Heen en terug

Heen: Het Beloofde Land

Je wil een bus instappen, maar voor je staat een oud vrouwtje waarbij het allemaal niet meer zo wil lukken. Geen idee wat ze precies aan het doen is, maar iets wat eigenlijk makkelijk in een seconde of tien moet lukken duurt inmiddels al een minuut of drie. Je kent het gevoel dat daarbij hoort vast wel. Vermenigvuldig het nu maar even met dertig.

De namiddag van vrijdag 7 juli 2006. Bijna tien uur lang kon ik geen kant op, zittend op een krap vliegtuigstoeltje, maar veel beter is het er nog niet op geworden. Het enige wat hier snel gaat is het langer worden van de rij en het hoor- en zichtbaar stijgen van de irritaties bij een paar heethoofden vlak achter me. De benauwd warme, sfeerloze, grauwe hal waar ik me in bevind maakt het er niet direct gezelliger op, net zo min als het ophitsende, ritmische geklap van de mensenmassa helemaal achteraan, die zo tracht om de gang van zaken wat te versnellen. Tevergeefs.

“What if Caribbeans took life as seriously as the rest of the world?” Die bekende openingszin uit de serie reclamespotjes voor tropische likeuren blijft door mijn hoofd spoken. De douaniers nemen hun werk hier echter serieus genoeg om steeds enkele minuten te doen over het controleren van een paspoort. En hoe lang de rij wachtenden ook is, het kwartiertje koffiepauze blijkt heilig. Geeft niks joh, wij wachten hier wel.

Maar er is licht aan het einde van de tunnel. In de vorm van een deurtje schuin achter het hokje van de douanier. Achter dat deurtje ligt Havana. Of beter nog, achter dat deurtje ligt een reis van twee weken waarvan Havana pas het begin is. Of eigenlijk nog mooier: ik heb geen idee wat er allemaal achter dat deurtje ligt.

Ik ga niet op vakantie om te rusten, maar juist om mijn hersens keihard aan het werk te zetten. Ik kan pas tevreden naar huis als mijn hoofd goed volgepropt zit met nieuwe indrukken en herinneringen voor later. Als die grijze massa enkele weken niet de gelegenheid heeft gekregen om te draaien op de automatische piloot waarmee ik de dagelijkse sleur nog wel eens wil trotseren. Dat moet achter dat deurtje wel gaan lukken.

Vol goede moed raap ik mijn rugzak van de grond, zet twee kleine stapjes en laat mijn rugzak weer op de grond ploffen. We komen er wel.

Terug: Overweldigend Nederlands

Vijf jaar lang stapte ik elke werkdag in de bus van mijn woonplaats Reusel naar Eindhoven. Ochtend na ochtend trokken gedurende een rit van ongeveer een uur met lijn 150 de dorpen Bladel, Hapert, Duizel, Eersel, Steensel en Veldhoven aan me voorbij, gevolgd door de intens lelijke, deprimerende flatgebouwen die in het Eindhovense stadsdeel Gestel de lange, drukke Karel de Grotelaan flankeren. In de namiddag zag ik hetzelfde decor weer aan me voorbij trekken, in omgekeerde volgorde en niet zelden van een iets hoger oogpunt omdat ik weer eens veroordeeld was tot een staanplaats.

Jaren later kwam het toch nog goed tussen de bus en mij. In het voertuig dat ik lange tijd ervoer als hèt symbool van de dagelijkse sleur reed ik tussen gammele oldtimers door de pastelkleurige straten van Havana, vanaf mijn stoel zag ik de Piramides van Giza in de verte opdoemen, ik stapte uit bij het wereldberoemde plein Jemaa el Fna en ik zocht na een lange wandeling langs de uit de ronde zandsteen gekapte gevels van Petra moe maar voldaan mijn plek in de bus weer op.

30 mei 2008. Ik stap in de touringcar van Pedro, de vriendelijke, rustige en altijd onberispelijk rijdende chauffeur waarmee we de afgelopen drie weken al zo’n 3500 kilometer afgelegd hebben. We zijn begonnen in de massale badplaats Cancun en hebben daarna de bescheiden doch uitzonderlijk fotogenieke ruïnes van Tulum bezocht. We hebben het charmante Caribische landje Belize in één ochtend en voormiddag doorkruist en daarna in Guatemala de imponerende Mayastad Tikal gezien. We voeren over het Lago de Atitlán en verbleven in het sfeervolle bergstadje San Cristóbal de las Casas. De watervallen van Agua Azul leverden een hoop mooie foto’s op en Palenque was sprookjesachtig in al z’n vergane glorie. En dat waren slechts de bekende toeristische trekpleisters uit de reisgidsen. De dorpjes, bergen, bossen en kustlijnen die we onderweg passeerden waren eigenlijk net zo bijzonder.

De grootste publiekstrekker van het gehele programma hebben we zojuist bezocht: Chichen Itza, één van de zeven nieuwe wereldwonderen. We zijn vanochtend behoorlijk vroeg uit de veren gekomen. Dat moest ook wel, na deze excursie op wederom een bloedhete Mexicaanse lenteochtend hebben we nog een pittige reisdag voor de boeg. Ik maak er maar het beste van. Ik nestel me op mijn stoel, leg mijn hoofd te rusten tegen de ruit van de bus en druk de oordopjes van mijn iPod in mijn oren. Pedro brengt de bus in beweging. Even later vliegt het groene landschap van het schiereiland Yucatán weer aan mijn langzaam dichtvallende ogen voorbij.

Met de ruit van de bus als bewegend, onzacht en dus bepaald niet optimaal kussen was ik heel even ingedut. Ik schrik plotseling wakker en ga rechtop zitten. Ik haal de oordorpjes uit mijn oren en berg mijn iPod op in mijn rugzak. Ik kijk naar buiten en zie de sombere flats aan de Karel de Grotelaan. Ik ben er gedurende de busrit van Chichen Itza naar het vliegveld van Cancun, de vlucht naar Amsterdam en de treinreis naar Eindhoven niet in geslaagd om noemenswaardige slaap te vatten. De 25 uur sinds ik in een stadje nabij Chichen Itza uit mijn hotelbed stapte heb ik beleefd als één hele lange dag. Nu zit ik weer in lijn 150 naar Reusel.

Ik kan de huizen, boerderijen, weilanden en bedrijven die we passeren als we over de provinciale N284 rijden allang uittekenen. Maar dit is niet dezelfde, overbekende rit die het zo vaak was. Ik heb nog nooit zo’n schokkend vertrouwd en overweldigend Nederlands uitzicht gezien.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: