De krabbel van De Breuk

Op een milde zaterdagmiddag afgelopen november stond ik voor het Philips Stadion in een lange rij te wachten, met in mijn handen het mooie, dikke boek dat niet lang daarvoor uit was gebracht ter gelegenheid van het honderdjarige bestaan van PSV. Binnen, in de fanshop van de club, zaten de auteurs van het boek samen met drie iconen uit de clubgeschiedenis klaar om het werkstuk van een krabbel te voorzien. Het exemplaar waarmee ik in de rij stond was van Linda, maar omdat zij niet op tijd terug kon zijn van haar werk had ik aangeboden om alvast voor haar in de rij te gaan staan, om het te laten upgraden naar een mooi collector’s item met een persoonlijk tintje.

Handtekeningen vragen is me niet vreemd. Als kind van tien, elf jaar was ik een fanatieke verzamelaar. In principe was elke bekende Nederlander die ik tegen het lijf liep een geschikt slachtoffer, zelfs mensen als Albert West en Hans Kazàn heb ik ooit een pen in de hand gedrukt, maar mijn favoriete slachtoffers waren toch de spelers van PSV. Voorafgaand aan elk seizoen hield mijn favoriete club een open dag en met een beetje mazzel werd er ook een oefenwedstrijd gespeeld tegen een amateurclub in de buurt. Mijn vader werd dan dringend verzocht mij daar mee naartoe te nemen en uiteraard had ik steevast een pen en een notitieblokje of een stapeltje foto’s bij me. Zelfs de zeldzame keren dat we naar een competitiewedstrijd gingen, waarbij de spelers niet bereikbaar waren, had ik altijd een pen en een stukje papier op zak. Voor het geval dat.

Niet elke PSV-er was even makkelijk te benaderen. De Braziliaanse superspits Romario was dusdanig populair dat hij steevast belaagd werd door een grote groep fans. Spelers als Wim Kieft, Eric Gerets en Sören Lerby maakten altijd een beetje een nukkige indruk, waardoor je bij hen ook niet als eerste aansloot. En om de een of andere reden had Erwin Koeman nooit tijd, het leek wel of die altijd snel nog even moest gaan douchen of warmlopen. Als je dan toch met een goed volgeschreven notitieboekje thuis wilde komen kon je altijd nog genoegen nemen met mindere goden als Twan Scheepers, Edward Linskens en Adick Koot, waarbij je doorgaans zo aan de beurt was. Maar je kon ook nog een keertje naar de geduldigste handtekeningenzetter van allemaal gaan. Hans van Breukelen.

Voor mijn generatie, zeker voor de PSV-supporters daarvan, was Hans van Breukelen één van de grote voetbalhelden. PSV won in 1988 de Europa Cup I omdat hij in de finale in de strafschoppenreeks het schot van Benfica-speler Antonio Veloso stopte. Krap een maand later won de doelman met het Nederlands Elftal het EK, dit keer stopte hij tijdens de finale een penalty van de Rus Igor Belanov. Dat hij zomaar met dezelfde handen die voor de ogen van talloze miljoenen kijkers de twee meest prestigieuze voetbaltoernooien van Europa hadden beslist mijn notitieboekje vastpakte en er speciaal voor mij zijn handtekening inzette vond ik best bijzonder. Elke keer weer.

Dat was niet de enige reden waarom ik steeds toch weer Van Breukelen’s handtekening ging vragen, ook toen ik ‘m al een keer of zes had. Hij was namelijk gewoon een hele aardige man. Terwijl zijn teamgenoten zich vrijwel allemaal stoïcijns, plichtmatig en bijna als robotten door het verplichte handtekeningen zetten heen aan het worstelen waren leek “De Breuk” het echt leuk te vinden. Hij bleef onvermoeibaar signeren totdat iedereen aan de beurt gekomen was, gaf vrolijk commentaar bij de foto’s die hij met stiften en pennen te lijf moest gaan en corrigeerde op een vriendelijke, bijna vaderlijke manier kinderen die voordrongen. Aan het begin van zijn loopbaan, toen hij nog als semi-prof keepte voor FC Utrecht, was Van Breukelen docent geweest. Ik wist zeker dat aan hem een hele goede, leuke docent verloren was gegaan die ik graag had willen ruilen voor de onderwijzer die ik zelf had in groep 8.

Vlak voordat ik in de fanshop van PSV aan de beurt was om Linda’s jubileumboek te laten signeren kwam ze ineens naast me staan, nog lichtjes nahijgend van het fietsen. Even later zette Mr. PSV Willy van der Kuylen, goed voor 528 competitiewedstrijden voor PSV waarin hij 308 keer scoorde, geroutineerd zijn krabbel in haar boek, zonder iets te zeggen of op te kijken. Daarna kwam publiekslieveling en 79-voudig international Mark van Bommel, die pas enkele maanden eerder gestopt was als actieve PSV-er. Ook hij zweeg en keek niet op of om. De derde oud-speler in de rij was Hans van Breukelen. Ik vond het leuk hem weer eens te zien. Hij was inmiddels allang geen actieve sportheld meer, maar een 57-jarige man die zijn tijd vult met het geven van motivatiespeeches aan bedrijven en wat gezichtsverlies opliep door huilerige uitspraken in de media, die deden vermoeden dat hij zelf ook wel eens een opbeurend praatje kan gebruiken.

De mannen die voor Linda en mij in de rij stonden lieten De Breuk een grote zwartwitfoto signeren van die gemaakt was op 25 mei 1988. Van Breukelen, op zijn rug gezien met een witte 1 op zijn keepershirt, duikt naar rechts en heeft beide onderarmen veilig in de baan van de Adidas-bal die Veloso zojuist op hem afgevuurd heeft. Waarschijnlijk heeft hij die foto van zijn persoonlijke sportieve hoogtepunt in zijn leven al honderden keren gesigneerd, maar alhoewel ik hem niet letterlijk verstond hoorde ik hem er weer enthousiast en amicaal commentaar bij geven. Net als een dikke twintig jaar geleden. En net zoals je favoriete leraar die schooljaar na schooljaar dezelfde lesstof blijft brengen met hetzelfde enthousiasme. Het voelde toch wel als een déjà vu. Tellen later stond die prachtige handtekening die ik maar al te goed herkende op de foto. Een grote sierlijke H en B en een afgeraffeld “reukelen” dat via een scherpe lus naadloos overgaat in een ferme streep onder de naam. Een handtekening die best wel wat lijkt op de mijne, ik moet bekennen dat dit niet geheel toevallig is.

Even later fietsten Linda en ik naar huis met haar gesigneerde exemplaar van ‘PSV 100’. Een boek met alle helden van PSV uit heden en verleden. Het was me wel duidelijk wie hiervan voor mij toch de allergrootste held is.

Romario de Souza Faria.

Maar wat een aardige man, die Hans van Breukelen.

img370

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: