Archive for augustus, 2016

Had je gedroomd

Ik loop door de gangen van het Grafisch Lyceum in Eindhoven. Het is een normale dag, niets aan de hand. Totdat ik me plotseling besef dat ik hier inmiddels wel erg lang zit. Wanneer ben ik aan deze opleiding begonnen? In 1996? Ik krijg het heel benauwd. Wordt het niet eens tijd dat ik m’n diploma ga halen? In loop een lokaal in, ga aan een tafeltje zitten en krijg een vel papier onder m’n neus. Ik moet een proefwerk gaan maken en ik voel dat dit een cruciale test gaat worden. Dan realiseer ik me dat ik al zeker een jaar of vijftien geen lesboek meer opengeslagen heb en dat ik dus onmogelijk dat proefwerk goed zal kunnen maken.

Ik loop een vliegtuigtrap af. Als ik met mijn voeten op vaste grond sta, kijk ik om me heen. Ik ben op een vliegveld, ik weet niet waar precies, maar het lijkt ergens in Midden- of Zuid-Amerika te zijn. Het wemelt er van de mannen in uniform. Hoe ben ik ineens hier beland? Ik kan me niet herinneren dat ik in dat vliegtuig gestapt ben. Of dat ik onlangs nog een koffer ingepakt heb. Dan merk ik dat ik niets op zak heb. Geen portemonnee, geen telefoon, geen paspoort.

Ik sta als gitarist van een band op het podium van een groot openluchtfestival. We staan op het punt om te gaan beginnen met ons optreden, ik moet alleen nog even mijn gitaar stemmen. Terwijl tienduizenden mensen me aankijken, lukt het me niet om mijn instrument gestemd te krijgen. Ik blijf maar aan de stemknoppen draaien, maar wat ik ook doe, er komen alleen valse noten uit dat ding. De rest van de band raakt geïrriteerd, het publiek begint te morren. Er komt een podiummanager naar me toe. Ik kan ophouden met stemmen. Onze speeltijd zit er al op.

Dit zijn drie dromen die ik vaak gehad heb. Over een periode van enkele maanden of jaren kwamen ze regelmatig terug. Ik ging op den duur zelfs maatregelen nemen om ze te voorkomen. Ik heb meer dan eens mijn Grafisch Lyceum-diploma opgezocht, om er eens heel goed naar te kijken. Ik liet mijn portemonnee, telefoon en paspoort niet in mijn rugzak zitten als ik uit een vliegtuig stapte, ik propte ze in mijn broekzakken. En ik nam sowieso al steevast een reservegitaar mee naar optredens. Uiteraard hielp dat allemaal niks.

Maar na enige tijd verdwenen deze dromen vanzelf toch weer. Het lijkt erop dat ze elk bij een bepaalde fase in mijn leven hoorden. Sinds kort heb ik een nieuwe.

Ik ben auto aan het rijden. Ik zit op een weg met veel bochten en veel verkeer, ik moet m’n hoofd er dus goed bijhouden. Dat lukt niet. Ik voel mijn ogen dichtvallen. Mijn blik vertroebelt en ik kan alleen nog door spleetjes kijken. Desondanks minder ik geen vaart, mijn voet blijft stug het gaspedaal indrukken. Ik hou m’n hart vast en op goed geluk stuur ik door scherpe bochten en slalom ik tussen andere auto’s door. Wonder boven wonder gaat dat prima en zonder brokken. Probleemloos bereik ik mijn locatie.

Ik hecht weinig waarde aan dromen. Ik kan me ’s ochtends vaker niet dan wel herinneren wat ik gedroomd heb. En voorspellende dromen heb ik ook niet. Of misschien wel, maar dan ben ik ze dus ’s ochtends alweer vergeten. Maar de bovenstaande dromen zijn zo vaak teruggekomen, dat ik me toch een beetje af begon te vragen of mijn onderbewustzijn me er niet iets mee probeerde te vertellen.

Vanochtend kon ik me weer eens een droom van de afgelopen nacht herinneren. Onze tweeling werd geboren. Niet op de traditionele manier, de eerste stak gewoon dwars door de buik haar hoofd naar buiten. Een zuster kwam vertellen dat dit bij tweelingen wel vaker voorkomt. Even later lagen de meisjes in een bedje. Ze zagen er uit als de hamsters uit de Albert Heijn-reclames, maar dan met Linda’s gezicht. Ik pakte een bal en ging een potje voetballen op een grasveldje bij een tankstation.

Misschien probeerde mijn onderbewustzijn me nu te zeggen dat ik mijn dromen ook weer niet te serieus moet nemen…

===

Mijn nieuwe boek ‘Liedjesboek’ is hier te bestellen, of rechtstreeks bij mij.

Leave a comment »