Het mooie van vliegangst

De afgelopen tien jaar heb ik een keer of dertig gevlogen. Steeds als ik vanuit een vertrekhal vliegtuigen klaar zie staat voor vertrek, dan verbaas ik me erover dat zo’n enorm gevaarte twaalf kilometer omhoog kan komen. En dat het daar kan blijven. Zodra je beseft hoe wonderbaarlijk dat is, denk je ongewild ook aan wat er technisch allemaal mis zou kunnen gaan met zo’n machine.

Tegelijk weet je dat er voor een vliegramp niet eens iets mis hoeft te zijn met het toestel. Het journaal herinnert ons er regelmatig aan. De beelden van wat de gevolgen van een kaping kunnen zijn staan sinds 11 september 2001 bij iedereen op het netvlies gebrand. Wat er daarentegen kan gebeuren door de maatregelen om kapers buiten een cockpit te houden weten we sinds vanochtend, toen bekend werd dat Germanwings vlucht 9525 opzettelijk richting een bergwand gestuurd werd door een co-piloot die zijn gezagsvoerder buiten had gesloten. En dat je ook zonder kwaadwillenden aan boord niet veilig bent weten we sinds Malaysia Airlines vlucht 17 op 17 juli 2014 boven een oorlogsgebied in Oekraïne naar beneden gehaald werd.

Ik ben geen held. Helemaal niet. Tandartsbezoeken stel ik altijd zo lang mogelijk uit, mijn fobie voor vissen is zo hevig dat ik nooit de zee in ga en als ik vroeger op school een klap kreeg, dan sloeg ik niet terug maar liep ik weg. Van vliegangst heb ik echter nooit heel veel last gehad. Ik slaap doorgaans prima voordat ik ga vliegen en ik stap zonder veel zenuwen het vliegtuig in. Ik heb vijf jaar lang op een steenworp afstand van Eindhoven Airport gewerkt en zag vanuit mijn kantoor duizenden vliegtuigen voorbij komen. Met geen één daarvan ging ooit iets mis. Dat helpt. Evenals de wetenschap dat er elke dag wereldwijd zo’n 100.000 vliegtuigen opstijgen en dat ze vrijwel elke dag allemaal netjes weer landen.

Toch word ik als ik in een vliegtuig zit altijd een beetje zenuwachtig zodra de landing in zicht komt. Het gaat immers meestal pas fout gaan zodra je bij de grond komt.

Enkele jaren geleden las ik het boekje ‘Schieten op Volkert van der G.’ van Hugo Borst. Daarin heeft hij het onder meer over een vriendin die gierende vliegangst had en meer dan eens hysterisch werd tijdens een vlucht. Haar verklaring daarvoor was dat ze zoveel hield van haar leven dat ze doodsbang werd van de gedachte om te verliezen wat ze had.

Toen raakte haar geliefde vader, die alles voor haar betekende, gehandicapt door een hersenbloeding. Haar bestaan was tot dan toe een feestje geweest, maar dat was in één klap voorbij. Haar vliegangst was ook meteen weg. Zodra de gedachte aan neerstorten in haar opkwam dacht ze er “tja, het zal wel” achteraan.

Ik ben blij dat ik dat verhaal gelezen heb. Gek genoeg word ik sindsdien altijd een beetje blij van de lichte angst die ik voel zodra ik door het vliegtuigraampje de landingsbaan in zicht zie komen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: