Archive for mei, 2015

De president van Bangladesh

Laatst was ik in het stadhuis in Eindhoven om mijn nieuwe paspoort op te halen. Terwijl ik stond te wachten tot mijn wachtnummer op het scherm verscheen, zag ik de president van Bangladesh lopen. Of van “The People’s Republic of Bangladesh”, zoals Zijne Excellentie het zelf zo mooi noemde. Hij moet om de één of andere reden undercover zijn geweest, want hij droeg een petje, een bodywarmer en een vieze joggingbroek.

Dat hij zo’n hooggeplaatst persoon was, viel me eerlijk gezegd dan ook alleen op omdat hij toevallig net een interview aan het geven was. Kalm en zijn woorden zichtbaar zorgvuldig zoekend wandelde hij tussen het wachtende Eindhovense plebs. Ietwat argwanend werd hij in de gaten gehouden door een man die schuin tegenover me zat. Wellicht was het één van zijn bodyguards, die zich bewust onopvallend gepositioneerd had. In goed verstaanbaar Engels kwam het ene na het andere antwoord uit zijn mond. Over zijn land. Over zijn functioneren als president. Over een recent staatsbezoek aan Duitsland. Ik zag of hoorde nergens een interviewer, maar iemand van zijn stand laat een interview natuurlijk niet zomaar verstoren door zo’n futiliteit.

Na enkele minuten was het interview alweer voorbij. Op zijn gemak liep de man nu naar één van de op dat moment vrije loketten. Ik zag hem een paar woorden wisselen met de mevrouw aan de andere kant van de balie. Al snel wendde hij met een teleurgestelde blik zijn hoofd weer af. Zichtbaar onverrichter zake vertrok hij, richting de uitgang. Ik keek naar de vrouw achter de balie. Onverstoorbaar ging ze verder met waar ze voor dit hoge bezoek wellicht ook al mee bezig was geweest. Onaangedaan door het feit dat ze zojuist een president niet had kunnen of willen helpen.

Ik vond het maar gek.

Advertenties

Comments (1) »

Groezrock 2015

Op 1 mei 1992 werd in het Vlaamse Gestel, een minuscuul gehuchtje bij Meerhout, een rockfestivalletje georganiseerd met de naam Groezrock. Het duurde één avond, er speelden vier bands en er kwamen zo’n 400 bezoekers. Vier jaar later koos de organisatie voor een koerswijziging, om zo te ontsnappen uit de grote grijze massa der onbeduidende lokale festivalletjes. Geïnspireerd door het succes van bands als Green Day, The Offspring en Rancid werd Groezrock (groez is lokaal dialect voor gras) een punkrockfestival. Het bleek een gouden greep. De nieuwe doelgroep kwam immers, in tegenstelling tot de oude, ook zonder een paar peperdure top 40-acts in steeds grotere getale opdraven.
De eerste editie van Groezrock die ik bezocht was de achtste, die gehouden werd op 24 april 1999. Heel veel stelde het festival toen nog altijd niet voor. Op een grasveldje midden in het dorp stond één festivaltent waarin gedurende de namiddag en avond veertien bands speelden, deels lokaal talent en deels internationale subtoppers uit het genre, met het Zweedse No Fun At All als headliner. Leden van de lokale wielervereniging controleerden de kaartjes, de dames van de buurtvereniging stonden achter de frituurpannen. Stukjes vloerzeil dienden als consumptiemuntjes. We konden de auto gewoon langs de weg parkeren op tientallen meters van de ingang en de mini-camping werd door maar een paar dozijn mensen gebruikt. En de entree was een meer dan schappelijke 350 Belgische francs, omgerekend nog geen negen euro.
Dit weekend ging ik voor de zeventiende keer op rij naar Groezrock. Ik heb sinds 1999 geen enkele editie gemist en in die jaren is het festival behoorlijk gegroeid. Tegenwoordig trekt het zo’n 20.000 bezoekers per dag, vijftig keer zoveel als in 1992. Er speelden dit jaar verspreid over twee dagen 94 bands op vijf podia, daarnaast waren er twee grote tenten waarin T-shirts, platen en cd’s verkocht werden. De entree voor een dagkaart is tegenwoordig 70 euro, een keer of acht zoveel als in 1999, aan de andere kant is dat nog altijd 25 euro minder dan je neerlegt voor een dagje Rock Werchter of Pinkpop.
Naar Groezrock gaan is voor mij inmiddels een soort ritueel geworden. Het hoort onlosmakelijk bij de lente. Het jaargetijde is niet echt begonnen voordat ik de vertrouwde lange wandeling tussen de akkers van Gestel heb gemaakt, van de als parkeerplaats dienende weilanden naar het festivalterrein. Op dat terrein heb ik inmiddels bijna al mijn favoriete punk- en hardcorebands gezien en ook aardige wat nieuwe favorieten ontdekt.

Vrijdag 1 mei

Ook The Swellers hoorde ik voor het eerste op Groezrock, vijf jaar geleden. Als één van de toegankelijkere bands van de dag staat het viertal uit Flint, Michigan vanaf één uur wederom op de Monster Energy Stage met een pot frisse, melodieuze punkrock. Mensen die het vandaag voor de eerste keer horen en de band best nog eens wat vaker willen zien hebben pech gehad: na dertien jaar en vijf albums geven de Amerikanen vandaag hun allerlaatste optreden weg. Ze sluiten af met omhelzingen en het maken van wat foto’s op het podium.

GR2
Wat later op de middag staat The Dwarves op hetzelfde podium. De controversiële punkband uit Chicago, Illinois had jarenlang de reputatie dat optredens vaker eindigden met seks en/of geweld op het podium dan met het laatste liedje op de setlist. Alhoewel bassist Nick Oliveri, eveneens bekend van Kyuss en Queens of the Stone Age, poedelnaakt het podium op komt blijft het vandaag verder netjes. Met hun stuwende, energieke muziek en nummers die vaak eigenlijk veel pakkender en toegankelijker klinken dan je wellicht van deze beroepsprovocateurs zou verwachten hebben The Dwarves helemaal geen relletjes nodig om de aandacht vast te houden.
Terwijl de bands op Groezrock overwegend bestaan uit stoere mannen met een hoop tattoo’s wordt één van de snelste bands van de dag aangevoerd door een kleine, op het eerste oog onopvallende vrouw. Op de Macbeth Stage, het kleinste podium van Groezrock en het enige dat niet in een tent staat, speelt Not On Tour uit Israël een mix van punkrock en ongecompliceerde hardcore. Met veel energie, enthousiasme en catchy nummers pakken zangeres Sima en haar mannen hun publiek moeiteloos in. Bij sommige optredens voel je dat een band veel nieuwe zieltjes aan het winnen is, dit is er zo één.
Against Me! uit Gainsville, Florida heeft sinds 2012 ook een zangeres. Tom Gabel, zanger, gitarist en songschrijver van de succesvolle band en tevens echtgenoot en vader, nam toen het moedige besluit om uit de kast te komen als transgender. Tegenwoordig staat zij op het podium als Laura Jane Grace en haar geesteskindje Against Me! is onverminderd doorgegaan. De band heeft inmiddels een indrukwekkend repertoire aan meezingbare punkrockhits met een rauw randje.
Deels verborgen onder een indrukwekkende hoop hoofd- en baardhaar doet Iron Reagan uit Richmond, Virginia daarna z’n ding op de Back To Basics Stage, het hardcorepodium. De bijzonder energieke band laat zich, zoals de naam al weggeeft, voornamelijk inspireren door politiek gedreven hardcore en thrash metal uit de jaren tachtig. Het regent stagedivers vanaf het podium terwijl de band z’n korte nummers er al headbangend doorheen raast.
Broilers uit het Duitse Düsseldorf is al 23 jaar bezig en in eigen land een grote naam, daar speelde de groep op grote festivals als Rock Am Ring en Wacken. De heren en dame proberen nu ook buiten de Duitse landsgrenzen zieltjes te winnen. Of dat lukt weet ik niet. Mij hangt de feestelijke, Duitstalige mix van streetpunk light, radiovriendelijke rock en gedateerde skapunk in elk geval al snel behoorlijk de keel uit.
Het Californische Lagwagon staat alweer voor de vierde keer in tien jaar op Groezrock. Dat lijkt misschien overkill, maar zo voelt het niet. Lagwagon is al sinds de vroege jaren negentig één van de allerbeste melodieuze punkrockbands op de planeet en speelt zoals gewoonlijk met veel enthousiasme een dwarsdoorsnede uit de acht albums omvattende discografie. Op naar minstens nog eens vier keer in de komende tien jaar, wat mij betreft.

GR1
In het skatepunkgenre is Pennywise ook al ruim twintig jaar één van de allergrootste bands en om heel eerlijk te zijn heb ik dat nooit zo begrepen. Een goed gevulde Monster Energy-tent denkt daar anders over. Een mooi moment in het optreden is ‘Stand By Me’, een cover die al ruim 25 jaar op het repertoire van Pennywise staat en opgedragen wordt aan de originele vertolker ervan, Ben E. King, die toevallig vandaag overleed. Afsluiter is uiteraard het zoals altijd massaal meegezongen ‘Bro Hymn’.
Social Distortion is, zoals het programmaboekje al vermeldt, zo’n beetje de enige echt grote nog bestaande punkband die nooit op Groezrock had gespeeld. Dat wordt nu eindelijk rechtgezet, bovendien met een speciale show. Net zoals vorig jaar de headliners NOFX en The Offspring speelt ook Social Distortion één van z’n bekendste albums integraal. In dit geval is dat het doorbraakalbum ‘Social Distortion’ uit 1990, dat nu dus een zilveren jubileum krijgt. Wellicht dat de jaren voor punkicoon Mike Ness, inmiddels een vijftiger, toch een beetje beginnen te tellen, want het heilige vuur lijkt een beetje te ontbreken. Ik wacht het einde van het optreden daarom ook niet af en begin weer aan de wandeling terug naar de parkeerplaats. Het is inmiddels alweer één uur en er wacht morgen weer een lange festivaldag.

Zaterdag 2 mei

In de jaren negentig was het logo van het platenlabel Fat Wreck Chord voor mij een keurmerk om vrijwel blind op te varen, bijna alles wat ermee uitgebracht werd vond ik goed. Grootste uitzondering op die regel was het Australische Frenzal Rhomb. Na een paar nummers aan te hebben gezien op Groezrock blijf ik erbij: dit is absolute middelmaat.
Good Riddance uit Santa Cruz, Californië was ook al van de partij op mijn allereerste Groezrock. De band hield het in 2007 na 21 jaar voor gezien en sloot af met een afscheidsconcert dat later op cd en lp uitkwam. Het bloed kroop echter waar het niet gaan kon en vijf jaar later stonden de Californiërs gewoon weer op Groezrock. Vandaag zijn ze weer terug, bovendien met het eerste nieuwe album in negen jaar op zak. De bezieling die hij wel altijd in de albums van zijn band heeft kunnen stoppen ten spijt, is frontman Russ Rankin altijd een behoorlijk fletse podiumpersoonlijkheid geweest. Dat is vandaag niet heel anders. Desondanks gaat de set vol met op hoge snelheid gebrachte klassiekers van de band er in als koek.

GR3
The Deaf is het andere bandje van Frans ‘Spike’ van Zoest, gitarist van Di-Rect en inmiddels allround bekende Nederlander. Op Groezrock behoort de Hagenees echter niet tot de grote jongens en moeten hij en zijn bandgenoten het doen met een plekje op de kleine Macbeth Stage, waarop hoofdzakelijk onbekend talent te bewonderen is. Het is dan ook bewonderenswaardig dat er vandaag weinig muzikanten te vinden zijn op dit festival die met meer enthousiasme op het podium staan.
Bane uit Worcester, Massachusetts was aan het begin van deze eeuw één van mijn favoriete hardcorebands. Ik moet bekennen dat ik ze al meer dan tien jaar uit het zicht was verloren en in die tijd vrijwel nooit meer naar hun muziek heb geluisterd. Vandaag winnen ze me echter weer helemaal terug, al vanaf de eerste nummers begrijp ik precies wat me ooit zo aansprak aan deze band. Bane is net zo hard en energiek al menig ander hardcoreband, maar hun nummers zitten een stuk origineler en gevarieerder in elkaar dan bij de meeste collega’s het geval is. Aan de performance is bovendien te merken dat de leden ook nog niets aan bezieling hebben verloren.
Off! is de band waarmee hardcorelegende Keith Morris, in de jaren zeventig en tachtig reeds actief als frontman van de invloedrijke bands Black Flag en Circle Jerks, tegenwoordig zijn oude kunstje herhaalt. De albums en EP’s van de band werden juichend onthaald en leverden zelfs een aantal optredens als voorprogramma van de Red Hot Chili Peppers op. Desondanks vraag ik me vandaag wederom af hoe ver Off! het zonder het cv van Morris zou hebben geschopt. De simpele, pissige, korte hardcorenummers gaat er makkelijk in, maar heel bijzonder zijn ze op zich niet.
De band waar ik dit jaar het meest naar uitkeek was As Friends Rust, een melodieuze hardcoreband uit Gainesville, Florida die tussen 1998 en 2002 één album en een handvol EP’s uitbracht die stuk voor stuk geniaal zijn. De line-up die in 1999 de EP ‘God Hour’ opnam is inmiddels weer bij elkaar en staat vanavond op Groezrock. De bandleden hebben er zichtbaar veel lol in, bedanken bijna tot vervelens toe het publiek voor hun komst en spelen een “best of” setlist, inclusief nummers die op werden genomen door een latere incarnatie van de band. Heel veel geeft het dan ook niet dat As Friends Rust duidelijk niet de strakst spelende band van de dag is.
Er staan dan nog enkele bands op het programma, waaronder Refused, American Nightmare, Millencolin en Agnostic Front, maar ik heb het voor dit jaar wel weer gezien. Tijd om maar weer eens te beginnen aan de lange wandeling door de inmiddels donkere akkerlanden en met lege bierblikjes bezaaide bermen van Gestel…

Leave a comment »