De mooiste versie

Ik zag haar lichtjes glimlachen. Toch wel een tikkeltje nerveus was ik de ruimte binnengekomen waarin ze moest zijn. Ik was weliswaar niet speciaal voor haar hier naartoe gekomen, maar nu ik er toch was wilde ik haar graag eens bezoeken. Ik had haar voorheen alleen op foto’s gezien en uiteraard had ik ook al veel over haar gehoord. Ze moest heel bijzonder zijn, mensen schenen hun blik nauwelijks van haar af te kunnen houden.

Ze was nooit alleen. Zelfs diep in de nacht moest er altijd iemand bij haar blijven, om haar een beetje in de gaten te houden. Helaas was nou eenmaal niet iedereen te vertrouwen bij haar in de buurt. Nu ik haar zo observeerde moest ik bekennen dat ze inderdaad iets unieks had. Een onverklaarbare charme die ik heus wel herkende. Ik ben immers ook niet van steen. Maar toch, ik was er vrij zeker van dat ik nooit van haar zou kunnen houden op de manier waarop anderen dat wel deden en doen. Het was november 2012 en ik stond in het Louvre voor de Mona Lisa.

Ik beken, ik ben een beetje een cultuurbarbaar. Jarenlang hebben verschillende leraren, eerst op de middelbare school waar ik tekenen als eindexamenvak had en later op het Grafisch Lyceum, verwoede pogingen gedaan om mij wat kunsttheorie en -geschiedenis bij te brengen in klaslokalen en in talloze musea. Dat heeft uiteindelijk heel weinig opgeleverd.

Het is heus niet zo dat ik kunst niet op prijs kan stellen. In zekere zin denk ik zelfs dat de waarde ervan vaak onderschat wordt. Beeldende kunst, theater, beeldhouwkunst, muziek, films, bouwkunst en literatuur zijn strikt gezien luxes, maar eigenlijk ook onmisbaar om de geciviliseerde wereld leefbaar te houden. Maar ondanks mijn grafische achtergrond, mijn liefde voor schrijven en mijn waardering voor films, boeken en eigenlijk alles wat mooi en creatief is, moet ik bekennen dat er maar een kunstvorm is die me echt bij de strot kan grijpen. Die ik interessant genoeg vind om tot in de puntjes te analyseren en ontleden. Die me zomaar ineens kan emotioneren, maar die ik ook geduldig de tijd wil gunnen als dat nog niet direct gebeurt. En dat is muziek.

Op die decemberochtend stond ik dus in die grote, lichte en behoorlijk drukke zaal van het Louvre waarin Leonardo da Vinci’s magnum opus achter kogelvrij glas hing. Ik bevond me in dezelfde ruimte als het meest prominente werk uit het duizelingwekkende oeuvre van een van de grootste allround-genieën uit de geschiedenis. Tussen vier muren met beroemdste schilderij op aarde, met een geschatte waarde van minstens een half miljard. Een terecht met superlatieven overladen portret bovendien, met een unieke, mysterieuze, vrijwel niet te reproduceren glimlach en ogen die je overal lijken te volgen. Ik begreep de impact van het moment en die drong ook tot me door. Maar wat toch vooral door mijn hoofd spookte, meer dan wat dan ook, was die ene prangende vraag.

Welke versie van het liedje ‘Mona Lisa’ is nu eigenlijk het mooist? De originele zwijmelversie van Nat King Cole uit 1950? De energieke rockabillyuitvoering die Carl Mann er in 1959 van maakte? Of misschien toch de meer recente feestelijke punkrockbewerking van Me First and the Gimme Gimmes?

Ik had het Mona Lisa niet kwalijk kunnen nemen als haar glimlach op dat moment verdwenen was.

DSC06426

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: