De wei in

Zondagochtend tien uur, 2 juli 1995. Ik ben zestien jaar oud en geniet voordat ik op de middelbare school ga beginnen aan mijn examenjaar van een lekker lange, zorgeloze zomervakantie. Ik ben in België, in de provincie Vlaams-Brabant om iets exacter te zijn. Het is erg aangenaam in de open lucht, warm en droog, en er is nog weinig aan de hand. Stilte voor de storm. Over platgetrapt gras zigzag ik langzaam tussen staande, zittende en liggende mensen door die ontspannen wachten op wat komen gaat. Tja, wachten, tell me about it. Ik heb hier zeker een half jaar heel erg naar uitgekeken en het waren daardoor verdomd lange maanden. Voor mijn gevoel heb ik het toegangskaartje waarmee ik zojuist door de poorten ben gekomen al een eeuwigheid in mijn bezit en al die tijd heb ik het stukje papier bewaard alsof het een originele Dode Zeerol betrof. Maar nu is het dan zo ver, ik ben in Werchter. Samen met mijn drie jaar oudere neef Martijn, die me mee op sleeptouw genomen heeft, en enkele van zijn vrienden.

We lopen door tot vlakbij het podium. Het gaat nu echt bijna gebeuren. Mijn eerste popfestival en daarmee ook het eerste echte concert dat ik bij ga wonen. Ik heb weliswaar al verschillende optredens bijgewoond van Martijn’s bandjes, maar die speelden zich doorgaans af in kroegjes en jongerencentra voor een man of dertig, veertig waarvan soms de helft familie was. Nu zullen wij, het publiek, ongeveer duizend keer zo groot zijn. En nu ga ik niet luisteren naar hits van Pearl Jam, Stone Temple Pilots en Alice In Chains uitgevoerd door de band van mijn neef, maar naar hits van REM, The Cure en The Offspring uitgevoerd door REM, The Cure en The Offspring.

De oorspronkelijk ingeplande festivalopener Live heeft af moeten zeggen, daarom knalt om kwart over tien de invallende Belgische metalband Channel Zero de eerste live gespeelde noten van Rock Werchter 1995 door de speakers. Ongeveer één seconde later word ik gelanceerd door een ferme schouderduw van een moshende medefestivalganger. Amai, we zijn begonnen! Ik besluit ter plekke dat ik minstens de komende dertig jaar elke zomer naar Rock Werchter zal gaan.

Als jezelf respecterende muziekfanaat hoor je clubshows, concerten in de bekende popzalen, eigenlijk meer te waarderen dan festivals. Je bent immers een liefhebber en geen dagjesmens. In een zaaltje beleef je optredens intenser. De sfeer is intiemer, er is meer interactie tussen muzikanten en publiek, de mensen om je heen zijn er specifiek voor de band die speelt en de setlists willen nog wel eens wat langer en wat avontuurlijker samengesteld zijn. Op festivals kijk je vanaf een meter of honderd naar een band die je voor lief neemt, met geluid dat alle kanten op waait, en na een kwartiertje begin je te twijfelen: nog een liedje meepikken, even een biertje halen, kijken of dat bandje op het andere podium leuker is of maar even lekker uitgestrekt op het platgetrapte gras gaan liggen?

Toch beleef ik live muziek het liefst op de zomerfestivals. Ik hou van de open lucht, van de zon, van in een korte broek en een T-shirt met een biertje op het gras zitten. En van de gezellige massaliteit. Van op één dag vijf leuke bands zien waarvoor je anders vijf keer naar de Effenaar, de 013, de Melkweg of Paradiso had moeten rijden, plus tien bands waar je dat ritje misschien nèt niet voor over zou hebben, maar die je nu toch maar mooi even meepikt. Van zo nu en dan per ongeluk bij een heel goed optreden belanden van een band waar je nog nooit van gehoord had.

Van veel mooie plannen die je op jonge leeftijd maakt komt uiteindelijk weinig terecht. Dertig keer Rock Werchter op rij is me dan ook niet gelukt, van de achttien edities sinds 1995 heb ik er vijftien gemist. Maar ter compensatie ben ik door de jaren heen naar onder meer Dynamo Open Air, Pukkelpop, Graspop, Pinkpop, Paaspop, Groezrock, Lowlands, Mundial, TW Classic, Lokerse Feesten en Brabant Open Air geweest.

Als je het festivalvirus eenmaal te pakken hebt dan raak je het niet zomaar meer kwijt. Daar verandert zelfs zeven uur in de file staan voor een dagje Rock Werchter in 2009 om vervolgens nog net anderhalve band mee te kunnen pikken niets aan. Of er jaren na dato achter komen dat Elliott Smith, inmiddels één van je grootste helden en dood, in 1998 op Lowlands speelde en dat jij op dat moment elders op het festivalterrein stond te kijken naar een Nederlandse band die je al tig keer gezien had. Of dat je plotseling bij een optreden van Nickelback blijkt te zijn belandt terwijl je nietsvermoedend een broodje staat te eten op Pinkpop 2006. Of ’s nachts op de festivalcamping van Dynamo Open Air 1998 per ongeluk in een diepe kuil stappen en tot de conclusie komen dat je met één voet in een geïmproviseerd en heel vaak gebruikt toilet staat.

Aanstaande juli ga ik weer eens een dagje naar Rock Werchter. We hebben onze kaartjes gekocht vanwege Pearl Jam, maar eigenlijk kijk ik er nog meer naar uit om gewoon de Werchterse festivalweide weer eens te zien.

Zo spannend en bijzonder als in 1995 wordt het natuurlijk niet meer, maar hopend dat de regen, files en Nickelback uitblijven heb ik er weer zin in.

Festivals

Advertenties

2 Reacties so far »

  1. 1

    outofstepsince81 said,

    Van Rancid, naar Fu Manchu naar Supergrass naar Undeclinable Ambuscade naar Green Day naar de Beastie Boys rennen, er was helemaal geen tijd voor Elliot Smith.

    • 2

      Zeker een goed programma dat jaar! Maar die bands speelden op UA na geen van allen tegelijk met Elliott Smith. En met alle respect voor UA, ik had achteraf gezien hun optreden heel erg graag ingeruild voor dat van Elliott Smith…


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: