Oma Reusel

Over mijn Opa Mierd, Oma Mierd en Opa Reusel heb ik eerder al een stukje geschreven. Er ontbrak er dus nog één in “de reeks”. Mijn oma Reusel.

Elisabeth Maria Vermeulen, roepnaam Betsie, werd op 3 april 1924 geboren in Eindhoven. Ze trouwde op 20 november 1948 in Reusel met Jan Vermeulen, uiteraard geen familie. Samen kregen ze zes kinderen, waaronder op 6 oktober 1954 mijn moeder. Op 8 oktober 1978 werd ik Betsie’s derde kleinkind en werd zij mijn Oma Reusel. Of eigenlijk werd ze twee Oma Reusels, want in mijn geheugen zitten twee behoorlijk contrasterende versies van haar.

De meeste mensen zouden zich rot schrikken als hun moeder of oma op een feestje ineens in huilen uit zou barsten. Of als ze gebeld zouden worden omdat die moeder of oma met vage klachten op is genomen in het ziekenhuis. In mijn familie was dat echter jarenlang business as usual, we keken er op den duur nauwelijks nog van op als het weer eens gebeurde. Wellicht door een bepaalde persoonlijkheidsstoornis had mijn oma immers een vreemde manier van aandacht vragen. Daarmee heeft ze lange tijd het leven van mijn ouders, ooms en tantes best een beetje zuur gemaakt.

Maar ondanks alle nukken heb ik haar vroeger ervaren als een lieve, gezellige, melige, hartelijke en vaak ook ontzettend vrolijke oma van het soort waarvan elk kind er één, of liever nog twee, hoort te hebben. Waarbij je graag ging logeren of op bezoek kwam. En ook toen ik al lang en breed volwassen was bleef ze die oma-rol vervullen. Talloze keren hoorde ik haar verzuchten dat ze zo graag de loterij wilde winnen, omdat ze dan al haar kleinkinderen een auto kon geven. En wellicht nog vaker, eigenlijk tot vervelens toe, hoorde ik haar vragen wanneer ik eindelijk eens in haar appartementje in de Mariahof langs zou komen met een leuke vrouw. “Of moet ik er eentje voor je gaan zoeken?” vroeg ze er dan achteraan.

Dinsdag 3 februari 2009 begon sowieso niet als een geweldige dag. Het was grijs en druilerig, het ging niet zo lekker op mijn werk en mijn auto had mankementen die ik vooral op financieel gebied even niet kon gebruiken. Maar erger nog was de situatie van mijn oma. Sinds haar hersenbloeding van enkele maanden eerder ging het niet goed met haar, maar de laatste dagen was het een aflopende zaak geworden. Een week eerder riep ze nog regelmatig om haar moeder, die al veertig jaar dood was. Nu was ze al enkele dagen niet meer bij bewustzijn en stopte ze soms een tijdje met ademen. Ik zat op mijn werk meer naar mijn GSM dan naar mijn beeldscherm te kijken, wachtend op het onvermijdelijke telefoontje van mijn ouders die samen met mijn ooms en tantes in ploegendiensten dag en nacht naast het bed van mijn oma zaten. Om elf uur ’s ochtends kwam dat telefoontje. Mijn laatste grootouder was overleden. Ik was dertig jaar oud, zat op een grijze dag in mijn eentje in een kantoor op een bedrijventerrein in Eindhoven en was vanaf dat moment niemands kleinkind meer.

Dat is bijna zes jaar geleden. Eerlijk gezegd denk ik niet zo heel vaak meer aan mijn opa’s en oma’s. De meeste mensen van mijn leeftijd hebben al een tijdje geen grootouders meer en ik heb er vrede mee dat die van mij er niet meer zijn. Ze waren geestelijk en lichamelijk versleten toen ze overleden, of ze zijn al zo lang dood dat ik inmiddels niet beter meer weet.

Maar toch, als ik in Reusel ben en langs woonzorgcentrum de Mariahof rij, dan kijk ik altijd even naar het tweede appartementje rechts van de hoofdingang. Dan denk ik uiteraard aan mijn opa en oma die daar woonden. Aan alle keren dat ik daar op bezoek ben geweest. En aan mijn vriendin Linda, met wie ik inmiddels drie jaar heel gelukkig ben. Omdat ik het toch wel jammer vind dat ik haar daar nooit voor heb kunnen stellen…

Advertenties

3 Reacties so far »

  1. 1

    Hans Vermeulen said,

    Heel mooi Joost.

  2. 3

    Roel vermeulen said,

    Ja Joost je hebt warempel gelijk zoals je mijn tante Bets in je 2e alinea beschrijft. Dat is helaas het eerste wat je te binnen schiet wanneer je haar naam hoort. Maar als ik verder denk komen er ook leuke herinneringen boven. Bijvoorbeeld; wij, het gezin van “ome Toon”, waren, ver voor jouw tijd, 5 jaar buren van jouw oma Reusel in de Vlassert. Tante Bets en ome Jan hadden ver voor ons een tv! Misschien wel een van de eerste in de buurt? Als we braaf waren, mochten wij, op woensdag- en/of zaterdagmiddag komen kijken naar Oki trooi, Kapitein Zeppos de Verrekijker enz. Dat was altijd heel leuk met alle neefjes en nichtjes bij elkaar op de grond voor de tv!


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: