collega. We hebben altijd genoeg te bespreken. Het gaat heel vaak over onze kinderen (zij heeft een zoon van twee, ik twee dochters van één), maar ook over reizen en alledaagse koetjes en kalfjes. Die collega is op vrijdag vrij, dus wandel ik dan in mijn eentje. Toch even een frisse neus halen en de werkdag breken. Met mijn iPod in plaats van een gesprekspartner.

Gisteren liep ik weer in mijn eentje richting de visvijver. Ik kwam bij een kruising. Vanuit een andere richting kwam een kleine, tengere, jonge vrouw. Ze was ook alleen. Ze was iets eerder bij de kruising dan ik en ging ook richting de visvijver. Ik liep ineens dus een paar meter achter haar. Er stonden bomen aan beide kanten van het pad. Er was verder nergens iemand te zien. Ik was in gedachte verzonken, The Beach Boys klonken in mijn oren. Plotseling draaide de vrouw zich om. Een stuk sneller dan ze richting visvijver had gelopen, liep ze nu de andere kant op.

Het zou best kunnen dat ze zich ineens bedacht dat ze iets vergeten was. Of dat ze bij nader inzien toch een ander rondje wilde gaan lopen.

Maar ik moest meteen denken aan het grote nieuws van een dag eerder. Een Utrechtse studente was na een vermissing van twee weken dood gevonden. Ze was op een dag zomaar een stukje gaan fietsen, had halverwege nog een selfie naar haar vriend gestuurd en daarna waren zijn appjes naar haar niet meer aangekomen. Ze was ineens weg. Verschillende dagen later was er plotseling een verdachte. Een man die in 2010 twee minderjarige meisjes gruwelijk had verkracht en daar achteraf geen spijt over had betuigd. Sterker nog, hij was trots op wat hij had gedaan. Zijn droom was uitgekomen. Dat daarmee levens van anderen waren verwoest, dat gaf blijkbaar niet. En nu had hij dus een leven niet alleen verwoest, maar zelfs beëindigd. Voor zijn eigen plezier.

Veel Nederlanders waren twee weken in de greep van de vermissing van Anne Faber. Dit was de grootste nachtmerrie van iedereen die een vrouw, dochter, moeder, zus of vriendin heeft die ook wel eens fietst of loopt op een plek waar niet heel veel ooggetuigen zijn. En die nachtmerrie was ineens realiteit en werd breed uitgemeten in de kranten en op de nieuwssites. Het hield ook mij best een beetje bezig. Ik heb een vriendin die regelmatig ’s avonds naar huis moet fietsen. Ik heb twee dochters die dat later ook wel eens zullen moeten.

Ik kan best van mezelf zeggen dat ik geen vlieg kwaad doe. De laatste keer dat ik iemand geslagen heb, was volgens mij op de basisschool. Ik heb al vijftien jaar geen vlees meer gegeten, omdat ik echt elk levend wezen een fijn en lang leven gun. Maar ik ben wel een man, met een vaak ongeschoren gezicht, een van nature ietwat norse blik en een stevig postuur. En ik liep gisteren enkele stappen achter een jonge vrouw, waarschijnlijk maar half zo zwaar als ik, met niemand anders in de buurt. En ik zag haar ineens omdraaien en snel weglopen.

Even later was ik weer bij de visvijver. Ik vind het een prachtige plek. Ik vreesde dat die zojuist voor iemand anders beangstigend geworden was. Door het nieuws van een dag eerder en door een man die achter haar liep.

Advertenties

Leave a comment »