Archive for juli, 2014

Puberaal

Ik was geen rebelse puber. Het zat niet in mijn aard om tegen alles te schoppen en confrontaties ben ik altijd zoveel mogelijk uit de weg gegaan. Ik moet mijn ouders ook wel nageven dat ze me niet vaak een aanleiding gaven om te rebelleren. Als ik me ergens gefrustreerd over voelde dan trok ik een cd’tje waar heel vaak “fuck you!” op gezongen werd uit de kast, ragde mee op mijn gitaar totdat er een paar snaren waren geknapt en dan was het doorgaans wel weer goed.

De laatste jaren merk ik echter dat ik er steeds slechter tegen kan als mensen me niet behandelen als de 35-jarige die ik inmiddels ben. Ik kan niet zo goed meer mijn irritaties verbergen als ik betutteld word en wil dan nog wel eens principekwesties maken van kleine dingetjes.

Gisterenochtend fietste ik door de stad. Ik kwam bij een groot kruispunt voor een stoplicht te staan met twee brede paden, eentje voor fietsers en eentje voor voetgangers. Beide paden waren nagenoeg leeg. Zonder er bij na te denken, een beetje afwezig, ging ik op mijn fiets op het voetgangerspad staan wachten tot het groen werd. Er kwam een klein, oud vrouwtje aangelopen. Ze kwam naast me staan. Ik schatte haar ergens in de zeventig.
“Fietsers horen op het andere pad!” hoorde ik haar ineens streng zeggen. Ik reageerde niet en keek voor me. Whatever, dacht ik.
“U hoorde me wel!” zei ze er achteraan. Ik negeerde haar nog steeds, maar voelde dat ze me aankeek als een schooljuffrouw die op het punt stond een leerling het lokaal uit te bonjouren. Zo klonk ze in elk geval.
Het licht ging op groen. Ik zag links van me een gerimpelde hand richting het fietspad wijzen.
“Nou, hup!” riep ze bevelend.
Ik stak kruislings over, richting het fietspad, zoals ik toch al van plan was geweest. Maar na enkele meters zwenkte ik weer naar links. Toch nog even een paar metertjes voetpad meepikken. Gewoon, omdat het kan. En omdat ik me niet zo laat betuttelen.

Kom op zeg, ik ben toch geen puber meer?

Advertenties

Leave a comment »

Stammenoorlog vanuit je stoel

Ik ben blij dat ik Nederlander ben. Ik besef dat het een voorrecht is om geboren te worden in één van de veiligste, meest vrije en meest welvarende landen op aarde. Ik krijg echter kromme tenen als ik mensen hoor zeggen dat ze er trots op zijn dat ze uit Nederland komen. Dat vind ik eigenlijk net zo stompzinnig als trots zijn op je haarkleur of de ontzettend lekkere tomatensoep die je tante maakt. Dat zijn dingen waar je enorm tevreden mee mag zijn, maar nauwelijks redenen om jezelf op de borst te kloppen. Je hebt ze immers in je schoot geworpen gekregen zonder dat je er enige invloed op had.

Nationalisme vind ik maar eng. Zodra je jezelf en je landgenoten gaat zien als wij, dan wordt de rest automatisch zij. Dat zijn dan mensen die verder van je af staan en waar je minder mee hebt. Waar je minder om hoeft te geven. Waarvan het net iets minder belangrijk is dat ze lang, gezond en gelukkig leven. Waarvan het net wat minder erg is als ze omkomen bij een aanslag, bij een ramp of in een oorlog.

Empathie en compassie zijn erg belangrijke zaken voor het in stand houden van een beschaving en het is gevaarlijk als die selectief worden. Er is in China een vliegtuig met driehonderd inzittenden neergestort, maar gelukkig zaten daar geen Nederlanders bij. Ik begrijp niets van die mensen in Irak, het is altijd gelazer daar, kunnen we daar niet gewoon een grote bom op gooien zodat we er vanaf zijn? Heel vervelend dat hij heeft moeten zien hoe zijn ouders een nekschot kregen, dat zijn dochter door twaalf militairen verkracht is en dat hij zijn geboorteland nooit meer terugziet, maar hij hoort hier niet en hij moet net als die andere parasieten in die asielzoekerscentra gewoon oprotten uit mijn land. Zulke dingen. Of God bless America, zoals ze aan de overkant van die grote plas zo graag roepen. Als je dan toch de hulp van een hogere macht in wil schakelen, waarom dan niet gewoon God bless the world?

12 Juni jongstleden begon het WK voetbal in Brazilië. In het straatbeeld verschenen weer volop rood-wit-blauwe en oranje vlaggetjes. Op wedstrijddagen zie je mensen in oranje shirts snel naar huis of de kroeg fietsen, om daarna hard het Wilhelmus mee te zingen en minstens zo hard de naam van ons land naar de tv te schreeuwen. Veel mensen die mijn standpunt over nationalisme delen walgen daarom ook van wat een EK of WK doet met Nederland. Ik kan me op voetbalgebied echter niets mooiers voorstellen dan dat Nederland in de WK-finale Duitsland gaat vermorzelen. En als het even kan België in de halve finale. Voor mij is dat is eigenlijk net zoiets als je broer keihard in willen maken met een potje Trivial Pursuit, maar dan in het groot. Rivaliteit hoort bij sport en spel. Voetbal is nog niet half zo leuk als je neutraal bent. Het is nobel om te zeggen dat je gewoon wil dat de beste wint, maar met die instelling wordt een wedstrijd toch ineens een stuk saaier.

Misschien heeft voetbalsupporter zijn ook wel te maken met bepaalde oergevoelens. Met het gevoel waaruit ooit stammenoorlogen ontstonden. Het idee dat wij beter zijn dan zij en dat ze dat zullen gaan voelen ook. Met pas tevreden zijn als de vijand verslagen en vernederd afdruipt. Het lijkt erop dat zulke gevoelens nou eenmaal in de mens zitten, bij de één wat heftiger dan bij de ander. En dan kun je ze wegstoppen, maar je kunt je er ook lekker mee uitleven bij een spelletje van twee keer drie kwartier.

Als dit, zoals bij interlands, gepaard gaat met nationale kleuren, met vlaggen en met het scanderen van een naam van een land, dan ziet het er misschien uit als agressief nationalistisch vertoon. Maar voor mijn gevoel reduceert het nationalisme juist tot een soort rollenspelletje. Een stammenoorlog vanuit je stoel. En als het klaar is dan koel je weer af, je zet de tv op een andere zender, of je stapt in de auto of op de fiets en gaat naar huis. En als je de mazzel hebt dat jouw team heeft gewonnen en je iemand kent uit het verliezende kamp, dan kun je die daar nog even lekker mee klieren. Niks mis mee, daar gaat niemand dood van.

Ik ben niet trots op mijn nationaliteit. Of op de prestaties van het Nederlands Elftal. Daar heb ik geen reden toe. Ik heb immers, helaas, de selectie niet gehaald dit jaar. Dus als ze het WK winnen dan zal ik niet trots zijn.

Maar wel heel erg blij.

Comments (1) »