Stammenoorlog vanuit je stoel

Ik ben blij dat ik Nederlander ben. Ik besef dat het een voorrecht is om geboren te worden in één van de veiligste, meest vrije en meest welvarende landen op aarde. Ik krijg echter kromme tenen als ik mensen hoor zeggen dat ze er trots op zijn dat ze uit Nederland komen. Dat vind ik eigenlijk net zo stompzinnig als trots zijn op je haarkleur of de ontzettend lekkere tomatensoep die je tante maakt. Dat zijn dingen waar je enorm tevreden mee mag zijn, maar nauwelijks redenen om jezelf op de borst te kloppen. Je hebt ze immers in je schoot geworpen gekregen zonder dat je er enige invloed op had.

Nationalisme vind ik maar eng. Zodra je jezelf en je landgenoten gaat zien als wij, dan wordt de rest automatisch zij. Dat zijn dan mensen die verder van je af staan en waar je minder mee hebt. Waar je minder om hoeft te geven. Waarvan het net iets minder belangrijk is dat ze lang, gezond en gelukkig leven. Waarvan het net wat minder erg is als ze omkomen bij een aanslag, bij een ramp of in een oorlog.

Empathie en compassie zijn erg belangrijke zaken voor het in stand houden van een beschaving en het is gevaarlijk als die selectief worden. Er is in China een vliegtuig met driehonderd inzittenden neergestort, maar gelukkig zaten daar geen Nederlanders bij. Ik begrijp niets van die mensen in Irak, het is altijd gelazer daar, kunnen we daar niet gewoon een grote bom op gooien zodat we er vanaf zijn? Heel vervelend dat hij heeft moeten zien hoe zijn ouders een nekschot kregen, dat zijn dochter door twaalf militairen verkracht is en dat hij zijn geboorteland nooit meer terugziet, maar hij hoort hier niet en hij moet net als die andere parasieten in die asielzoekerscentra gewoon oprotten uit mijn land. Zulke dingen. Of God bless America, zoals ze aan de overkant van die grote plas zo graag roepen. Als je dan toch de hulp van een hogere macht in wil schakelen, waarom dan niet gewoon God bless the world?

12 Juni jongstleden begon het WK voetbal in Brazilië. In het straatbeeld verschenen weer volop rood-wit-blauwe en oranje vlaggetjes. Op wedstrijddagen zie je mensen in oranje shirts snel naar huis of de kroeg fietsen, om daarna hard het Wilhelmus mee te zingen en minstens zo hard de naam van ons land naar de tv te schreeuwen. Veel mensen die mijn standpunt over nationalisme delen walgen daarom ook van wat een EK of WK doet met Nederland. Ik kan me op voetbalgebied echter niets mooiers voorstellen dan dat Nederland in de WK-finale Duitsland gaat vermorzelen. En als het even kan België in de halve finale. Voor mij is dat is eigenlijk net zoiets als je broer keihard in willen maken met een potje Trivial Pursuit, maar dan in het groot. Rivaliteit hoort bij sport en spel. Voetbal is nog niet half zo leuk als je neutraal bent. Het is nobel om te zeggen dat je gewoon wil dat de beste wint, maar met die instelling wordt een wedstrijd toch ineens een stuk saaier.

Misschien heeft voetbalsupporter zijn ook wel te maken met bepaalde oergevoelens. Met het gevoel waaruit ooit stammenoorlogen ontstonden. Het idee dat wij beter zijn dan zij en dat ze dat zullen gaan voelen ook. Met pas tevreden zijn als de vijand verslagen en vernederd afdruipt. Het lijkt erop dat zulke gevoelens nou eenmaal in de mens zitten, bij de één wat heftiger dan bij de ander. En dan kun je ze wegstoppen, maar je kunt je er ook lekker mee uitleven bij een spelletje van twee keer drie kwartier.

Als dit, zoals bij interlands, gepaard gaat met nationale kleuren, met vlaggen en met het scanderen van een naam van een land, dan ziet het er misschien uit als agressief nationalistisch vertoon. Maar voor mijn gevoel reduceert het nationalisme juist tot een soort rollenspelletje. Een stammenoorlog vanuit je stoel. En als het klaar is dan koel je weer af, je zet de tv op een andere zender, of je stapt in de auto of op de fiets en gaat naar huis. En als je de mazzel hebt dat jouw team heeft gewonnen en je iemand kent uit het verliezende kamp, dan kun je die daar nog even lekker mee klieren. Niks mis mee, daar gaat niemand dood van.

Ik ben niet trots op mijn nationaliteit. Of op de prestaties van het Nederlands Elftal. Daar heb ik geen reden toe. Ik heb immers, helaas, de selectie niet gehaald dit jaar. Dus als ze het WK winnen dan zal ik niet trots zijn.

Maar wel heel erg blij.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Mam said,

    Mooi! Jij kunt mijn gedachten nog beter verwoorden als ik zelf. Dan bedoel ik eigenlijk voornamelijk het stukje voordat het voetbalverhaal begint. En ja, ik ben ook heel blij voor jullie allemaal als Nederland wereldkampioen gaat worden.


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: