De weg kwijt

Penny Lane, de straat in Liverpool die The Beatles bezongen in misschien wel hun mooiste liedje, kreeg in 2006 bijna een andere naam. Het stadsbestuur van de Britse havenstad had besloten om alle straten te hernoemen die een naamgever hadden die bij nader inzien toch geen eerbetoon verdiende. James Penny, één van de meest prominente Britse slavenhandelaars van de 18e eeuw, was zo iemand. Uiteindelijk werd toch maar besloten om een uitzondering te maken voor de straat die door Paul McCartney’s muzikale eerbetoon uit 1967 een toeristisch trekpleister was geworden. Verschillende andere dubieuze figuren die ooit gezien werden als helden verdwenen wèl van de Liverpoolse straatnaambordjes.

Straatnamen herzien, dat lijkt me eigenlijk wel een mooi klusje. Keizers die in de geschiedenisboeken in de meest bloederige hoofdstukken te vinden zijn zou ik schrappen uit de straatnaamboeken. Generaals die tienduizenden soldaten een naamloos graf in joegen zouden hun manschappen volgen richting vergetelheid. Geestelijken zouden te maken krijgen met mijn scheiding van kerk en straat. Zeehelden die complete volksstammen uitgemoord hebben in de overzeese koloniën waar ze naartoe gestuurd werden zouden verdwijnen uit de postadressen. Je kunt dan misschien wel hoofd van een staat worden door simpelweg uit een koninklijke moeder te komen, maar dat zou niet genoeg zijn om van mij een straat te krijgen.

Er zijn in Nederland acht straten vernoemd naar Julius Caesar, de Romeinse generaal die genocides en etnische zuiveringen uit liet voeren die naar schatting een miljoen levens hebben gekost. Drie straten werden vernoemd naar de Romeinse keizer Hadrianus, een beruchte Jodenvervolger die een seksuele relatie had met een twaalfjarige jongen. Tientallen straten en zelfs de Coentunnel werden vernoemd naar Jan Pieterszoon Coen, de zeventiende-eeuwse gouverneur-generaal van het VOC die vrijwel de gehele bevolking van de Molukse Banda-eilanden af liet slachten. Dichter Gerrit Achterberg werd veroordeeld wegens het doodschieten van zijn hospita en het aanranden van haar zestienjarige dochter en was getrouwd met een NSB’ster, toch is hij in veertien plaatsen op straatnaambordjes te vinden.

Hoeveel Nederlandse verzetshelden die een mensonterende doodstraf riskeerden voor mensen die ze niet eens kenden zouden er zijn die nooit een straat, laan, weg of zelfs maar een pad of steeg naar zich vernoemd hebben gekregen? Hoeveel ontwikkelingswerkers die zich ver weg van vrienden, familie en comfort laten omringen door ziekte en ellende, omdat een druppel op een gloeiende plaat nou eenmaal meer is dan niks, zullen ooit in een adres verwerkt worden dat niet van henzelf is? Hoeveel mensen die regelmatig schattige kinderen, onmisbare moeders en in de kiem gesmoorde talenten voor hun ogen zien overlijden aan verschrikkelijke ziektes, omdat nou eenmaal iemand hun werk moet doen, zullen ooit direct voor een postcode komen te staan?

Prins Bernhard was een rijkeluiszoon die loog over zijn SS-lidmaatschap, buitenechtelijke kinderen bij zeker drie vrouwen had, fortuinen aan smeergeld aannam en willens en wetens zaken deed met militaire dictaturen, toch zijn er in Nederland maar vier straatnamen die vaker voorkomen dan Prins Bernhardlaan.

Toch ironisch, je toetst zelden de naam van een echte held in op je navigatiesysteem, maar regelmatig die van iemand die een beetje de weg kwijt was.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: