5 September 2016

dsc00689

Meer dan eens is me verzekerd dat de dag van de bevalling de mooiste dag van mijn leven zou worden. Ik had daar erg mijn twijfels bij.

Slenteren door de zonovergoten straten van het oude centrum van Havana. Eeuwenoude Maya-ruïnes beklimmen in Mexico. Fietsen tussen de boeddhistische tempels van de Laotiaanse hoofdstad Vientiane. Optreden voor zo’n duizend man op een festivalletje in België. Tegen de verwachtingen toch slagen voor mijn eindexamen. Mijn eerste dagje uit met Linda.

Dat leken me stuk voor stuk toch wat mooiere herinneringen dan urenlang mijn vriendin pijn zien lijden en in spanning af moeten wachten of iedereen de bevalling gezond en wel zou doorstaan. Dat klonk meer als een beproeving.

Maar dat de geboorte heel bijzonder zou worden, dat geloofde ik wel. Je zet een splinternieuw mens op aarde. Iemand die zonder jou niet zou hebben bestaan. Die een hoofdrol zal gaan spelen in de rest van je leven. Dat is nogal wat. En wij gingen het meteen dubbel meemaken, met de geboorte van onze tweeling.

Een magisch moment was het niet. Ik zag geen roze wolken op 5 september 2016. Ik herinner me vooral heel erg veel bloed. Scalpels en scharen.”Gaat het nog, meneer?”, hoorde ik de gynaecoloog vragen. “Ja hoor”, kon ik zeggen omdat ik even de andere kant op keek. Verpleegsters die aldoor riepen dat het hartstikke goed ging, maar die in mijn overbezorgde beleving twijfelende blikken met elkaar uitwisselden. Anne die kort na haar zusje Sam naar buiten kwam met de navelstreng rond haar nek, best een naar gezicht.

Daarna was ik vooral blij dat het voorbij was. Het hele lange wachten. De rugpijn die voor Linda al enkele uren misschien zelfs nog ondraaglijker was dan de weeën. De spanning waar we al in zaten sinds ze ruim tien weken eerder voor de eerste keer opgenomen werd in het ziekenhuis in verband met een dreigende vroeggeboorte.

Pas na de opluchting kwam het besef. Wow… Onze dochters zijn er!

Het was dus niet de mooiste dag van mijn leven. Een ander cliché bleek wel waar. Zodra je je eigen kinderen voor de eerste keer in de ogen kijkt, hou je meteen onvoorwaardelijk van ze. Dan weet je dat ze heel veel toekomstige dagen heel veel mooier zullen gaan maken.

===

Wees gerust, ik ga heus niet alleen maar dit soort zoetsappige stukjes schrijven vanaf nu. Ik blijf bijvoorbeeld ook over muziek schrijven. Daarover gesproken, ik heb een heel boek over muziek geschreven dat best gaaf is, al zeg ik het zelf. Je kunt het bestellen door hier te klikken.

Advertenties

2 Reacties so far »

  1. 1

    sandy daniels said,

    Ontzettend leuk stukje , grappig om te lezen hoe jij de bevalling ervaart. Jammer dat je niet vaker gaat schrijven over hoe jij als man het vaderschap gaat ervaren, zou toch leuk zijn Joost!!
    PROFICIAT met jullie meiden en heel veel geluk en plezier met elkaar. Gr Sandy


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: