De Inspecteur

Ik hou van lezen, maar ik doe het eigenlijk te weinig. Als het om boeken gaat dan zijn mijn voorkeuren erg specifiek en als ik er niet van overtuigd ben dat een boek precies binnen mijn profielschets past dan kan ik me er maar moeilijk toe zetten om het toch te gaan lezen. Ik loop hierdoor ongetwijfeld veel interessants en verrassends mis, maar als ik me niet echt kan verheugen op een boek, dan klinkt ’s avonds de lokroep van de tv, het internet of de nieuwe Voetbal International toch net wat luider.

Laatst stond ik in een boekenwinkel weer eens veel te lang besluiteloos voor het schap met thrillers. Na een dikke tien minuten merkte ik dat de mevrouw die even daarvoor nog achter de infodesk zat nu naast me stond.
‘Zoekt u iets?’ vroeg ze, terwijl ze me over haar leesbril heen aankeek. Doorgaans zeg ik dan dat ik alleen even rond aan het kijken ben, maar nu kon ik eigenlijk wel een paar goede tips gebruiken.
‘Ik zoek een leuke, spannende thriller’, legde ik uit. ‘Maar ze gaan bijna allemaal over inspecteurs die een moordzaak op moeten lossen. En dat spreekt me eigenlijk helemaal niet aan.’
Terwijl de vrouw met haar ogen de rijen boeken in de schappen scande, alsof ze van elke titel wist wat voor boek er schuil achter ging, vroeg ze nog even door.
‘Wat zoekt u dan wèl?’
‘Nou, ik hou eigenlijk het meest van verhalen met een bovennatuurlijk tintje, of een beetje horror. Maar wel subtiel, dus niet met bloedbaden en rondvliegende ledematen. En ook weer niet te kinderachtig, dus niet met weerwolven en vampiers en zo.’
‘Dan moet u Stephen King hebben. Of Dean Koontz!’
‘Klopt, die zijn precies goed’, bevestigde ik, ‘maar van hen heb ik al veel gelezen en ik wil niet blijven hangen bij steeds dezelfde twee schrijvers’.
De vrouw keek me nu vertwijfeld aan en wellicht had ze al spijt van haar aanbod om even met me mee te zoeken. Desondanks pakte ze het ene na het andere boek voor me van de plank. Eén voor één moest ik ze afwijzen. ‘Nee, die gaat ook weer over een inspecteur en een moordzaak’. ‘Sorry, deze spreekt me ook niet zo aan’. ‘Weer een inspecteur en een moordzaak’. ‘Ja, da’s een goeie, maar die heb ik al gelezen’. ‘Deze vind ik sowieso wat te duur, denk ik’. ‘Inspecteur, moordzaak…’

Ik zag dat de moed haar in de schoenen begon te zinken. Inmiddels wilde ik eigenlijk gewoon weg, maar na alle moeite van de verkoopster vond ik dat ik het niet meer kon maken om met lege handen de winkel uit te lopen. Bij de N vond ik mijn redding. Op de achterkant van een wat kleiner boekje van nog geen zeven euro zag ik in een vluchtige oogopslag iets staan over een hoofdpersoon met de gave om in het bewustzijn van anderen te kijken.
‘Ik heb al wat gevonden, geloof ik!’ zei ik ietwat opgelucht tegen de vrouw. Ik hield het boekje omhoog, glimlachte een keer, zag een kleine last van haar schouders glijden en liep richting de kassa’s.

Even later stond ik in de rij om af te rekenen. Terwijl ik wachtte op mijn beurt las ik de samenvatting op de achterkant van het boekje wat beter. “Dana Stone heeft een bijzondere gave: ze kan in het bewustzijn glijden van iemand die aanwezig was bij een misdaad.” Prima, leek me interessant. Ik las verder. “Inspecteur Joe Masters besluit haar in te schakelen om een reeks moorden op te lossen.”

Wat een klootzak, die Joe Masters.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: