Dubbelcolumn Olav & Joost, deel 2: Solliciteren

Olav Heijt is schrijver van de pocket ‘Levensliefde’ en columnist voor De Weekkrant. Hij schrijft met veel humor en gevoel over wat hem overkomt in het dagelijks leven. Soms over bijzondere gebeurtenissen, maar vaker juist over de kleine details die de meeste mensen ontgaan.

Ongeveer een jaar geleden, toen Olav en ik nog collega’s waren, ontstond het idee om samen een onderwerp te bedenken en daar elk op eigen wijze een stukje over te schrijven. Onlangs kwam het er eindelijk van, het onderwerp werd “Verhuizen”. Omdat we het allebei voor herhaling vatbaar vonden nu deel twee, met als onderwerp “Solliciteren”. Hieronder eerst Olav’s invulling van dit onderwerp, daarna die van mij.

Olav:

Als ik terugkijk op mijn woelige werkbestaan heb ik eigenlijk best redelijk wat verschillende baantjes gehad. De eerste jaren van mijn werkende leventje werden me heel makkelijk gemaakt. Mijn vader had een bedrijf en er werd toch wel een klein beetje aangenomen dat wij (vier kinderen) in de zaak zouden komen te werken. Voor ons was dat lekker makkelijk omdat we toch al jaren meehielpen als we uit school kwamen dus niet echt in hoefden te stromen, en daarbij hadden mijn ouders natuurlijk niks liever dan hun eigen kroost in de zaak wat ik ook wel heel goed kan begrijpen. We zijn nooit gedwongen maar we wisten wel dat ze het graag hadden, dat voelde je. Toen het familiebedrijf door hevige concurrentie genoodzaakt was te stoppen kwamen we alsnog voor de sollicitatieplicht te staan. Wat ik toen niet merkte maar nu wel weet is dat je dan jezelf in een typetje gaat wringen, het type waarvan je hoopte dat de eventuele aanstaande werkgever die persoon voor ogen had. Als je dan al mocht komen, nadat je een standaard brief had ingevuld met je eigen gegevens en een mooi cv had samengesteld, en uitgenodigd werd voor een eerste gesprek, werd je geadviseerd “dit” te zeggen, “dat” vooral niet en je op “die” manier aan te kleden. Eigenlijk dus vooral niet jezelf zijn en je zeker niet gedragen zoals je je in het dagelijkse leven gewend bent.

Zo’n man zou toch eigenlijk liever zien dat je komt zoals je bent zodat hij niet overal tussendoor hoeft te lezen en veel sneller een duidelijk beeld heeft van de persoon die hij voor zich heeft, althans dat zou je denken.

Aangezien ik niet zo heel erg goed ben in typetjes volhouden, tenminste niet langer dan een minuut of vijf, ben ik toch vrij vaak gewoon aangenomen om even zoveel keren ook weer zelf te vertrekken. “Als je beter kunt moet je gaan” zegt men wel eens, en qua werk is dat ook vaak zo. Toch zeker in het begin van je loopbaan wil je financieel groeien om vervolgens leuke dingen te kunnen doen, waarna je later meer naar de functies gaat kijken, functies waar je misschien wel oud in wilde worden, tenminste, zo keek ik er tegen aan.

Dan hoor je wel eens mensen zeggen dat je uit moet kijken wat je op Facebook plaatst aan foto’s en reacties omdat eventuele toekomstige werkgevers dan zouden kunnen zien hoe je werkelijk in elkaar steekt, en dat kun je toch niet willen?

Dan is er nog een “wassen neusbrigade” van de overheid die je verplicht laten solliciteren om bij ongewilde werkloosheid niet al te lang op andermans geld te teren, maar dat is ook zo fraudegevoelig als het maar eventueel zijn kan. Je solliciteert op functies die je baseballpet zwaar te boven gaan waardoor je meteen afgewezen wordt, of je vraagt of je je één jaar oude baby mee mag nemen omdat je geen oppas hebt. Laatst hoorde ik zelfs dat het alleen telefonisch ook al schijnt te kunnen tegenwoordig, waardoor je niet eens je warme bedje uit hoeft te komen. Vreemd toch dat er echt wel werk is maar niemand aan de slag komt?

Begin dan een paar functies terug en ga weer lekker aan het werk, kom mensen tegen en van het een komt het ander weer.

Ik heb nooit thuis gezeten en dat gaat me niet gebeuren ook.

Mocht ik zonder werk komen te zitten en echt nergens meer aan de bak kom, trek ik mijn makkelijkste kleren aan, scheer me één keer niet en loop alle bedrijven in de buurt binnen met de vraag of ik kan komen werken. Ik zal ze melden dat ik hard zal werken en ze vertellen dat ze me aan het eind van de maand mogen geven wat zij denken dat ik waard ben geweest.

Wedden dat ik te eten heb?

Joost:

Ik denk dat er niet veel momenten in een mensenleven zijn waarop je meer tegenstrijdige gevoelens hebt dan wanneer je een gebouw binnenloopt voor een sollicitatiegesprek. Je gaat voor de eerste keer de muren zien waartussen je de komende jaren meer wakkere uren door zal brengen dan in je eigen huis, òf het is zomaar een gebouw dat je een half uur later zal verlaten zonder er ooit weer terug te komen. Het gaat dus een vertrouwde omgeving voor je worden of juist helemaal niks, in beide gevallen is er eigenlijk geen reden om zenuwachtig te zijn. En toch ben je het. Behoorlijk.

Dan begint het gesprek. Je moet degene tegenover je er van overtuigen dat je niets liever wil dan dat hij of zij je nieuwe werkgever gaat worden. Dat je bij zijn of haar team wil horen, uiteraard per direct of liever nog vanaf gisteren. En vanzelfsprekend zul je daarna, als het aan jou ligt, tot aan je pensioen hondstrouw blijven. Je weet echter dat er een heel reële kans is dat de geachte heer/mevrouw aan de andere kant van de tafel je binnenkort zal bellen of mailen om je te laten weten dat een andere kandidaat veel beter en veel leuker was dan jij, dat ze je nooit of te nimmer meer terug hoeven zien en dat je maar gewoon in de WW moet blijven zitten, waar je thuishoort. Dat zullen ze natuurlijk niet zeggen, maar dat zul je wel horen.

En dat terwijl je toch zeker wist dat jij de ideale kandidaat was. Jij, met je ideale combinatie van nog relatief jong maar al best ervaren, je veelzijdigheid en flexibiliteit, je vriendelijke en rustige karakter, je gezonde lijf dat je al 25 jaar niet meer ziek thuis heeft gehouden en je meer dan schappelijke salarisindicatie. Of heb je jezelf nou juist voor lul gezet door te denken dat ze jou serieus zouden overwegen voor zo’n mooie functie? Jij, die simpele huis-tuin-en-keuken dtp-er, die ongetwijfeld weer veel te onzeker overkwam en die misschien al iets te veel voormalige werkgevers op z’n cv heeft staan?

Het heeft altijd iets heel mensonterends, dat solliciteren. Als een colporteur probeer je jezelf te verkopen. Want jij bent zo handig, zo bruikbaar en zo goedkoop. Alsjeblieft, neem mij, ik ben nu in de aanbieding, zolang de voorraad strekt. Maar voor jou zijn er tientallen anderen en met een beetje pech zul je dat ondervinden ook. Uiteraard blijf je als het weer eens zo ver is altijd netjes en formeel.

“Erg spijtig om te moeten vernemen dat uw keuze niet op mij is gevallen. Mocht er in de toekomst weer wat vrijkomen, dan hoop ik dat u nog eens aan me zult denken.”

En je slikt in wat je eigenlijk zou willen zeggen of schrijven. Uit eigen ervaring:

“Ik wil u van harte feliciteren met het vinden van de perfecte kandidaat voor de functie. Fijn! Uiteraard vind ik het niet erg dat hierdoor de één uur geleden gemaakte afspraak dat ik morgen een dagje kom proefdraaien is komen te vervallen.”

“Natuurlijk begrijp ik dat u alleen een oriënterend gesprek wilde om de arbeidsmarkt te peilen. Dat ik de stellige indruk had dat u een concrete vacature aanbood zal ongetwijfeld mijn fout zijn geweest.”

“Jammer dat u mijn nummer kwijt was en daarom gisteren niet, zoals afgesproken, kon bellen in verband met ons sollicitatiegesprek van vorige week. Ja, natuurlijk kan ik morgen nog wel een keer langskomen voor een gesprek met uw collega. Misschien dat hij inderdaad wèl in kan schatten of ik bij uw bedrijf zou passen.”

“Jammer dat u mij niet, zoals afgesproken, gisteren kon bellen in verband met de sollicitatiegesprekken die ik twee weken geleden met u en vorige week met uw collega had. Ik was even bang dat u wederom mijn nummer kwijt was! Maar dat u dit keer gewoon vergeten was te bellen, ach, dat kan gebeuren. Spijtig dat u toch voor een andere kandidaat gekozen heeft.”

“Ik betreur het dat u heeft besloten om bij nader inzien niet met mij verder te gaan omdat ik vorige week niet op gesprek kon komen. Vergeef me mijn naíviteit, maar toen u zei dat ik ook best een week later kon komen omdat ik vorige week een begrafenis had ging ik er even van uit dat u dit meende.”

“Enkele weken geleden ben ik bij u op sollicitatiegesprek geweest. U gaf daarna aan dat de baan reeds vergeven was, maar dat ik over een paar weken nog maar eens contact op moest nemen. Ik zag dat u gisteren de advertentie van enkele weken geleden opnieuw online heeft gezet. Desondanks gaf u naar aanleiding van mijn mail van vanochtend aan dat er momenteel geen geschikte vacatures voor mij zijn binnen uw bedrijf. Kan ik daaruit concluderen dat de advertentie abusievelijk opnieuw online is gezet, of dat ik bij nader inzien toch niet geschikt ben voor de functie?”

“Fijn dat ik u eindelijk te spreken krijg. Dat u mij niet, zoals toegezegd, zelf gebeld heeft vind ik uiteraard niet erg. En het feit dat u steeds niet opnam toen ik met mijn eigen mobiele telefoon belde maar dat ik u wel meteen te pakken krijg nu ik met een ander toestel bel is wel een heel grappig geval van puur toeval, niet?”

“U gaf aan dat u de indruk heeft dat mijn laatste baan een stuk gevarieerder was dan de bij u beschikbare vacature, wat mijns inziens heel erg meevalt. Ik betreur het dat u daaraan de conclusie heeft verbonden dat ik me bij u maar zou gaan vervelen. Had u me tijdens ons gesprek gisteren gevraagd hoe ik daar zelf over dacht, dan had ik uw vermoedens direct kunnen ontkrachten.”

Maar ondanks alles, mocht je dit lezen en toevallig iets weten voor een werkloze dtp-er met de ideale combinatie van nog relatief jong maar al relatief ervaren, veelzijdigheid en flexibiliteit, een vriendelijk en rustig karakter, een gezond lijf dat hem al 25 jaar niet meer ziek thuis heeft gehouden en een meer dan schappelijke salarisindicatie, geef me dan een seintje. Dan kom ik natuurlijk graag, zenuwachtig als altijd, weer op sollicitatiegesprek.

En zo niet, mocht je in de toekomst wel iets weten, dan hoop ik dat je nog eens aan me zult denken.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Mam said,

    Ik zou je zo aannemen natuurlijk. Maar zoals altijd ben ik als Mama niet geheel onpartijdig ( als er al over partijen gesproken kan worden) zonder dollen Joost, wat schrijf je geweldig. Hoop dat je dat van mij hebt!


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: