Archive for juni, 2015

Concertrecensie: Paul McCartney @ Ziggo Dome, 7-6-2015

Hoog bezoek vandaag in de Ziggo Dome. Sir Paul McCartney is zonder twijfel de grootste nog levende muzikale legende op deze planeet. Met zijn band The Beatles verkocht hij meer platen dan wie dan ook in de muziekgeschiedenis. “The Fab Four” scoorden 27 nummer-éénhits en hadden bovendien een nauwelijks te overschatten invloed op de ontwikkeling van de popmuziek. Later had McCartney solo en met zijn band Wings nog enkele tientallen wereldhits.

Het publiek moet wat geduld hebben voordat “Macca” zijn gezicht laat zien. Het intro-filmpje dat op de schermen naast het podium te zien is duurt maar liefst een half uur. Om half negen verschijnt de nog opvallend kwieke veteraan, over anderhalve week wordt hij alweer 73, eindelijk op de planken. Hij trapt af met de vlotte Beatles-klassieker ‘Eight Days a Week’ uit 1964, meteen daarna gaat hij bijna vijftig jaar vooruit in de tijd met de rocker ‘Save Us’, van zijn album ‘New’ uit 2013. Het is duidelijk: dit wordt niet slechts een nostalgisch feestje.

IMG_20150607_205637

Na een paar nummers trekt Sir Paul zijn jasje uit, om daar bij op te merken dat dit de enige verkleedpartij van de avond zal worden. Afgezien van het enorme beeldscherm achter het podium waarop tijdens elk nummer een kunstzinnig sfeerfilmpje te zien is, hebben de optredens van McCartney dan ook relatief weinig franje. Zijn begeleidingsband bestaat ondanks de vaak complexe arrangementen van zijn nummers uit slechts vier personen en aan ingestudeerde toneelstukjes doet hij niet. Het draait om de muziek en niet om de show. De charmante ex-Beatle is in een komische bui, kondigt zo nu en dan een liedje aan of vertelt een korte anekdote, maar laat vooral zijn liedjes spreken.

Alhoewel McCartney moeiteloos enkele uren zou kunnen vullen met uitsluitend wereldhits uit eigen koker kiest hij niet voor die benadering. Er zijn uiteraard genoeg klassiekers te horen, onder meer ‘Lady Madonna’, ‘Let It Be’, ‘Band on the Run’ en ‘Listen to What the Man Said’ komen voorbij, maar tussendoor zijn er ook genoeg minder bekende nummers voor de fijnproevers, zoals ‘Temporary Secretary’, ‘Another Girl’ en ‘I’ve Just Seen a Face’ en twee stukken van het psychedelische meesterwerk ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’: ‘Lovely Rita’ en ‘Being for the Benefit of Mr. Kite!’. De energieke zeventiger gooit nieuwe liedjes en werk uit de jaren zestig, zeventig en vroege jaren tachtig op shuffle en switcht daarbij zelf voortdurend tussen zijn legendarische Höfner-basgitaar, talloze elektrische en akoestische gitaren (“Ik heb ze, dus kan ik er net zo goed mee gaan pronken”), een vleugel en zijn bekende kleurige piano.

Tijdens een kort akoestisch blokje waarin McCartney in z’n eentje ‘Blackbird’ en ‘Here Today’ (een ode aan John Lennon) speelt, gaat het platform waar hij op staat meters de lucht in, zodat ook de wat kleinere mensen in de zaal hem eventjes goed kunnen zien. Als het publiek naar aanleiding van zijn praatje over mede-Beatle Lennon spontaan diens ‘Give Peace a Chance’ begint te zingen, speelt Sir Paul het uit de losse pols mee op zijn gitaar. Ook oude vriend George Harrison wordt geëerd, met een versie van ‘Something’ die begint als solo-vertolking op ukelele, maar langzaam overgaat in het reguliere arrangement. En na ruim twee uur laat McCartney zijn doorgaans sobere podiumpresentatie even helemaal los, de vijfkoppige band speelt de Wings-hit ‘Live and Let Die’ uit 1973 ten midden van een spectaculaire vuurwerkshow. De Beatles-klassieker ‘Hey Jude’, met uiteraard weer een lang uitgerekte versie van het meezinggedeelte, is daarna de logische afsluiter van de reguliere set.

De eerste toegift begint weer met een oudje van The Beatles, ‘Can’t Buy Me Love’, waarna met rocker ‘Hi, Hi, Hi’ van Wings de vaart er nog even in wordt gehouden. Daarna haalt McCartney, die vanavond regelmatig een paar woordjes Nederlands opleest van zijn spiekbriefje en zijn publiek verschillende keren aanspreekt met “Mokum”, nog even wat mensen uit de zaal op het podium. Zo mogen een man en een vrouw die helemaal uit Georgië zijn gekomen hun held knuffelen, terwijl ene Richard de gelegenheid krijgt om zijn vriendin ten huwelijk te vragen (met succes).

IMG_20150607_221229

Tijdens de tweede toegift tovert Sir Paul met ‘Yesterday’ en ‘Helter Skelter’ achtereenvolgens het misschien wel zoetste en het luidste nummer uit de Beatles-discografie te voorschijn. Het is duidelijk: McCartney heeft echt voor elk wat wils vanavond. Daarna vertelt de veteraan zijn 17.000-koppige publiek (waarvan het merendeel nog niet geboren was toen in 1970 The Beatles uit elkaar gingen) op een vaderlijke toon dat ze zo meteen maar naar huis moeten gaan, wat massaal met “No!” beantwoord wordt. Uitsmijter van de avond is het drieluik ‘Golden Slumbers’, ‘Carry That Weight’ en ‘The End’, van het Beatles-album ‘Abbey Road’. En daarmee zit het er toch echt op, na exact veertig nummers in bijna drie uur.

Paul McCartney, bouwjaar 1942, heeft zich er moeiteloos doorheen geslagen. Zijn muzikale vakmanschap vertoont nog geen enkele roestplekje, zijn stem is nog prima en het enthousiasme is er ook nog in ruime mate. En morgen staat hij doodleuk nog een keer drie uur in dezelfde zaal. Of dat zijn laatste optreden ooit zal worden in Nederland? Je weet het nooit, maar het heeft er alle schijn van dat deze levende legende nog wel even mee kan.

Advertenties

Leave a comment »