Concertrecensie: Brabant Open Air 2013

Op zaterdagochtend 7 september, enkele uren voordat dag twee van Brabant Open Air zal beginnen, weten mijn vriendin en ik via Marktplaats twee goedkope kaartjes voor dit festival te vinden. Even later fietsen we naar Strijp-S, een grotendeels uit de jaren twintig stammend voormalige fabrieksterrein van Philips in het hart van Eindhoven. Nadat op de vrijdagavond het programma aldaar volledig ingevuld werd door Brabantse artiesten is er op de laatste dag een wat meer internationale lineup. Achttien acts, twee Amerikaanse, twee Britse en veertien Nederlandse, komen tussen half één ’s middags en middernacht uit op drie podia in en naast het Klokgebouw.

De trouwe festivalgangers die op Brabant Open Air het festivalseizoen af komen sluiten moeten het wel doen met een wat droevig slotakkoord. Het decor is hier geen uitgestrekt, zonovergoten grasveld maar een vooroorlogs fabrieksterrein onder een toepasselijk grauwe, grijze lucht. Nauwelijks meer verheffend is de sfeer bij de twee binnenpodia van dit evenement dat misschien volgend jaar toch eens een naam moet krijgen zonder de woorden “open air”.

Het eerste optreden dat we zien is dat van Douwe Bob, die in 2012 het tv-programma ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’ won. De pas twintig jaar oude Amsterdammer maakt beïnvloed door country, rock ‘n’ roll uit de jaren vijftig en bands uit de jaren zestig zoals The Beatles en The Byrds makkelijk in het gehoor liggende popliedjes. Met het stomende ‘Multicoloured Angels’ en het belachelijk catchy ‘You Don’t Have To Stay’ heeft de liedjesschrijver reeds twee 3FM-hitjes op zak die vandaag uiteraard ook gespeeld worden. Begeleid door een deel van Tim Knol’s oude band zet Douwe Bob op het piepkleine Podium Anton, dat weggemoffeld is in een hoekje van de fabriekshal die tevens dienst doet als doorgang van Podium Frits (de “mainstage buiten”) naar Podium Gerard (de “mainstage binnen”), een degelijke set neer. Wel mag dit talent nog wat werken aan zijn podiumpresentatie. Interactie met het publiek is er nauwelijks, oogcontact zoeken en grapjes maken Douwe Bob liever met zijn band dan met de toeschouwers. Ook lijdt het optreden onder een voortdurende feedbacktoon.

Even later staat op Podium Gerard de Britse singer-songwriter Jon Allen. De 36-jarige Brit die enkele jaren geleden hits scoorde met ‘In Your Light’ en ‘Going Home’ moet beginnen voor een nog vrijwel lege zaal, maar weet die toch al snel redelijk te vullen. De sound van Allen is ruwweg te omschrijven als Rod Stewart die liedjes van James Blunt zingt: lichtgewicht folkpop met een rauwe stem en een hoog Sky Radio-gehalte. Zijn songmateriaal is zo saai en ongeïnspireerd dat wij de zaal al snel weer verlaten.

De volgende act op ditzelfde podium is één van de grote publiekstrekkers van vandaag, voormalig Live-frontman Ed Kowalczyk. De Amerikaan heeft slechts zijn akoestische gitaar en een basgitarist meegenomen, die overigens eerder het geluid rommeliger maakt dan dat hij daadwerkelijk wat toevoegt. Kowalczyk heeft zijn setlist ongeveer voor de helft gevuld met liedjes van zijn twee soloalbums. Deze worden door het merendeel van het publiek voor kennisgeving aangenomen, het is wel duidelijk dat men vooral komt voor de Live-hitjes. En daarvan worden de grootsten, ‘I Alone’, ‘Selling the Drama’, ‘Lightning Crashes’, ‘The Dolphin’s Cry’ en ‘Overcome’, dan ook allemaal gespeeld. Ook de Bruce Springsteen-cover ‘I’m on Fire’ komt voorbij. Kowalczyk heeft er vandaag duidelijk lol en zin in en mag voor iemand die al zeven jaar geen hit meer gescoord heeft ook nog op een opvallend enthousiaste publieksreactie rekenen. Wel teleurstellend is dat de veertiger vocaal flink smokkelt door vrijwel alle hoge uithalen over te slaan of simpelweg een octaafje lager te zingen.

Later op de avond gaan we terug naar Podium Anton, waarop The Kik speelt. De band van frontman Dave von Raven, die hard op weg is een tv-personality te worden, staat altijd garant voor een feestje. Het debuutalbum ‘Springlevend’, met het hitje ‘Simone’, is de leukste Nederlandse popplaat sinds de hoogtijdagen van Doe Maar en de af- en aankondigingen van rasrotterdammer Von Raven zijn al net zo vermakelijk als zijn al dan niet geleende liedjes. Ook vandaag is het weer feest met de voormalige DWDD-huisband die vooral herinneringen oproept aan beatmuziek uit de vroege jaren zestig. Dat is echter wel ondanks de setlist, die hoofdzakelijk gevuld is met nieuw materiaal waaraan ik toch nog even zal moeten wennen. Waar vrijwel elk liedje op ‘Springlevend’ klonk als een potentiële hit lijkt het erop dat een volgend The Kik-album zich meer aan zal laten horen als een grillige verzameling curieuze B-kantjes. En als die liedjes nog niet genoeg wenkbrauwen doen fronzen, dan doen de covers van ‘Mien, Waar Is Mijn Feestneus’ en ‘De Vogeltjesdans’ dat wel.

Met het hitje ‘Elephants’ van Blaudzun vanaf Podium Frits op de achtergrond lopen we vervolgens terug naar de fietsenstalling, gelukkig ruim op tijd om het optreden van Will and the People op het buitenpodium voor te zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: