Archive for september, 2016

Donderdag

De echoscopiste klapt de beensteunen van de stoel uit en komt daarbij met haar duim tussen een scharnier. Ze slikt een vloek in en kijkt daarna nog een beetje zuurder dan ze al deed. Plichtmatig doet ze haar werk. Dit extra klusje stond vandaag niet op haar programma. Wij hadden begrepen van wel, dus gaat ze met zichtbare tegenzin toch nog maar een keertje de baarmoedermond controleren. Enkele tellen later verandert haar gezicht. De mimiek die past bij een diepe zucht maakt plaats voor een blik die hoort bij “o jee”.
“Is er iets?”
“De gynaecoloog zal jullie straks bijpraten,” zegt ze. Ze komt niet meer over als een strenge schooljuffrouw.
“Het is niet goed, dus?”
Ze zwijgt. Slechtnieuwsgesprekken zitten niet in haar takenpakket, denk ik.

Gisterenavond zijn Linda en ik uit eten geweest om haar 32e verjaardag te vieren. Vanochtend hebben we uit kunnen slapen, omdat we allebei de ochtend vrij hebben genomen. Het is bloedheet en de zon schijnt fel, de zomer is net drie dagen oud en lijkt een spetterende entree te willen maken. Onbezorgd zijn we uit bed gestapt. Weer een routinecontrole in het ziekenhuis, geen probleem. Tot dusver is alles hartstikke goed gegaan. Voorbeeldig. Onze tweeling groeit prima, bijzonderheden zijn er nog niet geweest, van zwangerschapskwaaltjes heeft Linda nog nagenoeg niets gemerkt.

De gynaecologe die bij de vorige controles een afwezige, verstrooide indruk maakte, komt nu helder over. We zijn ineens geen routineafspraak meer. Er is iets niet goed met de baarmoedermond, zoveel weten we wel. Daar zal dus vast iets aan gedaan moeten worden. Waar moeten we aan denken? Medicijnen, nog vaker controles, een ingreepje…? Het wordt een ziekenhuisopname. Vandaag al. Niet hier in het Catharina Ziekenhuis, op een paar honderd meter van huis, maar in het Maxima in Veldhoven. We krijgen een uurtje om thuis wat spulletjes te pakken, daarna moeten we ons gaan melden. En hoe lang moet Linda dan blijven? Een nachtje? Twee?
“Waarschijnlijk tot aan de bevalling”.

We staan in onze gang. Ik open de voordeur. We gaan. “Kijk nog maar even goed rond,” zeg ik tegen Linda. We zien ons oude leventje in één klap verdwijnen. We hebben er tijdens het inpakken van een zak met kleren en een toilettas afscheid van moeten nemen. Als het echt nodig is dat Linda tot de bevalling in het ziekenhuis blijf, zoals de gynaecologe vrij stellig meedeelde, dan moeten we dus eigenlijk hopen dat ze pas over een dikke twee maanden weer thuiskomt. Ze is immers pas ruim 26 weken zwanger. Als onze meiden op korte termijn geboren worden, wat plotseling een zeer aannemelijk scenario lijkt, dan zijn de risico’s heel groot. Risico’s op problemen met de gezondheid, op leer- en gedragsproblemen, op een lang verblijf in een couveuse. Of erger.

Als ik het verzonnen had dan zou het een afgezaagde metafoor zijn geweest, maar ’s avonds maakt het prachtige zomerweer plaats voor één van de meest hevige onweersbuien die ik ooit mee heb gemaakt.

(Uiteindelijk kreeg het verhaal een goed einde. Linda mocht na tien dagen toch weer naar huis, al werd ze enkele weken later weer opgenomen voor nog eens vijf dagen. Hoewel een baarmoedermond van minder dan een centimeter meestal betekent dat de geboorte binnen een week plaatsvindt, bleef onze tweeling netjes nog een kleine tien weken zitten.)

Leave a comment »

Rectificatie

Ik ben erg zuinig op mijn CD’s. Het gebeurt dan ook vrijwel nooit dat er eentje beschadigd raakt. Desondanks zag ik ineens flinke krassen op mijn exemplaar van de CD ‘Bayside’ van de gelijknamige band, toen ik die een paar jaar geleden weer eens uit de kast haalde. Geen idee hoe of wanneer die erop waren gekomen. Maar ze bleken dusdanig ernstig, dat ik ‘m niet meer af kon spelen. Als je heel erg bijgelovig bent, dan zou je dit als een soort vergelding kunnen zien.
“Dus jij wilde dit album niet aanbevelen aan je lezers? Dan hoef je er zelf ook niet naar te luisteren, wel?”

Ik ging in 2005 schrijven voor Up Magazine en dat ben ik blijven doen totdat het rockblad er in 2014 mee ophield. In die jaren heb ik honderden CD-recensies geschreven, van maar één daarvan heb ik achteraf spijt. In het nummer van september 2005 velde ik een vrij lauw oordeel over het titelloze tweede album van de New Yorkse emo-/punkrockgroep Bayside. Ik vond het een makkelijk in het gehoor liggende plaat met heus wel een paar sterke nummers, maar ik noemde de zang karakterloos, de muziek niet origineel en het songmateriaal kwalitatief wisselvallig.

Daar ben ik na nog wat meer luisterbeurten op teruggekomen. Enkele maanden later had ik eigenlijk het liefst een rectificatie laten plaatsen. Ik rekende ‘Montauk’ en ‘Devotion and Desire’, twee liedjes van dit album, inmiddels tot de beste punkrocknummers van na de eeuwwisseling. Ik werd fan van Bayside en koop nu nog altijd blind alles wat de groep uitbrengt.

Een paar maanden geleden ging ik naar de maandelijkse platenmarkt op het 18 Septemberplein. Na ruim een uur zoeken had ik nog altijd niets interessants gevonden. Ik was eigenlijk alweer op weg naar mijn fiets, maar doorzocht toch nog even een bak met tweedehands CD’s van twee euro per stuk. Tussen de gebruikelijke titels die je altijd in overvloed tegenkomt in dat soort bakken (heel vaak dezelfde albums van Kane, Bon Jovi, Live, James Blunt en Marco Borsato), vond ik een nog prachtig exemplaar van dat titelloze tweede album van Bayside. Zonder krassen. Het hoesje was bovendien gesigneerd door de hele band, inclusief drummer John “Beatz” Holohan. En dat is best bijzonder, aangezien hij minder dan twee maanden na het uitkomen van dit album om het leven kwam bij een ongeluk met de tourbus. Ik rekende snel af, alsof de verkoopster zich anders misschien zou realiseren wat ze hier eigenlijk aan het verpatsen was voor de prijs van een kop koffie.

Ik fietste naar huis. Voor het eerst had ik het gevoel dat een CD en ik weer vriendjes geworden waren.

=====

Nog een paar honderd stukjes van mij over muziek lezen? Klik dan hier om mijn ‘Liedjesboek’ te bestellen.

 

bay-copy

Leave a comment »

5 September 2016

dsc00689

Meer dan eens is me verzekerd dat de dag van de bevalling de mooiste dag van mijn leven zou worden. Ik had daar erg mijn twijfels bij.

Slenteren door de zonovergoten straten van het oude centrum van Havana. Eeuwenoude Maya-ruïnes beklimmen in Mexico. Fietsen tussen de boeddhistische tempels van de Laotiaanse hoofdstad Vientiane. Optreden voor zo’n duizend man op een festivalletje in België. Tegen de verwachtingen toch slagen voor mijn eindexamen. Mijn eerste dagje uit met Linda.

Dat leken me stuk voor stuk toch wat mooiere herinneringen dan urenlang mijn vriendin pijn zien lijden en in spanning af moeten wachten of iedereen de bevalling gezond en wel zou doorstaan. Dat klonk meer als een beproeving.

Maar dat de geboorte heel bijzonder zou worden, dat geloofde ik wel. Je zet een splinternieuw mens op aarde. Iemand die zonder jou niet zou hebben bestaan. Die een hoofdrol zal gaan spelen in de rest van je leven. Dat is nogal wat. En wij gingen het meteen dubbel meemaken, met de geboorte van onze tweeling.

Een magisch moment was het niet. Ik zag geen roze wolken op 5 september 2016. Ik herinner me vooral heel erg veel bloed. Scalpels en scharen.”Gaat het nog, meneer?”, hoorde ik de gynaecoloog vragen. “Ja hoor”, kon ik zeggen omdat ik even de andere kant op keek. Verpleegsters die aldoor riepen dat het hartstikke goed ging, maar die in mijn overbezorgde beleving twijfelende blikken met elkaar uitwisselden. Anne die kort na haar zusje Sam naar buiten kwam met de navelstreng rond haar nek, best een naar gezicht.

Daarna was ik vooral blij dat het voorbij was. Het hele lange wachten. De rugpijn die voor Linda al enkele uren misschien zelfs nog ondraaglijker was dan de weeën. De spanning waar we al in zaten sinds ze ruim tien weken eerder voor de eerste keer opgenomen werd in het ziekenhuis in verband met een dreigende vroeggeboorte.

Pas na de opluchting kwam het besef. Wow… Onze dochters zijn er!

Het was dus niet de mooiste dag van mijn leven. Een ander cliché bleek wel waar. Zodra je je eigen kinderen voor de eerste keer in de ogen kijkt, hou je meteen onvoorwaardelijk van ze. Dan weet je dat ze heel veel toekomstige dagen heel veel mooier zullen gaan maken.

===

Wees gerust, ik ga heus niet alleen maar dit soort zoetsappige stukjes schrijven vanaf nu. Ik blijf bijvoorbeeld ook over muziek schrijven. Daarover gesproken, ik heb een heel boek over muziek geschreven dat best gaaf is, al zeg ik het zelf. Je kunt het bestellen door hier te klikken.

Comments (2) »