Rectificatie

Ik ben erg zuinig op mijn CD’s. Het gebeurt dan ook vrijwel nooit dat er eentje beschadigd raakt. Desondanks zag ik ineens flinke krassen op mijn exemplaar van de CD ‘Bayside’ van de gelijknamige band, toen ik die een paar jaar geleden weer eens uit de kast haalde. Geen idee hoe of wanneer die erop waren gekomen. Maar ze bleken dusdanig ernstig, dat ik ‘m niet meer af kon spelen. Als je heel erg bijgelovig bent, dan zou je dit als een soort vergelding kunnen zien.
“Dus jij wilde dit album niet aanbevelen aan je lezers? Dan hoef je er zelf ook niet naar te luisteren, wel?”

Ik ging in 2005 schrijven voor Up Magazine en dat ben ik blijven doen totdat het rockblad er in 2014 mee ophield. In die jaren heb ik honderden CD-recensies geschreven, van maar één daarvan heb ik achteraf spijt. In het nummer van september 2005 velde ik een vrij lauw oordeel over het titelloze tweede album van de New Yorkse emo-/punkrockgroep Bayside. Ik vond het een makkelijk in het gehoor liggende plaat met heus wel een paar sterke nummers, maar ik noemde de zang karakterloos, de muziek niet origineel en het songmateriaal kwalitatief wisselvallig.

Daar ben ik na nog wat meer luisterbeurten op teruggekomen. Enkele maanden later had ik eigenlijk het liefst een rectificatie laten plaatsen. Ik rekende ‘Montauk’ en ‘Devotion and Desire’, twee liedjes van dit album, inmiddels tot de beste punkrocknummers van na de eeuwwisseling. Ik werd fan van Bayside en koop nu nog altijd blind alles wat de groep uitbrengt.

Een paar maanden geleden ging ik naar de maandelijkse platenmarkt op het 18 Septemberplein. Na ruim een uur zoeken had ik nog altijd niets interessants gevonden. Ik was eigenlijk alweer op weg naar mijn fiets, maar doorzocht toch nog even een bak met tweedehands CD’s van twee euro per stuk. Tussen de gebruikelijke titels die je altijd in overvloed tegenkomt in dat soort bakken (heel vaak dezelfde albums van Kane, Bon Jovi, Live, James Blunt en Marco Borsato), vond ik een nog prachtig exemplaar van dat titelloze tweede album van Bayside. Zonder krassen. Het hoesje was bovendien gesigneerd door de hele band, inclusief drummer John “Beatz” Holohan. En dat is best bijzonder, aangezien hij minder dan twee maanden na het uitkomen van dit album om het leven kwam bij een ongeluk met de tourbus. Ik rekende snel af, alsof de verkoopster zich anders misschien zou realiseren wat ze hier eigenlijk aan het verpatsen was voor de prijs van een kop koffie.

Ik fietste naar huis. Voor het eerst had ik het gevoel dat een CD en ik weer vriendjes geworden waren.

=====

Nog een paar honderd stukjes van mij over muziek lezen? Klik dan hier om mijn ‘Liedjesboek’ te bestellen.

 

bay-copy

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: