Dubbelcolumn José & Joost: Nageslacht

Als je moeder, met haar tweede kleinkind op komst, aangeeft dat ze wel een dubbelcolumn met je wil schrijven, dan hoef je natuurlijk niet lang te denken over een onderwerp.  Met medewerking van José van Gisbergen-Vermeulen: “Nageslacht”.

José:

Al sinds mensenheugenis bezitten mensen en dieren een natuurlijke drang om zichzelf te vermeerderen. Zo begon bij Broer en mij al snel nadat wij 38 jaar geleden getrouwd waren, keurig zoals het in die tijd hoorde, het te kriebelen. Wij wilden nageslacht. Nu was het niet verstandig om dat te overhaasten, mede omdat ook in die oertijd het gebruikelijk was dat de nieuwbakken moeder dan bij haar kindjes thuis bleef. Wat inhield dat het gezinsinkomen een heel stuk kelderde. Dus toch maar een paar jaartjes gewacht en onze ouder-/verzorgergevoelens een tijdje zoet gehouden met een hondje.

Toen dan uiteindelijk de tijd volgens ons rijp was en we er vol voor gingen duurde het nog tien maanden voordat het zover was. We waren zwanger! Na een goed doorlopen zwangerschap werd op zondag 8 oktober 1978 onze zoon Josephus Joannes geboren. Voor mijn schoonvader een rechtstreekse stamhouder, waar hij apetrots op was. Hij is die middag voor het eerst sinds lange tijd weer naar de plaatselijk voetbalclub gegaan, alleen maar om het nieuws daar van de daken te kunnen schreeuwen. Sjef van Simonne had een nieuwe Sjef als nageslacht!

Omdat wij altijd al graag zeker drie kinderen wilden gingen we er de daarop volgende jaren nog twee keer voor. Met als resultaat nog twee semi-stamhouders, Roel en Ben. Na nog een klein beetje twijfelen over misschien toch nog een vierde, hebben we dat plan uit ons hoofd gezet. Het was goed zo. Je moet al dat nageslacht ook nog zonder kleerscheuren groot proberen te krijgen wat op zich best wel een klus is.

Inmiddels staan onze jongens al een aantal jaren op eigen benen. Loslaten doe je je nageslacht nooit meer en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling! Vanaf het moment dat je voor het eerst in je leven zwanger bent, echt vanaf dag één, begint het zorgen, het zorgen maken en gelukkig ook het plezier om je nageslacht.

Het mooie is dat onze familie sinds ruim twee jaar weer aan het uitbreiden is. We weten nu ook hoe het is om kleinkind-nageslacht te hebben. Hiervoor geldt hetzelfde als bij je kinderen; zorgen, zorgen maken en er wel heel veel plezier van hebben.

We hopen dan ook dat er de komende jaren nog een paar leuke exemplaartjes nageslacht zullen volgen. Goed voorbeeld doet goed volgen zegt men, dus dat moet wel lukken.

Joost:

Een paar weken geleden hing ik aan de telefoon met mijn moeder en hoorde ik op de achtergrond dat mijn broer, schoonzus en nichtje bij hen op bezoek waren. Helemaal uit het niets vroeg mijn moeder ineens of ik die avond thuis zou zijn. “Zomaar, uit belangstelling”. Even later belde mijn schoonzus. Ze zei dat ze op weg was naar haar zus, maar dat die zojuist had laten weten dat ze later thuis zou zijn. En nu wilde ze met mijn broer even langskomen. “Zomaar, om de tijd te doden”. Twee doorzichtige smoesjes, een broer en schoonzus die een rondje langs de directe familie aan het maken waren, ik wist genoeg.

Ervan uitgaande dat alles wel goed gaat, dan krijgen mijn ouders over een maand of acht dus hun tweede kleinkind. Zolang de gedachten van mijn schoonzus en de relationele status van mijn jongste broer ongewijzigd blijven lijkt het erop dat de eventuele derde van mijn vriendin en mij zal moeten komen. Uiteraard is dat al ten sprake gekomen. Ik ben immers al 34, bijna tien jaar ouder dan mijn moeder was toen ze mij kreeg. Het leeftijdsverschil tussen mij en mijn eventuele kinderen zal sowieso een stuk groter worden dan dat tussen mij en mijn eigen ouders.

Tsja, kinderen. Als je ze op mijn leeftijd nog niet hebt, dan zul je er ongetwijfeld al over uit zijn of je ze ooit nog zult willen of niet. Voor mij is dat eigenlijk nooit een vraag geweest. Ik vind de toekomst er een stuk gezelliger uitzien als ik er een paar kinderen bij denk. Maar ook voor na die toekomst vind ik het een prettig idee om ooit een nageslacht te hebben. Het is een geruststellende gedachte dat er dan misschien over een eeuw nog mensen rondlopen op deze planeet die het nog wel eens hebben over hun opa. En dat ze wellicht zo nu en dan nog eens door zijn oude fotoalbums bladeren, dat ze heel misschien zelfs nog ergens een mapje hebben met de stukjes die die ouwe in 2013 schreef. Wie schrijft die blijft, wie nageslacht krijgt ook.

Maar voorlopig hebben mijn vriendin en ik nog geen haast. We kennen elkaar pas anderhalf jaar, wonen pas twee maanden samen en sowieso moet zij eerst nog maar eens zien te promoveren. En daarna zien we wel wanneer we zomaar, om de tijd te doden, een rondje maken langs al onze ouders en broers.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: