Dezelfde pagina

“De wereld is een boek en zij die niet reizen lezen maar één pagina”, stelde de beroemde theoloog en filosoof Augustinus van Hippo zo’n zestien eeuwen geleden. Er is zoveel te zien en te ontdekken op deze planeet, mits je de mogelijkheid hebt moet je daar van meepikken wat je kunt. Niets mooier dan letterlijk en figuurlijk je wereld verbreden door naar landen of zelfs continenten te gaan die je nooit eerder bezocht hebt.

Er zijn ook hele volksstammen die zich een leven lang uitstekend vermaken met steeds dezelfde pagina van het boek en geen genoeg kunnen krijgen van elke zomer weer hetzelfde Spaanse hotelletje of dezelfde camping op Texel. Dat zou niets voor mij zijn. Daar genoegen mee nemen als je nog nooit voor de Schatkamer van Petra in Jordanië of tussen de ruïnes van Palenque in Mexico hebt gestaan, ik zou dat toch zonde vinden.

Natuurlijk hoeft niet elke reis even avontuurlijk te zijn. In augustus 2008 namen mijn broer Roel en ik een weekje vrij voor een road trip door Frankrijk. We gingen, om nog maar even in de boekenmetafoor te blijven hangen, nu juist even terugbladeren naar pagina’s uit onze jeugd, door te gaan kamperen op de plaatsen waar we jaren geleden ook al eens op vakantie waren geweest. We bezochten net als in 1993 in Ribeauvillé de ruïne van een kasteeltje dat toe zou hebben behoord aan onze verre voorouders. We verbleven net als in 1995 op het prachtige maar veel te drukke eilandje Ile-de-Ré. En we kampeerden net als in 1996 op camping Domaine de Chalain bij het gelijknamige meer.

Regelmatig voelde dat als rondlopen door een oude herinnering. Het was bijzonder om gebouwen, heuvels, meren en stadjes die voor mij al twaalf tot vijftien jaar alleen nog in het geheugen en op foto’s bestonden weer in volle glorie voor me te zien. Daardoor werden mijn herinneringen aan die vakanties in de jaren negentig ineens ook weer mooier, omdat de vervagende beelden die erbij hoorden weer kraakhelder werden.

Toen ik drie jaar geleden mijn vriendin Linda leerde kennen en we reiservaringen gingen vergelijken bleken daar opvallend veel overeenkomsten in te zitten. De eerste keer dat ze op vakantie ging zonder ouders ging ze naar Rimini, ik ook. Haar eerste vakantie buiten Europa was een rondreis door Egypte, die van mij ook. De trappiramide van Chichen Itza, de soeks van Marrakesh, “The Birthplace of The Beatles” in Liverpool, de Dode Zee tussen Jordanië en Israël, het historische centrum van Antigua Guatemala? Had zij eveneens allemaal al bezocht. Toevalliger nog was dat ze in haar jeugd ook had gekampeerd op Domaine de Chalain. Drie jaar later dan wij, enkele tientallen meters verderop, aan de andere kant van het beekje dat de camping in tweeën verdeelt.

Mei 2012. Linda en ik kennen elkaar vijf maanden en we gaan voor de eerste keer samen een paar daagjes weg. We hebben besloten om, heel toepasselijk, te gaan kamperen op Domaine de Chalain. Zij is er sinds 1999 nooit meer geweest, voor mij wordt het alweer de vierde keer. Ik ben immers ook in 2010 nog een keertje teruggegaan, nu met Roel, zijn vrouw en mijn vader.

Inmiddels is me iets op gaan vallen. Mijn vorige bezoekjes aan het Meer van Chalain zijn in mijn geheugen langzaam samen gaan smelten tot één grote herinnering, met één gevoel, waarbij het soms moeilijk is om een bepaalde gebeurtenis of indruk aan het juiste jaartal te verbinden. Het is met terugwerkende kracht alsof ik in 2008 en 2010 een beetje terug in de tijd ben gegaan, naar 1996.

Na vijf dagen in een tentje op Domaine de Chalain beginnen Linda en ik op een zondagochtend in die lente van 2012 aan de lange rit terug naar huis vanuit het oosten van Frankrijk. Onze volgende reis staat al vast, over vier maanden zullen we een paar weken door Laos gaan backpacken. Op de bonnefooi, met zo min mogelijk planning vooraf en met het voornemen om nergens langer dan twee, hooguit drie nachten te blijven. Een spannend nieuw hoofdstuk in dat boek waar Augustinus van Hippo het over had en waar ik enorm naar uitkijk. Ik kan niet wachten.

Vanaf de zonnige Route de Chalain, zo rustiek als je een Frans landweggetje maar wil hebben, zie ik tussen de voorbij flitsende bomen door het onwerkelijk fel blauwe meer nog liggen. Voor de vierde keer neem ik er afscheid van, wat mij betreft ook deze keer niet definitief. We hebben nog ruim zevenhonderd kilometer voor de boeg, niet echt iets om je op te verheugen. Maar de eerste tientallen kilometers daarvan zullen tenminste nog door heuvelachtige bossen, door schilderachtige gehuchtjes en langs uitgestrekte velden leiden. De omgeving is hier prachtig. In de verte zie ik nog wat stipjes van de camping. Ongetwijfeld staan daar nu ook mensen die er al decennia lang elk jaar opnieuw terugkomen.

Ik hoop nog veel nieuwe hoofdstukken te mogen gaan lezen van het metaforische boek, maar ineens zie ik ook de charme van steeds weer dezelfde pagina opzoeken.

Chalain96Chalain99

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: