Dubbelcolumn Olav & Joost, deel 6: Boodschappen doen

Olav:

Boodschappen doen is niet leuk. Ik haat het net niet, maar het zal ook mijn hobby nooit worden. Het lijkt zo doelloos iedere keer, net zo doelloos als strijken, stofzuigen, zemen en meer van die ondankbare klusjes. Dan begrijp ik wel dat er dames zijn die op een gegeven moment de zin van het “huisvrouwenleven” niet meer zien, en heftig kunnen reageren als je met je vieze poten van buiten komt terwijl er net gedweild is. Ik begrijp het volkomen.

Geen muntje voor een kar, lotgenoten die iets meer tijd hebben dan ik staan te twijfelen voor de deur van de vriezer, altijd de deur die ik hebben moet. Omdat ik altijd bijna te laat ben staan vakkenvullers altijd voor “mijn” schap en wat ik graag wil hebben is natuurlijk net op. Als ik dan vraag of het nog ergens achter staat ligt het natuurlijk onderop de container, waardoor ik nog een minuut of tien sta te wachten. Ik ben al laat, heb altijd haast en moet altijd plassen als ik daar rond loop. Waarom zie ik pas dat er “de tweede gratis” aanbiedingen zijn als ik diezelfde artikelen al in mijn kar heb liggen, alleen dan van een ander merk? Waarom kan ik de Wokkels nooit vinden? Waarom is altijd net de Almhof Maracuja Perzik Roomyoghurt op en waarom zit er in de grote aanbiedingenbak nooit iets waar ik mezelf mee zou kunnen verwennen, gewoon nooit?

Ik denk dat ik getest wordt soms. “Boiling point” noemen ze het ook wel. Ik denk dat er camera’s hangen om, onder andere mij, in de gaten te houden. Kijken hoever ze kunnen gaan, wat het maximale is wat een doorsnee klant aankan tot hij of zij gaat gooien met spullen en kwaad wegrent, vloekend en tierend.

Een oud vrouwtje vraagt me of ik iets wil pakken voor haar, helemaal onder en achterin het schap. “ik kan er niet bij meneer, sorry”. Deze ene actie maakt al het bovenstaande weer ongedaan, ik was hier niet voor niks.

Ik kijk naar boven en zie inderdaad camera’s. Mij pakken ze niet…

Joost:

Boodschappen doen is een bijzondere bezigheid. Een rondje maken door de plaatselijke Albert Heijn versterkt namelijk altijd mijn gemoedstoestand. Ga ik met een slecht humeur een karretje halen, dan kun je er donder op zeggen dat ik echt bloedchagrijnig ben tegen dat tijd dat ik ‘m weer terugzet. Ga ik vrolijk naar binnen, dan is de kans groot dat ik bij wijze van spreken huppelend de kassa passeer. Op de één of andere manier werkt de supermarkt nooit neutraliserend.

Voor een pesthumeur is de supermarkt nèt wat te rijk aan potentiële bronnen van ergernis. Oude kennissen die elkaar in een smal gangpad tegenkomen en met hun karretjes langs elkaar de zomervakanties van de afgelopen drie jaar uitgebreid doornemen. Slaapwandelaars die hun overvolle karretjes jouw richting op duwen terwijl hun afwezige blik gericht staat op de erwtjes in blik. Kinderen die jengelen omdat moeder het geen goed idee vindt dat ze straks een ijsje gaan halen. Die man die met de achtergrondmuziek mee staat te fluiten, denkt hij daar iemand een plezier mee te doen? Lege schappen waarin toch echt dat erg goedkope artikel had moeten staan dat zo prominent in de actiefolders stond. Lange rijen voor de kassa’s en toch blijkt iemand het een goed idee te vinden om nog maar een kassa te sluiten. Het verstrooide oude vrouwtje voor je in de rij dat de acht bordjes waar “alleen pinnen” op staat over het hoofd heeft gezien en uiteraard alleen contant geld bij zich heeft. De kassajuffrouw die zo mogelijk nog chagrijniger is dan je zelf inmiddels bent. En hoe kunnen die boodschappen nou meer dan veertig euro kosten?

Mocht je me ooit op een slechte dag voor de voeten hebben gelopen in de supermarkt en mocht mijn karretje toen met het jouwe in botsing zijn gekomen, dan bestaat er een kansje dat dit niet honderd procent incidenteel was. In dat geval: alsnog sorry.

Maar vandaag had ik een goed humeur. Niks aan de hand. En dan kan boodschappen doen best leuk zijn en voldoening geven. Het derde kratje bier was gratis, da’s toch vijf euro pure winst. Vanavond wat leuks op tv, dus toch maar een zak chips meenemen. Even bij de tijdschriften gekeken of er nog wat interessants bij stond. En omdat we toch impulsaankopen aan het doen waren, meteen maar even langs de chocoladerepen gegaan. Die nieuwe kaasburgers zien er goed uit, toch maar eens proberen. Ja, natuurlijk mocht die beleefde oudere meneer met z’n twee artikelen wel even voor. En u ook een bijzonder prettig weekend toegewenst!

Fluitend sta ik even later thuis de boodschappen uit te pakken. Hee, wacht even, geen afwasmiddel? Er zal vandaag toch nog even afgewassen moeten worden. Terug naar de winkel dan maar. God, wat kan ik daar chagrijnig van worden…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: