Toevallig

Een warme zomerochtend in 1988. Mijn ouders, broers en ik zijn op een drukke snelweg onderweg naar ons vakantieadres in de Ardennen. We zijn zo’n 160 kilometer van huis, ter hoogte van het Waalse Malmedy. Ineens zien we dat een auto die ons inhaalt die van onze buren is. We zwaaien, de buren zien ons ook en zwaaien terug. Mijn moeder zegt tegen mijn vader dat hij maar moet stoppen op de eerstvolgende parkeerplaats, wellicht stoppen zij daar ook en kunnen we even gedag zeggen. Enkele kilometers verder stuurt mijn vader de auto van de snelweg af. We stoppen vlakbij een tankstation en stappen uit.
“Hee, hallo!” Horen we ineens iemand roepen. “Da’s ook toevallig!”
We kijken om en zien niet onze buren, maar twee zussen van mijn vader en hun gezinnen.

Juni 2006. Nog een maandje te gaan voordat ik een singlerondreis ga maken door Cuba met een reisgezelschap dat bestaat uit twintig personen uit het hele land, die elkaar nog niet kennen. Op het forum van onze reisorganisatie hebben we afgesproken om met z’n allen alvast kennis te maken in Utrecht, zodat het straks op Schiphol allemaal wat minder vreemd zal zijn. Er zit een vrouw uit Eindhoven in mijn reisgezelschap en omdat die stad vanuit Reusel toch op mijn route ligt heb ik haar een lift aangeboden. Zoals afgesproken stop ik om twee uur ’s middags bij het Oriental Greenhouse aan de Aalsterweg, waar ze al op me staat te wachten. Ze stapt in, ik wil me aan haar voorstellen, maar ik zie meteen dat dit niet nodig is. Vier jaar geleden waren we immers nog collega’s.

Een maand later. Ik sta in het Cubaanse stadje Trinidad in het restaurant van een gedateerd hotel met uitzicht over de Caribische Zee. Met een leeg bord in de hand sta ik in een rij voor het buffet te wachten. Voor me staan twee Nederlandse reisgenotes met elkaar te praten. Dan wordt één van hen gebeld.
“O, hallo! Leuk dat je belt… Klopt, ik ben nu in Cuba… Ja, alles prima hier… Een nicht van je is momenteel ook op vakantie in Cuba? Hoe heet ze?”
De vrouw laat even haar telefoon zakken en tekt de vrouw voor haar, die net wat pasta op haar bord schept, op de schouder.
“Ik geloof dat ik je neef aan de lijn heb!”

De lente van 2009, ik ben op reis in Jordanië. Een reisgenoot van me komt uit Gilze-Rijen. Ik vertel hem dat ik in 2005 in Egypte ook in een reisgezelschap zat met iemand uit die plaats. Dat blijkt zijn beste vriend te zijn, ze zijn een week daarvoor nog samen naar een concert gegaan.

Ik ben twee dagen na mijn moeder jarig, mijn vader twee dagen na zijn moeder. De ouders van mijn moeder waren (uiteraard) geen familie, maar hadden wel dezelfde achternaam. Mijn vriendin heet Linda en de vrouw van mijn broer Roel ook. Mijn andere broer heet Ben, de broer van (mijn) Linda ook. Roel en (zijn) Linda hebben twee kinderen en die zijn op dezelfde dag jarig.

Bijna iedereen heeft wel zulke verhalen. Over een oud-collega die in Parijs op hetzelfde terras bleek te zitten. Over een ex die in hetzelfde vliegtuig naar New York zat. Of over een neef die één cijfertje van het winnende lotnummer van de Staatsloterij zat en dezelfde dag zijn been brak. Veel mensen geloven dan ook niet in toeval. Zowel in de religieuze, filosofische als wetenschappelijke hoek zijn theorieën te vinden die stellen dat alles wat we zien als toeval het gevolg is van één gigantisch groot masterplan. En wie weet, misschien ligt er ergens wel een enorm draaiboek voor de gehele mensheid, dat geschreven is door iets of iemand die niet alleen een hogere intelligentie maar ook een soms heel vreemd gevoel voor humor heeft.

Maar als je daar heel weinig van gelooft dan zijn wij het toevallig met elkaar eens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: