Oud papier

Als kind kreeg ik van een vriendin van mijn ouders een stapeltje muziektijdschriften die ze in haar tienerjaren gekocht had. Het waren zeven nummers van Muziek Parade, een maandblad dat inmiddels al heel lang niet meer bestaat. Ze wist dat ik een grote Elvis-fan was en kon zich nog herinneren dat in die bladen wat artikelen over mijn held stonden. Ik heb die Muziek Parades altijd bewaard, inmiddels zijn ze ruim een halve eeuw oud. Ik blader ze nog wel eens door.

In de verschillende categorieën van een populariteitspoll laten The Shadows, Cliff Richard, The Everly Brothers en bandleider Billy Vaughn iedereen straatlengtes achter zich. Op de posters waarmee de jeugd van 1963 naar de kiosk gelokt werd staan tieneridolen als Anneke Grönloh, Rocco Granata en Freddy Quinn afgebeeld. Een 20-jarige Rob de Nijs blikt in een fotospecial terug op zijn leven en vermeldt doodleuk zijn huisadres (Linnaeusstraat 72 in Amsterdam) voor het geval fans hem zouden willen schrijven. In een “sensationeel interview” beantwoordt Willeke Alberti vragen over haar nieuwe scharrel Fons Post, zoals “Wat vinden je ouders van hem?” (ze lopen met hem weg) en “Gaan jullie wel eens samen fietsen?” (nee, ze gaan altijd met de auto).

Er zijn lijstjes waarin de hobby’s of geboortedata van vier of vijf lukraak gekozen sterren opgesomd worden. Er is aandacht voor het hippe nieuwe kapsel van een nog piepjonge Imca Marina. “De pony-harige Beatles” worden in al die zeven nummers welgeteld één keer genoemd, in een minuscuul artikeltje. The Beach Boys komen alleen voor in een kort stukje over surfmuziek, waarin de Muziek Parade-redactie zelf de vraag beantwoordt of deze muziek levensvatbaarheid heeft: “Neen, wij geloven van niet”. In een ietwat pessimistisch artikel klaagt ene Jacques de Koning over het uitblijven van vernieuwende muziek en vraagt hij zich af of de heersende bossa nova-rage een aankondiging is van een gezapig nieuw tijdperk in de popmuziek.

Gezapigheid in de overtreffende trap. Dat is wat die Muziek Parades in al hun gedateerde truttigheid, achterhaalde naïviteit en oppervlakkigheid uit lang vervlogen tijden zelf ook uitstralen als je ze vandaag de dag leest. Natuurlijk was er ook in 1963 veel mis met de wereld, maar als ik ze doorblader dan lijkt alle ellende waar we momenteel mee overspoeld worden verder weg dan ooit. Video’s van IS-beulen die hulpverleners met messen onthoofden. Voorstanders van Zwarte Piet die tegenstanders toebijten dat ze het land maar moeten verlaten. Tegenstanders die roepen dat alle voorstanders racisten zijn. Aanslagen in Israël en het daarop volgende slopen van Palestijnse huizen. Dagelijkse updates over Dave Roelvink. MH17. Ebola. Vogelgriep.

In de Muziek Parade van juni vond ik een vergeelde antwoordkaart waarmee je een jaarabonnement af kunt sluiten. Kan iemand een paar euro wisselen voor zes gulden en een postzegel van vier cent?

img003

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: