Archive for april, 2017

Oude tijden

Er is voor mij aardig wat veranderd in iets meer dan vijf jaar tijd. Ik leerde mijn vriendin kennen, ging met haar samenwonen, verruilde mijn geboortedorp voor de grote stad, wisselde tussendoor nog even drie keer van baan en werd vorig jaar vader van twee dochters. Met name in de afgelopen acht maanden zagen mijn dagen er heel wat anders uit dan voorheen. Zorg dragen voor twee baby’s die heel vaak gevoed en verschoond moeten worden, die meer willen dan ze kunnen en die nog niet aangeven wat er precies mis is met ze, dat is nogal een aanslag op je vrije tijd. En daar was ik altijd erg op gesteld. Die omschakeling was dus best even slikken. Uiteraard heb ik het er graag voor over, uiteraard hoort het erbij, uiteraard is het allemaal voor een goed doel, uiteraard krijg je er heel veel voor terug, enzovoort. Maar toch.

En net nu alles zo anders is, herleven ineens oude tijden. Een paar weken geleden was ik bij het eerste reünie-optreden van Undeclinable Ambuscade. De laatste keer dat ik deze band had zien spelen was meer dan tien jaar geleden. Eind jaren negentig en in de eerste jaren van deze eeuw was het mijn favoriete Nederlandse punkrockband. Talloze keren zag ik ze optreden, de ene keer in een jeugdhonk met dertig man, de andere keer in een volle Lowlands-tent. In 2005 stopte hun zanger ermee, de groep ging op een lager pitje nog een paar jaartjes door en gaf er toen de brui aan. Nu waren ze terug, mét de originele zanger. En intussen hadden ook de Travoltas het weer op hun heupen gekregen. Mijn ándere favoriete Nederlandse punkrockband, nog zo eentje die ik rond de eeuwwisseling zo’n beetje elke maand wel ergens zag spelen. Hun eerste nieuwe album in dertien jaar tijd viel afgelopen vrijdag op mijn deurmat.

Maar dat was nog niets bij wat er de dag daarna gebeurde: ik kreeg de eerste vinyl-EP van mijn huidige eigen band in handen. Ik had tussen 2002 en 2006 al vier CD’s en drie vinyl-EP’s uitgebracht met mijn toenmalige bands, maar daarna was de productie gestokt. Maar nu was ‘ie eindelijk een feit, mijn eerste officieel uitgebrachte plaat in elf jaar. Als klap op de vuurpijl hadden we, en ook dat was voor mij al erg lang geleden, twee optredens binnen drie dagen. Bovendien was het tweede optreden in het voorprogramma van het Californische Ignite. Twintig jaar geleden één van de allereerste hardcore-punkbands waar ik voor viel. De band waar ik jarenlang stad en land voor afreisde. Hun CD’s zaten bijna vastgeroest in mijn discman toen ik elke dag twee keer een uur in de bus van en naar het Grafisch Lyceum zat. Twintig jaar later mocht ik eindelijk zelf een podium delen met die band. Mijn achttienjarige zelf zou het amper hebben kunnen geloven.

Bijna acht uur, maandagavond. In sta in de Baroeg in Rotterdam. We zijn net klaar met spelen. Nu nog twee andere bands, dan pas komt Ignite. Mijn vriendin is intussen ook niet thuis, dus zijn de kinderen logeren bij mijn ouders. Ik begin ineens wat voor en tegens tegen elkaar te zetten. Wil ik Ignite straks nog zien? Ja! Natuurlijk! En de bands die daarvoor nog komen? Ja! Maar ik zou ook nu naar huis kunnen gaan. Ik heb overdag gewoon gewerkt, het is dus een lange dag geweest. Ik moet nog 120 kilometer rijden. Ignite speelt pas om een uur of tien. Ik zie ze aanstaande zondag ook, op Groezrock. Mijn auto staat, met mijn versterker en gitaren er al in, geparkeerd in een straat waarin ik zwervers zag lopen. Thuis wacht een stil huis, voor één avond en nacht zonder baby’s die elk moment af kunnen gaan. En daar staat ook een wekker die morgen wél weer vroeg af zal gaan.

Ik twijfel even. En dan ga ik naar huis. Ik vond het fantastisch dat 2002 weer even op bezoek is gekomen. Dat ‘ie nog maar heel vaak terug mag komen. Maar ik ben geen 21 meer. En dat geeft niet. Het is prima zo.

ofrt

Leave a comment »