100 Iconen van het Philips Stadion: PSV’s clubmensen, culthelden en wereldsterren, 1913-2013

In 1911 begon op een veldje in Strijp (tegenwoordig een wijk van Eindhoven) een bedrijfselftal van Philips met het spelen van wat oefenwedstrijdjes. Twee jaar later kreeg het team de nieuwe naam Philips Sport Vereeniging, kortweg PSV. Anno 2013 speelt PSV nog op exact dezelfde plek. Alleen staat daar nu een modern stadion, dat ondanks een capaciteit van 36.500 plaatsen nog een opvallend knusse, zelfs gezellige indruk maakt. Terwijl bijna alle andere Nederlandse profvoetbalclubs wel eens verhuisden speelde de gehele thuisgeschiedenis van PSV zich dus af op dezelfde halve hectare gras op loopafstand van het centrum van Eindhoven.

De lijst met spelers die op dat veld te bewonderen waren is indrukwekkend. Absolute toppers als Ruud Gullit, Romario, Ronaldo en Ruud van Nistelrooij, die uitgroeiden tot de beste spelers ter wereld van hun tijd. Maar ook eenvoudige Brabantse jongens als Willy van der Kuijlen en Coen Dillen, die imposante eredivisierecords vestigden die wellicht nooit meer verbroken zullen worden. En namen uit lang vervolgen tijden als Sjef van Run, Miel d’Hooghe en Berend Scholtens, die in het amateurtijdperk de club zestien, zeventien, achttien jaar onafgebroken trouw bleven. Maar ook mannen als Berry van Aerle en Jan Heintze, die nooit uitgroeiden tot echte wereldtoppers, maar die wel culthelden werden die in Eindhoven niet snel zullen worden vergeten.

De volgende lijst is een chronologisch overzicht van de grootste clubiconen uit honderd jaar PSV. Hierin zijn de meest memorabele spelers te vinden, maar ook mensen als Philips-kopstuk Frits Philips, die 95 jaar lang PSV-supporter was. En trainer Guus Hiddink, onder wie PSV z’n grootste successen behaalde. Bestuurders als Jan-Willem Hofkes, Ben van Gelder en Jacques Ruts, zonder wie PSV zeker niet de club zou zijn geworden die het nu is. En verzorger/teammanager Mart van den Heuvel, één van de stille krachten van de club die de laatste 25 seizoenen meemaakte vanuit de dug out.

Frits Philips (supporter: 1911-2005)
Frederik Jacques “Frits” Philips werd op 16 april 1905 geboren in Eindhoven als enige zoon van Anton Philips. Vader Philips was één van de grondleggers van de gelijknamige multinational en gaf in 1913 met zijn broer Gerard toestemming voor de oprichting van PSV als bedrijfselftal van het concern. Frits Philips, zelf van 1961 tot 1971 bestuursvoorzitter van het familiebedrijf, was vijf jaar oud toen hij in 1911 op de plek waar nu het Philips Stadion staat de aftrap mocht verrichten voor de allereerste wedstrijd van het Philips Elftal, de voorloper van het twee jaar later opgerichte PSV. Hij bleef zijn hele leven trouw supporter van de club. De Eindhovense ereburger werd 100 jaar oud en had tot zijn dood op 5 december 2005 een vaste stoel in het Philips Stadion, die sindsdien altijd onbezet blijft. Voor PSV-supporters is “Meneer Frits” uitgegroeid tot een bijna mythische figuur, wiens naam tijdens elke thuiswedstrijd te zien is op spandoeken en te horen is in verschillende liedjes.

Jan-Willem Hofkes (voorzitter: 1913-1920, 1921-1925)
De van oorsprong Leidse Philips-medewerker Jan-Willem Hofkes was op 31 augustus 1913 op dertigjarige leeftijd één van de vijf oprichters van PSV. Hij was ook degene die bepaalde dat de clubkleuren rood en wit zouden worden, dit omdat hij vond dat het glas frambozenlimonade dat hij dronk tijdens de oprichtingsvergadering mooi kleurde met het wit van zijn schrijfblok. Hij werd vervolgens de eerste voorzitter van de club, wat hij met een jaar onderbreking (1920-1921) tot 1925 zou blijven. Overigens was Hofkes niet echt een grote voetbalfan, hij was meer geïnteresseerd in cricket, turnen en gymnastiek. In 1920 werd hij het eerste erelid van de club. Jan-Willem Hofkens overleed op 3 januari 1947 op 64-jarige leeftijd in Voorburg. Interessante feitjes over de eerste PSV-voorzitter zijn dat hij voor Philips de eerste lopende band en een elektrische fiets ontwierp, en dat hij enige tijd in het huis van Vincent van Gogh’s vader in Nuenen woonde.

Jan Hunting (doelman: 1915-1929)
PSV werd opgericht in 1913, maar nam pas in het seizoen 1915-1916 voor de eerste keer deel aan een georganiseerde competitie. Eén speler die reeds in dat seizoen deel uitmaakte van de eerste selectie van de club was nog steeds van de partij toen in 1929 de eerste landstitel behaald werd: doelman Jan Hunting. Hij speelde 135 competitiewedstrijden voor PSV en was daarna clubgrensrechter, in de periode waarin elke club nog zelf een grensrechter diende te leveren. Ook zijn broer Frans (zie onder) en diens zoon Jan speelden een prominente rol in de PSV-geschiedenis.

Charles van Erp (aanvaller: 1919-1923, 1925-1930)
Omdat hij voetballiefhebber was en Jan-Willem Hofkes (zie boven) zijn chef was bij Philips was het niet meer dan logisch dat Charles van Erp in 1913 direct na de oprichting lid werd van PSV. Vanaf 1919 kwam hij uit in de hoofdmacht van de club. Toen Van Erp op een gegeven moment vertrok bij Philips werden speciaal voor hem de clubreglementen aangepast en mochten voortaan ook spelers die niet voor het moederbedrijf werkten uitkomen voor PSV. Tussen zijn twee periodes bij PSV door kwam Van Erp een jaar uit voor EVV en een jaar voor Wilhelmina. Na zijn terugkeer in 1925 bleef hij tot 1930 lid van de club. De spits was tevens een meer dan verdienstelijk hardloper, die drie keer kampioen van zuidelijk Nederland werd op de honderd meter. Charles van Erp overleed in februari 1993 op 94-jarige leeftijd in Boxtel.

Driekske Klaassen (middenvelder: 1922-1929)
Henricus “Driekske” Klaassen werd op 27 juli 1893 geboren in Stratum, tegenwoordig een wijk van Eindhoven. Toen in 1922 zijn club Gestel opging in EVV (het huidige FC Eindhoven) stapte de bevlogen maar altijd correcte middenvelder over naar PSV. De voetballende sigarenmaker, die als één van de weinige PSV-ers uit de beginperiode nooit voor Philips werkte, stopte in 1929 op 36-jarige leeftijd met voetballen. Dat jaar was PSV voor de eerste keer landskampioen geworden. Publiekslieveling Klaassen, die er om bekend stond dat hij altijd met een zakdoek in de hand speelde, was zo populair dat hij bij zijn vertrek een afscheidswedstrijd aangeboden kreeg en daarna op de schouders ging. Ondanks zijn grootse afscheid kwam Driekske Klaassen later nog verschillende keren opdraven in PSV 1 als de ploeg kampte met blessures.

Harry Broos (speler: 1922-1925)
Henricus Adrianus “Harry” Broos werd geboren op 25 mei 1898 in Roosendaal. Hij speelde tussen 1922 en 1925 23 wedstrijden voor PSV, waardoor zijn voetballoopbaan vrij bescheiden bleef. Als sprinter, estafetteloper en verspringer behoorde Broos echter tot de grootste sportmannen van zijn tijd. Op zijn persoonlijke erelijst als atleet staan twaalf Nederlandse kampioenschappen, twee deelnames aan de Olympische Spelen (van 1924 en 1928), een Olympische bronzen medaille en zelfs een wereldrecord (op de vier keer honderd meter estafette in 1924). Dat zijn hart echter ook bij het voetbal lag bleek wel toen hij na zijn actieve loopbaan tweede penningmeester en vicevoorzitter van de voetbaltak van PSV werd. Harry Broos overleed op 16 juli 1954 in Eindhoven op 56-jarige leeftijd.

Jan Hassink (verdediger: 1925-1927)
Jan Hendrik Hassink werd op 6 april 1902 geboren in Amsterdam. De verdediger kwam uit voor Ajax, totdat hij in 1925 een baan bij Philips kreeg en voor PSV ging spelen. Alhoewel de club op dat moment in de tweede klasse speelde was Hassink de eerste PSV-er die international werd, op 18 april 1926 tegen Duitsland. Hij kwam uiteindelijk tot twee interlands. Jan Hassink overleed op 26 juli 1927 op 25-jarige leeftijd in Eindhoven, toen hij met zijn Harley Davidson ongelukkig ten val kwam na een inhaalmanoeuvre.

Sjef van Run (verdediger: 1926-1942)
Jozephus Johannes Antonius Franciscus “Sjef” van Run werd op 12 januari 1904 geboren in Den Bosch. De robuuste verdediger speelde na te zijn gekomen van VV Boxtel zestien seizoenen voor PSV, van 1926 tot 1942, en was in het merendeel van die jaargangen aanvoerder. De voetballende groenteboer speelde maar liefst 359 competitiewedstrijden voor de club, goed voor een zevende plaats op de ranglijst van spelers met de meeste wedstrijden voor PSV. Van Run was erbij toen de club voor de eerste en tweede keer in de geschiedenis landskampioen werd, sleepte acht districtskampioenschappen in de wacht en speelde, als derde PSV-er die het schopte tot Oranje, 25 interlands. Tegenwoordig is één van de sponsorruimtes in het Philips Stadion naar hem vernoemd. Sjef van Run overleed op 17 december 1973 op 69-jarige leeftijd in Eindhoven.

Jo Vermeulen (doelman: 1926-1928)
Jo Vermeulen werd op 11 juni 1904 geboren in Rotterdam. De doelman werd in 1924 met Feyenoord kampioen van Nederland. Twee jaar later ging hij voor Philips werken en vertrok hij naar PSV, waar hij reservekeeper werd. In twee jaar tijd kwam hij zes maal in actie voor PSV. Daarna moest hij zijn loopbaan door een zware blessure beëindigen, desondanks bleef hij 45 jaar lid van PSV en was hij enige tijd bestuurslid technische zaken. Alhoewel hij als speler niet heel veel voor PSV heeft kunnen betekenen speelde Jo Vermeulen toch een belangrijke rol in de clubgeschiedenis: hij schreef de tekst van ‘Voor Rood-Wit Gezongen’, het officiële clublied dat nog altijd bij elke thuiswedstrijd in het stadion te horen is. De muziek hiervoor werd geschreven door dirigent Cees van der Weijden.

Jan van den Broek (aanvaller: 1927-1937, trainer: 1938-1942)
Jan van den Broek kwam op 8 juni 1907 ter wereld in Breda. Hij maakte furore bij NAC, werd met de club twee keer districtskampioen en debuteerde als international. In 1927 ging hij werken bij Philips en stapte hij tevens over naar PSV. In zijn eerste zes seizoenen in Eindhoven liep de spits bijna één op één met 127 doelpunten in 131 wedstrijden. Daarna kwam de klad erin door twee knie-operaties. Hij nam uiteindelijk na tien seizoenen afscheid, na 200 competitiewedstrijden en 154 doelpunten voor PSV, genoeg voor een vierde plaats op de lijst met clubtopscorers aller tijden. Na zijn actieve loopbaan was de midvoor van 1938 tot 1942 hoofdtrainer van PSV en daarna jeugdtrainer. In totaal werd Van den Broek met PSV zeven keer districtskampioen (waarvan één keer als trainer) en twee keer landskampioen. Hij kwam tot elf interlands. Jan van den Broek overleed op 7 november 1964, slechts 57 jaar oud.

Frans Hunting (aanvaller: 1929-1946)
Franciscus Antonius Johannes Cornelis “Frans” Hunting werd op 1 oktober 1911 geboren in Eindhoven. Hij kwam uit een echte PSV-familie: zijn broer Jan was keeper van het eerste elftal terwijl een andere broer, Ber, deel uitmaakte van het bestuur. Frans Hunting speelde vanaf zijn tiende in de jeugd van PSV. Zijn debuut maakte hij op zeventienjarige leeftijd, toen hij de spelersbus uit ging zwaaien en prompt gevraagd werd om als reserve mee te gaan. Het was echter zondag en de vroom katholieke Hunting moest op het verzoek antwoorden dat hij echt eerst nog even naar de kerk moest. De ploeg was zo vriendelijk om te wachten tot het einde van de mis. Later die middag maakte de jongeling zijn debuut als invaller, om vervolgens zeventien jaar speler van PSV 1 te blijven. Hij speelde 135 competitiewedstrijden voor de club en scoorde daarin 93 keer. Zijn zoon Jan werd in 1966 de vaste stadionspeaker van PSV. Dat is hij nu, 47 jaar later, nog altijd.

Berend Scholtens (middenvelder: 1937-1955)
Berend Scholtens werd op 16 oktober 1918 geboren in Borger. Hij speelde van 1937 tot 1955 voor PSV, in totaal achttien seizoenen, een clubrecord dat alleen door Willy van der Kuijlen en Miel d’Hooghe geëvenaard is. Bovendien staat de geboren Drent met 387 competitiewedstrijden vierde op de ranglijst van spelers met de meeste wedstrijden voor PSV. In die wedstrijden maakte de middenvelder 44 doelpunten, waarvan vijf in één wedstrijd: ook dat is een clubrecord dat sindsdien wel geëvenaard maar nooit verbeterd is. Scholtens werd met PSV zeven keer districtskampioen, één keer landskampioen en won één keer de KNVB Beker. In het Philips Stadion is een business room naar hem vernoemd. Berend Scholtens overleed op 12 juli 2001 op 82-jarige leeftijd in Waalre.

Miel d’Hooghe (middenvelder: 1940-1958)
Miel d’Hooghe werd geboren op 5 mei 1923 in het Zeeuwse Sint Jansteen. Hij speelde van 1940 tot 1958 voor PSV en is daarmee één van de drie spelers die kwam tot achttien seizoenen bij de club. Hij speelde daarin 330 competitiewedstrijden, daarmee staat hij negende op de ranglijst van spelers met de meeste wedstrijden voor PSV. De middenvelder won met PSV vijf districtskampioenschappen, één landstitel en één keer de KNVB Beker. Miel d’Hooghe overleed op 2 december 1996 en werd 73 jaar oud.

Harry van Elderen (aanvaller: 1940-1942, 1948-1959)
Harry van Elderen, afkomstig uit een gezin met dertien kinderen, werd op 11 december 1923 geboren in Eindhoven. Na van Brabantia over te zijn gestapt naar PSV maakte hij in 1940 op zijn zestiende zijn debuut in het rood-wit. Twee jaar later werd zijn carrière voor zes jaar onderbroken. Eerst moest hij onderduiken voor de nazi’s die hem te werk wilden stellen, vervolgens diende hij vrijwillig in Nederlands-Indië, waar hij op een landmijn reed wat hem een maandenlang ziekenhuisverblijf opleverde. In 1948 maakte de aanvaller zijn comeback bij PSV. In de elf seizoenen die hij vervolgens nog voor de club zou spelen werd “De Krab” één keer landskampioen, won hij één keer de KNVB Beker en nam hij deel aan de eerste Europese wedstrijd die ooit door een Nederlandse club gespeeld werd. De Eindhovenaar speelde in 1959 zijn laatste wedstrijd voor PSV, negentien jaar na zijn debuut voor de club. Hij kwam tot 254 wedstrijden en 40 doelpunten. Zijn broer Nico kwam elf jaar lang uit voor Willem II. Harry van Elderen overleed op 24 augustus 2000 op 76-jarige leeftijd.

Lieuwe Steiger (doelman: 1942-1957, 1959)
Lieuwe Steiger werd geboren op 15 april 1924 in Haarlem. Op vijfjarige leeftijd verhuisde hij naar Eindhoven toen zijn vader voor Philips ging werken. Steiger ging op twaalfjarige leeftijd keepen in de jeugd van PSV en maakte zes jaar later zijn debuut in het eerste elftal. In de vijftien volgende jaren mistte hij nauwelijks een wedstrijd, hij speelde er uiteindelijk 383, genoeg voor een vijfde plaats op de ranglijst van spelers met de meeste wedstrijden voor PSV. Hij scoorde daarin één keer, uit een strafschop. Bijna drie jaar nadat PSV’s langst dienende keeper uit de geschiedenis was gestopt met voetballen werd de 196 cm lange Steiger, inmiddels tweede voorzitter van de club, opgetrommeld om voor een paar wedstrijden de plek van de geblesseerde Pim Bekkering in te nemen. De Haarlemmer werd met PSV vier keer districtkampioen, één keer landskampioen, won één KNVB Beker, was de eerste Nederlandse keeper die een Europese wedstrijd speelde en kwam tot zeven interlands. Lieuwe Steiger overleed op 17 oktober 2006 in Eindhoven op 82-jarige leeftijd.

Ad van Tuijl (verdediger: 1942-1957)
Ad van Tuijl werd geboren op 9 december 1922. In 1930 ging hij spelen voor de jeugd van PSV en via het achtste, vierde, derde en tweede elftal werkte hij zich op naar het eerste. Daar maakte de verdediger van 1942 tot 1958 deel van uit. Hij kwam tot 341 competitiewedstrijden voor PSV, waardoor hij achtste staat op de ranglijst van spelers met de meeste wedstrijden voor PSV. Van Tuijl stond bekend als strafschoppenspecialist, inclusief penalties voor de lagere elftallen nam hij er 125 waarvan hij er naar verluid slechts één mistte. Hij werd met PSV vier keer districtskampioen, één keer landskampioen en won één KNVB Beker.

Piet Bakers (verdediger: 1942-1955)
Piet Bakers werd geboren op 5 september 1922 in Eindhoven. Via Velocitas en Nuenen kwam hij in 1942 als spits terecht bij PSV, waarna hij al snel omgeturnd werd tot rechtsback. Opvallend is dat hij bij zijn debuut voor PSV al vrijwel direct na de aftrap van het veld gestuurd werd. De Eindhovenaar bleef dertien seizoenen bij PSV, waarin hij 180 competitiewedstrijden speelde en elf keer scoorde. Hij werd met PSV vier keer districtskampioen, één keer landskampioen en won één keer de KNVB Beker. Hij speelde één interland. Na zijn actieve loopbaan was Bakers twintig jaar lang voorzitter van de jeugdafdeling van PSV. Piet Bakers overleed op 14 augustus 1998 op 75-jarige leeftijd.

Piet Fransen (aanvaller: 1948-1960)
Piet Fransen (niet te verwarren met zijn naamgenoot die voor GVAV en Feyenoord speelde) kwam ter wereld in Vlierden op 30 oktober 1919. Via de clubs SPV (waar hij met vier van zijn broers in het eerste speelde), MULO en SV Deurne kwam hij in 1948 bij PSV terecht. Hij kreeg al snel een aanbieding van het Italiaanse Fiorentina, maar wees die af uit vrees voor heimwee. De linksbuiten speelde twaalf seizoenen voor PSV, waarin hij 310 competitiewedstrijden speelde en 210 keer scoorde. Daarmee staat hij derde op de clubtopscorerslijst aller tijden. De Brabander was tevens de eerste Nederlander die ooit scoorde in een Europese wedstrijd, hij deed dat in 1955 namens PSV tegen Rapid Wien. “De Peellandse Reus” nam pas kort voor zijn veertigste afscheid als speler van PSV. Hij werd met de club drie keer districtskampioen, één keer landskampioen en won één keer de KNVB Beker. Later was hij vijf jaar trainer van de amateurs van PSV, al ging hij nooit mee naar uitwedstrijden omdat hij liever thuis bleef bij zijn vrouw en kinderen. Piet Fransen overleed op 21 juni 1987, 67 jaar oud.

Coen Dillen (aanvaller: 1949-1961)
Coen Dillen werd geboren in het Eindhovense stadsdeel Strijp op 5 oktober 1926. Hij begon met voetballen bij Brabantia, ging naar de jeugd van PSV (waar hij op vijftienjarige leeftijd debuteerde in het tweede), maar keerde na enkele jaren toch weer terug naar zijn eerste club. Desondanks debuteerde hij in 1949 in het eerste elftal van PSV. Hij zou de club twaalf jaar trouw blijven en 328 competitiewedstrijden spelen waarin hij 287 keer scoorde, waarmee hij nu tweede staat op de topscorerslijst aller tijden van PSV. In het seizoen 1956-1957 maakte “Het Kanon” 43 doelpunten, nog altijd een eredivisierecord. Na zijn vertrek op 35-jarige leeftijd kwam de Eindhovenaar nog twee seizoenen uit voor Helmondia ’55. Dillen won met PSV drie districtskampioenschappen, één landskampioenschap en één KNVB Beker. Hij speelde vijf interlands waarin hij vier keer scoorde. Op 24 juli 1990 kreeg Coen Dillen tijdens een vakantie in het Zeeuwse Goes zijn vierde hartaanval, die hem fataal werd. Aan de oostkant van het Philips Stadion van de aanvaller staat tegenwoordig een standbeeld van hem.

Toon Brusselers (middenvelder: 1951-1965)
Toon Brusselers werd op 7 juli 1933 als zoon van Nederlandse ouders geboren in het Belgische Heverlee. De telg uit een echte Philips-familie begon op het hoogste niveau te voetballen bij AGOVV, maar maakte in 1951 de overstap naar PSV. Daar ontwikkelde hij zich tot een allrounder die zelfs fungeerde als reservekeeper. In veertien seizoenen kwam de middenvelder, die enige tijd in Londen werkte en op en neer vloog om wedstrijden te spelen, tot 358 competitiewedstrijden en 102 doelpunten. Brusselers, de vader van de latere profvoetballer Geert, staat zesde op de ranglijst van spelers met de meeste wedstrijden voor PSV. Ondanks zijn lange staat van dienst is zijn erelijst bescheiden: hij won drie districtskampioenschappen en één landskampioenschap. Ook kwam hij tot vier interlands. Na zijn carriere als voetballer was hij enige tijd bestuurslid technische zaken bij PSV. Toon Brusselers overleed op 20 mei 2005 in Eindhoven. Hij werd 71 jaar oud.

Ben van Gelder (manager: 1954-1980)
Bernardus Hendricus Rudolphus “Ben” van Gelder werd op 9 januari 1918 geboren in Eindhoven. Hij werd op tienjarige leeftijd jeugdspeler van PSV. Als seniorenlid speelde hij voornamelijk in het tweede elftal, waarvan hij aanvoerder was, en zo nu en dan in het eerste. In 1950 werd hij, pas dertig jaar oud en nog actief als speler (en destijds nog Bennie genoemd), lid van het clubbestuur. In 1954 werd hij als manager van de club verantwoordelijk voor de overgang van het amateurvoetbal naar het professionalisme. De Eindhovenaar bleef tot 1980 manager van PSV, met hem als “bedrijfsleider” groeide de club uit van een amateurvereniging tot een Nederlandse topclub. Pas in 1985, na 35 jaar, nam hij afscheid als bestuurslid. Ben van Gelder overleed op 14 augustus 2003 op 85-jarige leeftijd.

Roel Wiersma (verdediger: 1955-1965)
Roelof “Roel” Wiersma werd geboren in Hilversum op 15 april 1932. Hij begon met voetballen in zijn geboorteplaats bij Donar en zorgde voor een unicum door namens die club, destijds uitkomend op het derde niveau, te debuteren in het Nederlands Elftal. Toen hij in zijn diensttijd gestationeerd was op vliegveld Welschap bij Eindhoven ging hij meetrainen met PSV, in 1955 stapte hij over naar de club, om er voor elf seizoenen te blijven. Daarin speelde hij 316 competitiewedstrijden en werd hij één keer landskampioen. De Hilversummer speelde 53 interlands, op het moment dat hij afscheid nam van Oranje waren er slechts vier Nederlanders die meer interlands op hun naam hadden staan. Wiersma was tevens een getalenteerd honkballer, tennisser, basketballer en tafeltenniser en was na zijn actieve carrière coach van de waterpoloërs van PSV en de voetballers van TOP Oss. Tevens was hij mede-oprichter en voorzitter van de spelersvakbond VVCS en bestuurslid technische zaken van de KNVB. Roel Wiersma overleed op 4 februari 1995 op 62-jarige leeftijd in Eindhoven.

Trevor Ford (aanvaller: 1957-1960)
Trevor Ford werd geboren in Swansea, Wales op 1 oktober 1923. De Britse spits was in de jaren veertig en vijftig een ster in Wales en Engeland, hij speelde voor Swansea City, Aston Villa, Sunderland en Cardiff City en kwam tot 38 interlands voor Wales. Nadat in 1957 bleek dat Ford zwart geld aan had genomen kreeg hij een lange schorsing opgelegd, waardoor hij besloot om uit te wijken naar Nederland. In 1957 werd hij de eerste echte vedette en de eerste buitenlandse aankoop van PSV, bovendien afkomstig uit een land dat op voetbalgebied nog lichtjaren voor lag op Nederland. In zijn drie seizoenen in Eindhoven speelde de Welshman, bij zijn komst al 33 jaar oud, slechts 53 competitiewedstrijden. Hij scoorde daarin 21 keer. Travor Ford overleed op 29 mei 2003 op 79-jarige leeftijd in zijn geboorteplaats Swansea.

Fons van Wissen (middenvelder: 1958-1967)
Fons van Wissen werd op 21 maart 1933 geboren in Margraten. Hij debuteerde op vijftienjarige leeftijd voor RKVVM, op dat moment kwamen maar liefst vijf van zijn broers ook uit voor het eerste of tweede elftal van die club. Vanaf 1952 speelde hij zes seizoenen voor MVV, om daarna over te stappen naar PSV. In zijn negen seizoenen in Eindhoven speelde de rechtshalf 232 competitiewedstrijden waarin hij 25 keer scoorde. Met alleen één landstitel bleef zijn erelijst bescheiden, wel speelde de Limburger dertig interlands. Dat hadden er meer kunnen zijn, ware het niet dat na een uitwedstrijd tegen Albanië in 1964 de armoede in dat land zo’n indruk op hem maakte dat hij prompt bedankte voor Oranje. Fons van Wissen runde van 1967 tot maart 2011, hij was toen al 77 jaar oud, een sportzaak in Eindhoven.

Dan Ekner (aanvaller: 1958-1960)
Een vraag waar weinigen het antwoord op zullen weten: welke spits werd kampioen van Engeland en speelde tevens voor Zweedse, Franse, Italiaanse, Amerikaanse, Spaanse en Duitse (top)clubs alvorens op 31-jarige leeftijd bij PSV te belanden? Het antwoord: de op 5 februari 1927 in het Zweedse Göteborg geboren Daniel Heimer “Dan” Ekner. De Zweedse economiestudent kwam na een zwerftocht langs Örgryte IS, IS Halmia, IFK Göteborg (allen in Zweden), Portsmouth (Engeland), Olympique Marseille (Frankrijk), Fiorentina, SPAL 1907 (beiden in Italië), Chicago Vikings (VS), Atlético Madrid (Spanje) en Rot-Weiss Essen (Duitsland) in 1958 bij PSV terecht. Hij speelde twee seizoenen voor de club, waarin hij 23 competitiewedstrijden speelde en twee keer scoorde. De globetrotter kwam vervolgens in zijn thuisland nog uit voor Örgryte en Västra Frölunda, om in 1963 een einde te maken aan zijn avontuurlijke carrière. Dan Ekner overleed op 17 april 1975 op 48-jarige leeftijd in zijn geboortestad.

Piet van der Kuil (aanvaller: 1959-1963)
Pieter “Piet” van der Kuil werd geboren in Velsen op 10 februari 1933. De rechtsbuiten begon zijn carrière in 1950 bij VSV en werd reeds op negentienjarige leeftijd een vaste waarde in het Nederlands Elftal, waarvoor hij uiteindelijk veertig interlands zou spelen. In 1956 vertrok hij naar Ajax, dat hem in 1959 voor 130.000 gulden verkocht aan PSV. Van der Kuil stond daarvoor al enige tijd in de belangstelling van de Eindhovense club, uiteindelijk werd hij over de streep getrokken door de belofte dat hij bij Philips een opleiding tot instrumentmaker zou krijgen. In Eindhoven groeide de Velsenaar uit tot publiekslieveling, die de interesse wekte van Europese topclubs Espanyol en Fiorentina, al bleken die hem uiteindelijk niet te kunnen betalen. De slechts 1 meter 65 lange aanvaller vertrok uiteindelijk in 1963, niet naar het buitenland maar naar het Amsterdamse Blauw Wit. Hij sloot zijn carrière af bij Telstar, de club waar zijn oude liefde VSV inmiddels in op was gegaan. Na zijn actieve loopbaan was Piet van der Kuil in het betaalde voetbal actief als assistent- en jeugdtrainer en had hij een voetbalschool.

Jan Louwers (aanvaller: 1960-1963)
Jan Louwers werd geboren in Eindhoven op 3 juli 1930. Hij begon met voetballen bij Gestelse Boys en ging in 1948 naar EVV Eindhoven, waarmee hij drie districtskampioenschappen en één landstitel zou behalen. In twaalf seizoenen groeide het “enfant terrible” uit tot dè ster van de club. Het viel dan ook niet bij iedereen goed dat de rechtsbuiten in 1960 overstapte naar stadsgenoot PSV. In zijn drie seizoenen bij de rood-witten speelde Louwers 59 wedstrijden waarin hij 29 keer scoorde en nogmaals landskampioen werd. In 1963 vertrok hij naar Roda JC. Nadat hij in 1967 stopte met voetballen werd de Eindhovenaar een succesvolle zakenman, zijn horecagroothandel maakte hem een multimiljonair. In 1997 werd het stadion van FC Eindhoven naar hem vernoemd. Tot kort voor zijn dood bleef de voormalige dribbelaar een trouwe supporter van zowel FC Eindhoven als PSV, die van beide clubs vrijwel geen thuiswedstrijd liet schieten. Ook ging hij tot op hoge leeftijd mee naar Europese uitwedstrijden van PSV. Jan Louwers overleed op 1 november 2012 in zijn geboortestad op 82-jarige leeftijd.

Pierre Kerkhoffs (aanvaller: 1961-1964)
Pierre Kerkhoffs werd op 26 maart 1936 geboren in Geleen. De Limburger maakt zijn debuut in het betaalde voetbal bij Enschedese Boys, waar hij met de legendarische Abe Lenstra in de aanval stond. In 1959 scoorde de mijnwerkerszoon zes keer in een wedstrijd, wat tot 2007 een eredivisierecord zou blijven. In 1961 ging de spits naar PSV. In het seizoen 1962-1963 was hij na Coen Dillen de tweede PSV-er die topscorer van de eredivisie werd. Datzelfde seizoen werd PSV landskampioen. Pierre Kerkhoffs zou drie seizoenen in Eindhoven blijven en 55 keer scoren in 83 competitiewedstrijden, daarnaast maakte hij vijf goals in vier Europese wedstrijden. In 1965 vertrok hij naar het Zwitserse Lausanne Sport, om daar zeven jaar te blijven spelen. De aanvaller kwam tot vijf interlands.

Lambert Verdonk (aanvaller: 1963-1967)
Lambertus Sybilla Wynandus “Lambert” Verdonk werd geboren op 20 september 1944 in Hoensbroek. Hij debuteerde op zestienjarige leeftijd in het eerste elftal van zijn amateurclub Hoensbroek en werd jeugdinternational. In 1963 vertrok hij naar PSV, om al heel snel daarna zijn opwachting te maken in het Nederlands Elftal als één van van de jongste Oranje-debutanten ooit. Opmerkelijk is dat de Limburger als negentienjarige vier interlands speelde en daarna nooit meer uitkwam voor het nationale team (mede door concurrentie van Piet Keizer, Coen Moulijn en Rob Rensenbrink). In 1967 vertrok de linksbuiten weer bij PSV, na 94 competitiewedstrijden en 15 doelpunten. Hij won met de club geen enkele prijs. Later kwam hij uit voor Sparta, NEC, Go Ahead Eagles, Olympique Marseille (waarmee hij de Franse dubbel won), Ajaccio en Angoulême. In 2010 verscheen over hem het boek ‘Lambert Verdonk, Een Voetballeven op Linksbuiten’.

Willy van der Kuijlen (middenvelder: 1964-1981)
Wilhelmus Martinus Leonardus Johannes “Willy” van der Kuijlen werd geboren in Helmond op 6 december 1946 en is de onbetwiste “Mister PSV”. Met onaantastbare aantallen van maar liefst 528 competitiewedstrijden en 308 competitiedoelpunten heeft hij de twee belangrijkste clubrecords heel stevig in handen. Bovendien is hij topscorer aller tijden van de eredivisie. “Skiete Willy” kwam in 1964 van HVV Helmond en bleef PSV achttien jaar trouw (een door slechts twee andere spelers geëvenaard feit), tot 1981. Hij werd met de club drie keer landskampioen, won twee keer de KNVB Beker en in 1978 de UEFA Cup. Mede door concurrentie van Johan Cruijff, en omdat hij zich in 1977 solidair verklaarde met Jan van Beveren toen die bedankte voor Oranje, kwam de Helmondse aanvallende middenvelder tot slechts 22 interlands. Na zijn actieve loopbaan was Van der Kuijlen voor PSV werkzaam als jeugdtrainer, assistent-trainer, spitsentrainer en scout. Er staat vandaag de dag een standbeeld van hem aan de oostkant van het Philips Stadion.

Horst Nussbaum (middenvelder: 1965-1966)
Horst Nussbaum werd op 2 september 1940 geboren in het Duitse Keulen. Hij werd in 1965 door PSV gekocht van het Duitse FK Pirmasens. In zijn enige seizoen als PSV-er wist de slagerszoon geen potten te breken, hij kwam tot slechts acht wedstrijden. Daarna vertrok hij als amateur naar Tennis Borussia Berlin en werd hij discjockey en zanger onder de artiestennaam Jack White. In de muziek werd hij aanzienlijk succesvoller dan op het veld. Hij werkte als producer met wereldsterren als Engelbert Humperdinck, Paul Anka, Barry Manilow en Vicky Leandros en tekende voor nog vaak op de radio te horen wereldhits als ‘When the Rain Begins to Fall’ van Jermaine Jackson & Pia Zadora, ‘Self Control’ van Laura Branigan en ‘Looking for Freedom’ van David Hasselhoff. In totaal verkocht de Duitse ex-PSV-er meer dan tweehonderd miljoen platen. Van 1992 tot 1997 keerde hij terug in de voetballerij, als voorzitter van Tennis Borussia Berlin.

Bent Schmidt-Hansen (middenvelder: 1967-1975)
Bent Schmidt-Hansen werd op 27 november 1946 geboren in het Deense Horsens. Hij was in 1967, afkomstig van Horsens fS, na Ole Sørensen de tweede Deen bij PSV, er zouden er nog aardig wat volgen. “Zoef de Haas” speelde acht jaar voor PSV, waarin hij 204 competitiewedstrijden speelde en 41 keer scoorde. Op zijn 29e moest hij vanwege een hartkwaal stoppen met voetballen. Bent Schmidt-Hansen kwam voor zijn land tot acht interlands.

Pim Doesburg (doelman: 1967-1970, 1980-1987)
Willem “Pim” Doesburg werd geboren in Rotterdam op 28 oktober 1943. De doelman heeft een imposant record in handen: hij speelde maar liefst 687 wedstrijden in de eredivisie. Gedurende zijn twintig seizoenen als betaald voetballer (van 1967 tot 1987) kwam hij uit voor slechts twee clubs: Sparta en PSV. Opmerkelijk is dat hij twee keer de overstap maakte van Sparta naar PSV: in 1967 en (nadat hij in 1970 terug was gekeerd naar Rotterdam) dertien jaar later nogmaals. Voor PSV speelde de Rotterdammer 216 competitiewedstrijden. Alhoewel de huidige eigenaar van een keten van zeven sportwinkels tien seizoenen PSV-er was beleefde hij niet veel successen in Eindhoven: hij werd er twee keer landskampioen, beiden keren op latere leeftijd als reservekeeper. Pim Doesburg speelde acht interlands en was na zijn actieve carrière keeperstrainer van Feyenoord en het Nederlands Elftal.

Pleun Strik (verdediger: 1968-1976)
Pleun Strik werd op 27 mei 1944 geboren in Rotterdam. Na vier seizoenen bij Go Ahead kwam hij in 1968 naar PSV, waar hij jarenlang vaste waarde (hij miste van december 1967 tot maart 1975 maar twee competitiewedstrijden) en zelfs aanvoerder zou zijn. In acht seizoenen in Eindhoven kwam hij tot 270 competitiewedstrijden waarin hij elf keer scoorde. Hij won met PSV twee landstitels en twee KNVB Bekers. Na zijn vertrek in 1976 speelde hij voor EVV, NEC en VVV. Pleun Strik speelde acht interlands en behoorde tot de selectie voor het WK 1978, alhoewel hij op dat toernooi niet in actie kwam.

Harry Lubse (aanvaller: 1969-1980)
Henricus Carolus Gerardus “Harry” Lubse werd op 23 september 1951 geboren in Eindhoven. De spits, die van kinds af aan PSV-supporter was, stapte in 1969 over van amateurclub De Spechten naar PSV. In de daarop volgende elf seizoenen speelde hij 254 competitiewedstrijden voor de club, waarin hij 81 keer scoorde. Hij werd met PSV drie keer kampioen, won twee keer de KNVB Beker en de UEFA Cup. Hij speelde één keer voor het Nederlands Elftal, in die ene wedstrijd scoorde hij.

Guus Hiddink (middenvelder: 1970-1972, trainer: 1987-1990, 2002-2006)
Guus Hiddink werd geboren op 8 november 1946 in Varsseveld. Hij debuteerde in 1967 in het betaalde voetbal als middenvelder van De Graafschap. In 1970 ging hij naar PSV, waar hij in anderhalf jaar 37 wedstrijden zou spelen. Hij was daarna nog elf jaar actief als profvoetballer bij De Graafschap, Washington Diplomats, San Jose Earthquakes, NEC en nogmaals De Graafschap. Alhoewel hij als speler nooit de echte top haalde werd hij als coach later één van de allergrootsten. Hij kwam in 1984 opnieuw naar PSV, nu als assistent-trainer. Drie jaar later werd hij hoofdtrainer van de club. De drie seizoenen die volgden waren hoogst succesvol: onder leiding van Achterhoeker werd PSV drie keer op rij landskampioen, won het drie keer op rij de KNVB Beker en sleepte het in 1988 de Europa Cup I binnen. In 1990 begon Guus Hiddink aan een zwerftocht langs verschillende nationale elftallen (Nederland, Zuid-Korea) en Europese topclubs (onder meer Real Madrid). Van 2002 tot 2006 was hij terug bij PSV, wederom met veel succes: hij won nu drie landstitels, één KNVB Beker en miste op een haar na de Champions League-finale van 2005. Na zijn vertrek in 2006 ging hij verder met het coachen van nationale teams (Australië, Rusland, Turkije) en topclubs (Chelsea).

Jan van Beveren (doelman: 1970-1980)
Jan van Beveren werd geboren in Amsterdam op 5 maart 1948. De doelman kwam in 1970 van Sparta naar PSV en zou de club vervolgens tien seizoenen trouw blijven. Daarin stond hij in 292 competitiewedstrijden onder de lat, alleen Lieuwe Steiger keepte meer wedstrijden voor PSV. In Eindhoven won Van Beveren drie landstitels, één KNVB Beker en de UEFA Cup. Alhoewel hij door velen gezien wordt als één van de beste keepers die Nederland ooit gehad heeft kwam de geboren Amsterdammer tot slechts 32 interlands, hij bedankte in 1977 na een ruzie met Johan Cruijff en Johan Neeskens voor Oranje. Desondanks speelde slechts één PSV-keeper, Hans van Breukelen, meer interlands. In 1980 vertrok de doelman voorgoed naar de Verenigde Staten, waar hij aanvankelijk nog zes jaar betaald voetbal speelde om zich daarna te gaan richten op zijn postzegelhandel en het trainen van jeugdspelers van amateurclubs. Jan van Beveren overleed op 26 juni 2011 volledig onverwacht in zijn woonplaats Beaumont, hij was slechts 63 jaar oud.

Adrie van Kraaij (verdediger: 1971-1982)
Adrianus Ambrosius Cornelis “Adrie” van Kraaij werd op 1 augustus 1953 geboren in Eindhoven. In 1971 vertrok hij van amateurclub De Spechten naar PSV, waar hij elf seizoenen zou blijven. De Eindhovenaar speelde 309 competitiewedstrijden voor PSV, waarin hij drie landstitels, twee KNVB Bekers en de EUFA Cup won. De technische verdediger was later werkzaam voor PSV als internationaal scout en technisch manager. Adrie van Kraaij kwam tot 17 interlands.

Björn Nordqvist (verdediger: 1972-1975)
Björn Nordqvist werd op 6 oktober 1942 geboren in het Zweedse Hallsberg. Hij speelde in eigen land 245 competitiewedstrijden voor IFK Norrköping alvorens in 1972 naar PSV te komen. In drie seizoenen in Eindhoven kwam hij tot 101 competitiewedstrijden, werd hij één keer kampioen en won hij één KNVB Beker. In 1975 vertrok hij, om daarna uit te komen voor de Zweedse clubs IFK Göteborg, Örgryte IS en Landskrona BoIS, en het Amerikaanse Minnesota Kicks. Björn Nordqvist speelde maar liefst 115 interlands voor Zweden, daarmee had hij enige tijd een wereldrecord in handen.

Kees Rijvers (trainer: 1972-1980, 1994)
Cornelus Bernardus “Kees” Rijvers werd geboren in Princenhage (tegenwoordig een wijk van Breda) op 27 mei 1926. Hij speelde van 1944 tot 1963 voor NAC, Feyenoord en de (toenmalige) Franse topclubs Stade Français en AS Saint-Étienne. In het Nederlands Elftal, waarvoor hij 33 keer uitkwam, vormde hij een legendarisch trio met Abe Lenstra en Faas Wilkes. Na zijn actieve loopbaan kwam de Brabander als trainer via Willem II en FC Twente in 1972 bij PSV terecht. Drie jaar later leidde hij de club naar de eerste landstitel in tien jaar. Uiteindelijk wist Rijvers met PSV drie landstitels, twee KNVB Bekers en de UEFA Cup te winnen. In 1980 vertrok hij naar het Belgische Beringen. Later was hij enige tijd bondscoach van het Nederlands Elftal en technisch directeur van FC Twente. In 1994 keerde de inmiddels 67-jarige Rijvers voor drie maanden terug bij PSV, als interim-trainer. Later was hij voor de club nog actief als scout.

Gerrie Deijkers (verdediger/aanvaller: 1973-1979)
Gerrie Deijkers werd geboren in Breda op 13 november 1946. Hij speelde voor Baronie, NAC, Willem II, DWS en De Graafschap, alvorens in 1973 naar PSV te komen. Alhoewel hij eigenlijk aanvaller was en het als Willem II-er zelfs schopte tot topscorer van de eerste divisie werd hij bij PSV omgeschoold tot linksback. Dat hij het aanvallen echter niet verleerde bleek toen trainer Kees Rijvers hem vier jaar later toch weer in de spits zette: Deijkers scoorde in het seizoen 1977-1978 achttien keer in de eredivisie en negen keer “in Europa”, mede daardoor werd PSV dat jaar landskampioen en winnaar van de UEFA Cup. Deijkers speelde in zes seizoenen 170 wedstrijden voor PSV, waarin hij drie keer kampioen werd, twee keer de KNVB Beker won en dus één keer de UEFA Cup. Na zijn actieve carrière studeerde de Bredanaar marketing en bedrijfseconomie. Gerrie Deijkers overleed op 29 oktober 2003, pas 56 jaar oud, aan een hartaanval. De Lichtstad Trofee, jaarlijks uitgerijkt aan de beste amateurtrainer en -speler uit de regio Eindhoven, werd vervolgens omgedoopt tot de Gerrie Deijkers Trofee.

Ralf Edström (aanvaller: 1973-1977)
Ralf Edström werd op 7 oktober 1952 geboren in het Zweedse Degerfors, het dorp waarin 34 jaar later ook de latere PSV-er Ola Toivonen zou worden geboren. De aanvaller kwam in 1973 over van Åtvidabergs FF, de Zweedse club waarmee hij in 1972 landskampioen was geworden. Hij speelde vier jaar voor PSV, waarin hij 112 competitiewedstrijden speelde en 55 keer scoorde. Hij werd met PSV twee keer landskampioen en won twee keer de KNVB Beker. Ook werd hij twee keer uitgeroepen tot beste Zweedse voetballer. Later in zijn carriere won Edström de Belgische beker met Standard Luik en het Franse landskampioenschap met AS Monaco. Hij kwam veertig keer uit voor Zweden en scoorde vijftien interlandgoals, waarvan vier tijdens het WK van 1978. Na zijn actieve loopbaan werd Ralf Edström radiocommentator in zijn thuisland.

Willy van de Kerkhof (middenvelder: 1973-1988)
Wilhelmus Antonius “Willy” van de Kerkhof werd samen met zijn tweelingbroer René op 16 september 1951 geboren in Helmond. De middenvelder ging in 1970 samen met zijn broer voor FC Twente spelen, maar in 1973 kwamen ze beiden naar Eindhoven. Willy bleef vijftien jaar onafgebroken voor PSV spelen, gevolgd door nog twee jaar in het eerste amateurteam van de club. “De Stofzuiger” speelde 418 competitiewedstrijden voor PSV 1, alleen Willy van der Kuijlen heeft er meer op zijn naam staan. Hij werd met de club zes keer landskampioen en won drie keer de KNVB Beker. Daarnaast was hij de enige speler die met PSV twee Europese bekers won, zowel de UEFA Cup in 1978 als de Europa Cup I in 1988. Van de Kerkhof speelde 63 interlands, waaronder de WK-finale van 1978. In 2004 nam voetballegende Pelé de Helmonder op in een lijst van de 100 beste voetballers ter wereld. Willy van de Kerkhof is de schoonvader van André Ooijer, die zelf tien seizoenen voor PSV speelde. Minder bekend is dat ook een oudere broer van Willy en René, Gerard van de Kerkhof, profvoetballer was. Hij speelde voor Sparta en Helmond Sport.

René van de Kerkhof (aanvaller: 1973-1983)
Reinier Lambertus “René” van de Kerkhof kwam op 16 september 1951 in Helmond ter wereld, samen met tweelingbroer Willy. De rechtsbuiten speelde met zijn broer vanaf 1970 voor FC Twente, maar in 1973 stapte het duo over naar PSV. Terwijl Willy de club vijftien jaar lang trouw zou blijven koos René na tien seizoenen voor het avontuur bij het Griekse Apollon Athene en bij Seiko Hong Kong. Daarna bouwde hij nog enkele jaren af bij Helmond Sport en FC Eindhoven, om ten slotte nog drie jaar uit te komen voor de amateurs van PSV. “De Blinde” speelde 278 competitiewedstrijden voor PSV, waarin hij 85 keer scoorde. Hij werd met de club drie keer landskampioen, won twee keer de KNVB Beker en de UEFA Cup. René van de Kerkhof speelde 47 interlands, zestien minder dan zijn broer, maar terwijl Willy maar in één WK-finale in actie kwam speelde René er twee. In 2004 nam voetballegende Pelé de Helmonder op in een lijst van de 100 beste voetballers ter wereld.

Jan Poortvliet (verdediger: 1974-1983)
Jan Poortvliet werd geboren op 21 september 1955 in Arnemuiden. Hij kwam op zestienjarige leeftijd van amateurclub Arnemuiden naar PSV, om daar in 1974 te debuteren. Hij bleef negen seizoenen actief voor PSV en speelde daarin 264 competitiewedstrijden. Met PSV won de Zeeuw drie landstitels, één KNVB Beker en de EUFA Cup. Met het Nederlands Elftal, waarvoor hij 19 keer uitkwam, speelde hij in 1978 de WK-finale. In 1983 vertrok hij naar Roda JC. Sinds 1996 is Jan Poortvliet actief als trainer in het betaald voetbal.

Huub Stevens (verdediger: 1975-1986, trainer: 2008-2009)
Hubertus Jozef Margaretha “Huub” Stevens werd geboren in Sittard op 29 november 1953. De Limburger kwam in 1975 van Fortuna Sittard naar PSV. Daar zou hij elf seizoenen, tot aan het einde van zijn actieve loopbaan, blijven spelen en tot 293 competitiewedstrijden komen. Als speler van PSV sleepte hij drie landstitels, één KNVB Beker en de UEFA Cup in de wacht. Hij kwam daarnaast tot 18 interlands. In 1986 stopte Stevens met voetballen, om direct daarna aan de slag te gaan als jeugdtrainer bij PSV, wat hij zeven jaar zou blijven. In het seizoen 2008-2009 was hij hoofdtrainer van zijn oude club.

Harrie van Kemenade (cultuurbewaarder: 1976-nu)
Toen Harrie van Kemenade en zijn vrouw Mies in 1976 de kantine van PSV begonnen te runnen had de vereniging vijftien landstitels minder op de erelijst staan dan nu. Van de huidige selectie was nog niemand geboren, al stond Mark van Bommel op het punt om verwekt te gaan worden. PSV-trainer Dick Advocaat was nog middenvelder van Roda JC en kwam als hij tegen PSV speelde mannen als Jan van Beveren, Willy van der Kuijlen en de gebroeders Van de Kerkhof tegen. 37 Jaar later zorgt de familie Van Kemenade er nog altijd voor dat generatie na generatie PSV-ers zich thuis voelen op trainingscomplex De Herdgang. “Pater familias” Harrie (inmiddels lid van verdienste), zoon Paul en dochter Liesbeth zijn door het clubbestuur erkend als cultuurbewakers van de club, die niet alleen verantwoordelijk zijn voor de keuken en kantine, maar ook voor de continuïteit. Ook oud-spelers komen nog regelmatig op de koffie bij de Van Kemenades, in een oase van bijna nostalgische rust in een steeds veranderende club. Alhoewel ze hun taak op kilometers van het Philips Stadion uitvoeren is hun waarde voor de club nauwelijks te overschatten.

Ernie Brandts (verdediger: 1977-1986)
Ernstus Wilhelmus Johannes “Ernie” Brandts werd op 3 februari 1956 geboren in Didam. De Gelderlander speelde twee seizoenen voor De Graafschap alvorens in 1977 over te stappen naar PSV, waarvoor hij negen seizoenen zou blijven spelen. Daarin kwam de voetballende banketbakker 251 keer in actie in de eredivisie. Als speler sleepte hij twee landstitels en de UEFA Cup in de wacht. De verdediger speelde in 1978 bovendien de WK-finale en baarde op datzelfde toernooi opzien door in de wedstrijd tegen Italie zowel een eigen doelpunt als een “goede” goal te maken. Uiteindelijk kwam hij tot 28 interlands. Brandts vertrok in 1986 naar Roda JC. In 1993, na zijn actieve carriere, keerde hij terug naar Eindhoven om bij PSV negen jaar lang werkzaam te blijven als jeugdtrainer en assistent-trainer. Later ontwikkelde hij zich tot een bijzonder avontuurlijke trainer die onder meer werkte in Iran en Rwanda.

Michel Valke (middenvelder: 1979-1982, 1983-1987)
Michel Valke werd op 24 augustus 1959 geboren in Zwijndrecht. Hij kwam in 1979 van Sparta naar Eindhoven, om drie jaar voor PSV te blijven spelen en na een jaar afwezigheid (in het seizoen 1982-1983 kwam hij uit voor Feyenoord) daar nog eens vier jaar aan vast te plakken. In totaal speelde hij 192 competitiewedstrijden voor PSV, waarin hij 35 keer scoorde en twee keer landskampioen werd. Na zijn vertrek in 1987 speelde hij voor Olympique Lyonnais, nogmaals Sparta en Dordrecht ’90. Michel Valke speelde 16 interlands.

Erwin Koeman (middenvelder: 1979-1982, 1990-1994)
Erwin Koeman werd geboren in Zaandam op 20 september 1961, in wat één van de bekendste Nederlandse voetbalfamilies zou worden: zowel Erwin als zijn vader Martin en broer Ronald kwamen uit voor het Nederlands Elftal. Erwin Koeman beleefde als speler twee totaal verschillende periodes bij PSV. In 1979 kwam hij als 17-jarige talent over van FC Groningen. Zijn eerste verblijf in Eindhoven werd geen groot succes, na slechts 43 competitiewedstrijden in drie seizoenen keerde hij terug naar Groningen. In 1990 keerde de middenvelder terug bij PSV. Hij had inmiddels met het Belgische KV Mechelen, waarvoor hij vijf jaar uitkwam, de Europa Cup II, de Europese Super Cup (ten koste van PSV), een landstitel en een Belgische beker gewonnen. Bovendien was hij in 1988 met het Nederlands Elftal Europees kampioen geworden in 1988. In zijn tweede periode bij PSV, die vier jaar duurde, speelde Koeman 103 competitiewedstrijden en werd hij twee keer landskampioen. Na nog eens vier seizoenen bij FC Groningen stopte de oudste van de twee Koeman-broers in 1998 met voetballen. Hij was daarna zes jaar actief als jeugdtrainer en assistent-trainer bij PSV. Als hoofdtrainer had hij daarna RKC Waalwijk, Feyenoord, het nationale elftal van Hongarije, FC Utrecht, FC Eindhoven en nogmaals RKC Waalwijk onder zijn hoede. Erwin Koeman speelde 34 interlands. Alhoewel de Zaandammer inmiddels 51 jaar oud is speelt hij, als zijn agenda het toelaat, nog in het eerste elftal van de Eindhovense amateurclub VV Acht.

Hallvar Thoresen (aanvaller: 1981-1988)
Hallvar Thoresen werd op 12 april 1957 geboren in het Noorse Larvin. Hij ging op 19-jarige leeftijd naar FC Twente, waarvoor hij vijf seizoenen zou spelen. In 1981 kwam de Noorse aanvaller naar PSV. Hij zou voor de club in zeven seizoenen 179 competitiewedstrijden spelen en daarin 109 keer scoren. Daarmee staat hij zesde op de lijst van PSV-topscorers aller tijden. Met zijn 46 goals voor FC Twente meegeteld is hij bovendien de hoogst geplaatste buitenlander op de topscorerslijst aller tijden van de eredivisie. Hallvar Thoresen werd met PSV drie keer landskampioen, won één keer de KNVB Beker en in 1988 de Europa Cup I. Hij speelde vijftig interlands voor Noorwegen (zijn vader kwam tot een hoger aantal, Gunar Thoresen speelde 64 interlands), waarvan 38 als aanvoerder. Na zijn actieve loopbaan was hij actief als trainer en scout. Dat laatste is hij momenteel voor FC Twente. Opmerkelijk is dat Hallvar Thoresen in 1981 samen met onder meer Sylvester Stallone, Michael Caine, Pelé en Bobby Moore acteerde in de film ‘Escape to Victory’.

Berry van Aerle (verdediger: 1981-1986, 1987-1994)
Hubertus Aegidius Hermanus “Berry” van Aerle werd geboren in Helmond op 8 december 1962. De verdediger debuteerde in 1981 voor PSV en bleef de club tot 1994 trouw, al werd hij in het seizoen 1986-1987 voor een jaar uitgeleend aan het Belgische Antwerp FC. In zijn twaalf seizoenen bij PSV speelde “Turbo Berry” 280 competitiewedstrijden waarin hij twaalf keer scoorde. Met PSV werd hij vijf keer landskampioen en won hij drie keer de KNVB Beker, bovendien won hij in 1988 met PSV de Europa Cup I en met het Nederlands Elftal het EK van datzelfde jaar. Van Aerle vertrok in 1994 naar Helmond Sport, na een jaartje afbouwen in zijn geboorteplaats stopte hij met voetballen. Hij versterkte daarna zijn cultstatus door doodleuk te gaan werken als postbode. Tegenwoordig werkt hij voor PSV als supporterscoördinator en scout.

Jurrie Koolhof (aanvaller: 1982-1987)
Jurjen Jacob “Jurrie” Koolhof werd geboren op 10 januari 1960 in Beerta. De spits begon zijn loopbaan bij Veendam en ging vervolgens naar Vitesse, destijds een eerste divisionist. Daar viel hij in het seizoen 1981-1982 op door in de eerste dertien wedstrijden negentien keer te scoren, reden voor PSV om hem in de winterstop naar Eindhoven te halen. Opmerkelijk is dat alhoewel hij in de tweede seizoenshelft dus uitkwam in de eredivisie hij dat seizoen toch nog topscorer van de eerste divisie werd. In zijn eerste twee volledige seizoenen in Eindhoven kwam de Groninger tot 45 goals in 64 competitiewedstrijden. Ook was hij lijdend voorwerp bij één van de bekendste bloopers in de Nederlandse voetbalgeschiedenis, toen hij in 1983 de bal door de benen van Helmond Sport-doelman Otto Versfeld speelde, met zijn teamgenoten het doelpunt vierde en toen pas tot de ontdekking kwam dat de bal centimeters voor de lijn was blijven steken in een zompige modderplas. Door een knieblessure kwam de aanvaller na zijn succesvolle eerste twee seizoenen bij PSV twee jaar lang niet in actie. In het seizoen 1986-1987 was hij weer terug, maar zijn oude niveau haalde hij niet meer, waardoor hij mocht vertrekken. Hij had inmiddels twee landstitels en een KNVB Beker op zak. Jurrie Koolhof speelde later bij FC Groningen, Vitesse, De Graafschap en Veendam. Na zijn actieve loopbaan was hij trainer van AGOVV, FC Dordrecht, MVV en Cambuur. Momenteel is hij als scout actief voor FC Groningen.

Jan Heintze (verdediger: 1982-1994, 1999-2003)
Jan Heintze werd geboren in het Deense Tårnby op 17 augustus 1963. De kleine linksback debuteerde in 1982 voor PSV en speelde pas in 2003, 21 jaar later, zijn laatste wedstrijd voor de club. Alhoewel hij tussentijds vijf jaar in Duitsland voetbalde (van 1994 tot 1996 bij Uerdingen en van 1996 tot 1996 tot 1999 bij Bayer Leverkusen) kwam hij dus toch tot maar liefst zestien seizoenen bij PSV, waarin hij 395 competitiewedstrijden speelde. Slechts twee spelers werkten namens PSV meer competitieduels af. De Deen werd met PSV maar liefst negen keer landskampioen, vaker dan wie dan ook, en won daarnaast drie KNVB Bekers en de Europa Cup I. Hij speelde met PSV 75 Europese wedstrijden, alleen Wilfred Bouma speelde er meer. Jan Heintze kwam 86 keer uit voor Denemarken. Hij was tijdens zijn voetballoopbaan actief in het bedrijfsleven en dat is hij nu nog steeds.

Jacques Ruts (voorzitter: 1983-1993)
Jacques Ruts, van oorsprong een Rotterdammer, was als voorzitter grotendeels verantwoordelijk van de transformatie van PSV van provincieclub naar Europese topploeg. Onder zijn leiding kreeg het Philips Stadion z’n huidige moderne uitstraling, werden (latere) wereldtoppers als Ruud Gullit, Romario en Ronaldo gehaald en won PSV zes landstitels, drie KNVB Bekers en de Europa Cup I.

Hans van Breukelen (doelman: 1984-1994)
Johannes Franciscus “Hans” van Breukelen werd op 4 oktober 1956 geboren in Utrecht. De doelman kwam na zeven seizoenen bij FC Utrecht en twee bij het Engelse Nottingham Forest in 1984 naar PSV, waar hij tien jaar lang eerste doelman zou blijven. In zijn PSV-jaren, waarin hij 260 competitiewedstrijden speelde, bouwde hij een ongekende erelijst op met zes landstitels, drie KNVB Bekers, de Europa Cup I en het Europees Kampioenschap met het Nederlands Elftal. De Utrechtenaar maakte zich bovendien onsterfelijk door in de penaltyserie na de gelijk geëindigde Europa Cup-finale van 1988 tegen Benfica de beslissende strafschop van de Portugees Veloso te stoppen. “De Breuk” speelde 73 interlands, alleen Edwin van der Sar keepte vaker voor het Nederlands Elftal. In 2010 werd Hans van Breukelen lid van de Raad van Commissarissen van PSV.

René van der Gijp (aanvaller: 1984-1987)
René van der Gijp werd op 4 april 1961 geboren in Dordrecht. Zijn vader Cor en diens broer Wim waren beiden international. De rechtsbuiten debuteerde in 1978 bij Sparta. Na vier seizoenen in Rotterdam en twee bij het Belgische Lokeren kwam hij in 1984 bij PSV terecht. In drie jaar speelde hij 83 competitiewedstrijden voor de club, waarin hij 43 doelpunten maakte en twee keer landskampioen werd. De fenomenale volley waaruit hij in 1987 thuis tegen AZ scoorde wordt gezien als één van de mooiste goals in de Nederlandse voetbalgeschiedenis. Toen in 1987 zijn goede vriend Ruud Gullit bij PSV vertrok zocht ook de als een onverbeterlijke lolbroek bekend staande Van der Gijp zijn heil elders, hij ging naar het Zwitserse Neuchâtel Xamax. Later speelde hij nog voor FC Aarau, wederom Sparta en Heerenveen. Evenals zijn vader en oom werd hij international, hij speelde 15 interlands. Na zijn actieve loopbaan snabbelde hij bij als zanger van feestliedjes en met het geven van lezingen. Inmiddels is Van der Gijp razend populair als analyticus, vanwege zijn humor maar ook vanwege zijn grote voetbalinzicht. Bij een deel van het Eindhovense publiek werd hij echter minder populair door het voortdurend belachelijk maken van PSV-verdediger Stanislav Manolev. Zijn biografie ‘Gijp’ werd het best verkochte Nederlandse boek van 2012.

Eric Gerets (verdediger: 1985-1992, trainer: 1999-2002)
Eric Maria Gerets werd geboren in het Belgische Rekem op 18 mei 1954. De verdediger speelde twaalf jaar voor Standard Luik, waarmee hij twee keer Belgisch kampioen werd en één nationale beker won. In 1983 vertrok hij naar het grote AC Milan, maar moest in 1984 afscheid nemen van die Italiaanse club omdat hij in verband met een omkoopaffaire uit zijn Standard-tijd voor een jaar geschorst werd. Na zijn schorsing werd hij opgepikt door het Nederlandse MVV en in 1985 nam PSV de inmiddels 31-jarige routinier over. De zeer bevlogen “Leeuw van Vlaanderen” bleef zeven jaar bij PSV, waarin hij 200 competitiewedstrijden speelde en acht keer scoorde. Hij werd zes keer kampioen met PSV, won drie keer de KNVB Beker en was aanvoerder van het team dat in 1988 de Europa Cup I won. De Belg kwam 86 keer uit voor zijn land. Hij keerde in 1999 als hoofdtrainer terug naar PSV. In de volgende drie seizoenen werd hij nog eens twee keer kampioen van Nederland. Nadat hij als trainer vertrok bij PSV stond Eric Gerets aan het roer van grote clubs als Kaiserslautern, Wolfsburg, Galatasaray en Olympia Marseille en het nationale elftal van Marokko.

Frank Arnesen (middenvelder: 1985-1988, manager: 1994-2004)
Frank Arnesen werd op 30 september 1956 geboren in de Deense hoofdstad Kopenhagen. Hij kwam in 1975 samen met zijn maatje Søren Lerby (waarmee hij later samen bij PSV zou spelen) bij Ajax terecht, met die club won hij drie landstitels en een nationale beker. De aanvallende middenvelder vertrok in 1981 uit Amsterdam en speelde vervolgens twee jaar bij het Spaanse Valencia en twee jaar bij het Belgische Anderlecht. Daarop volgden drie uiterst succesvolle seizoenen bij PSV, waarmee hij drie landstitels, een KNVB Beker en de Europa Cup I won. In 1988 stopte de Deen op 31-jarige leeftijd met voetballen, door veel blessureleed kwam hij tot maar 55 wedstrijden voor PSV. In 1991 keerde hij als assistent-trainer onder Bobby Robson terug bij PSV en in 1994 werd hij manager van de club, wat hij tien jaar lang zou blijven. Gedurende die periode kwamen topspelers als Ronaldo, Jaap Stam, Ruud van Nistelrooij en Arjen Robben naar Eindhoven. Hij vervolgde zijn carrière als manager bij Tottenham Hotspur, Chelsea en Hamburger SV. Frank Arnesen speelde 52 interlands voor Denemarken, waarin hij veertien keer scoorde.

Ruud Gullit (middenvelder: 1985-1987)
Ruud Gullit werd op 1 september 1962 in Amsterdam geboren als Rudi Dil, de buitenechtelijke zoon van een Surinaamse vader (genaamd Gullit) en een Nederlandse moeder (Dil). De middenvelder debuteerde in 1979 op 16-jarige leeftijd bij Haarlem. Na drie seizoenen werd hij overgenomen door Feyenoord, waarvoor hij eveneens drie jaar zou voetballen. Gullit was toen hij in 1985 naar PSV kwam al een ster, met een landstitel en een uitverkiezing tot Nederlands voetballer van het jaar op zijn naam. De Amsterdammer speelde slechts twee seizoenen voor PSV, maar kwam in die jaren wel in alle 68 competitiewedstrijden in actie. Daarin scoorde hij 46 keer, bovendien werd PSV beide jaren kampioen. In 1987, het jaar waarin “De Zwarte Tulp” werd uitgeroepen tot beste voetballer van Nederland, Europa en de wereld, vertrok hij naar AC Milan. De Italiaanse club betaalde 17 miljoen gulden voor hem, destijds het hoogste bedrag ooit betaald voor een voetballer. Weinig Nederlandse spelers kenden vervolgens een succesvollere carrière dan Ruud Gullit. Slechts een kleine greep uit zijn prijzenkast: hij was aanvoerder van het Nederlands Elftal dat in 1988 Europees Kampioen werd, werd in 1989 nogmaals uitgeroepen tot beste voetballer ter wereld en won met AC Milan twee keer de Europa Cup I. “Captain Dread” kwam tot 66 interlands, waarin hij 17 keer scoorde. Na zijn actieve carrière begon de gelegenheidszanger, hij scoorde in de jaren tachtig twee reggae-hitjes, een weinig succesvolle loopbaan als trainer.

Gerald Vanenburg (middenvelder: 1986-1993)
Gerald Mervin Vanenburg werd op 5 maart 1964 geboren in Utrecht. De technische middenvelder/rechtsbuiten maakt in 1981-1982 zijn debuut voor Ajax. Ondanks een succesvolle periode in Amsterdam met drie landstitels en twee KNVB Bekers stapte “Vaantje” in 1986 over naar PSV. Na enkele jaren kreeg hij in Eindhoven een contract voor het leven, reden voor hem om een aanbod van AS Roma af te slaan. In 1993 vertrok hij echter alsnog, naar het Japanse Júbilo Iwata. In zijn zeven seizoenen bij PSV speelde “Geraldinho” 199 competitiewedstrijden, waarin hij 48 keer scoorde. Hij werd met de club vijf keer landskampioen, won drie keer de KNVB Beker, de Europa Cup I, en met het Nederlands Elftal het Europees Kampioenschap van 1988. Hij kwam tot 42 interlands. Na zijn tijd in Japan speelde Vanenburg bij FC Utrecht, AS Cannes en 1860 München. De trainerscarriere die hij daarna begon flopte.

Ronald Koeman (verdediger: 1986-1989, trainer: 2006-2007)
Ronald Koeman werd geboren in Zaandam op 21 maart 1963 als zoon van profvoetballer en éénmalig international Martin Koeman. Zijn oudere broer Erwin zou ook PSV-er en international worden. Ronald Koeman speelde drie jaar voor FC Groningen en drie jaar voor Ajax, om vervolgens in 1986 naar PSV te gaan, waarvoor hij eveneens drie seizoenen uit zou komen. Als PSV-er speelde de vrije verdediger 98 competitiewedstrijden waarin hij vooral door zijn kiezelharde schot 51 keer scoorde, een ongekend hoog aantal voor een verdediger. “Sneeuwvlokje” werd in alle drie zijn PSV-seizoenen landskampioen en won bovendien twee KNVB Bekers en de Europa Cup I. Ook werd hij in 1988 Europees kampioen met het Nederlands Elftal. In 1989 vertrok “Het Kanon” naar FC Barcelona, waarmee hij in 1992 nogmaals de Europa Cup I zou winnen, Koeman maakte in de finale het enige doelpunt. De Zaandammer, die na zes jaar Barcelona nog twee jaar voor Feyenoord speelde, keerde van 2006 tot 2007 als hoofdtrainer terug bij PSV. In die hoedanigheid werd hij nogmaals kampioen met de club. Als trainer was hij verder actief bij Barcelona B, Vitesse, Ajax, Benfica, Valencia, AZ en Feyenoord.

Edward Linskens (middenvelder: 1987-1996)
Edward Linskens werd op 6 november 1968 geboren in Venray. Hij debuteerde in het seizoen 1987-1988 voor PSV en beleefde in dat jaar meteen het absolute hoogtepunt van zijn loopbaan: hij maakte in de halve finale van de Europa Cup I tegen Real Madrid (met een eigenlijk verkeerd geraakte bal die met wat geluk het doel in rolde) het doelpunt waarvoor zijn club de finale bereikte, die uiteindelijk gewonnen werd. Alhoewel de Limburger tot 1995 bij PSV bleef groeide hij nooit uit tot een onbetwiste basisspeler. Hij kwam uiteindelijk tot 136 competitiewedstrijden en 18 doelpunten voor de club. Hij won vier landstitels, drie KNVB Bekers en de Europa Cup I. Later speelde hij voor NAC, Lokeren en VVV. Later was Edward Linskens enkele jaren beheerder van de PSV FANstore.

Søren Lerby (middenvelder: 1987-1990)
Søren Lerby werd op 1 februari 1958 geboren in het Deense Kopenhagen. De spijkerharde middenvelder (Mart van den Heuvel, die ruim twintig jaar verzorger van PSV was, zei ooit dat hij nooit een speler meemaakte met een hogere pijngrens) kwam in 1987 als 29-jarige routinier naar PSV. Hij had toen al twaalf seizoenen betaald voetbal bij Ajax, Bayern München en AS Monaco achter de rug, waarin hij opgeteld zeven landstitels en vier nationale bekers had gewonnen. Alhoewel de Deen slechts drie seizoenen voor PSV speelde, waarin hij 81 competitieduels afwerkte, wist hij in Eindhoven zijn erelijst nog uit te breiden met twee landstitels, twee KNVB Bekers en een Europa Cup I. Lerby (uit te spreken als Leerbu, alhoewel in Nederland steevast Lerbie gezegd werd) speelde 67 interlands voor Denemarken. Opvallend is dat hij in de jaren tachtig en negentig getrouwd was met de bekende (dertien jaar oudere) zangeres Willeke Alberti en fungeerde als stiefvader van haar zoon, de latere presentator/acteur Johnny de Mol. Vandaag de dag is Søren Lerby zaakwaarnemer van onder meer Wesley Sneijder, Rafael van der Vaart, John Heitinga en Dries Mertens.

Wim Kieft (aanvaller: 1987-1990, 1991-1994)
Willem Cornelis Nicolaas “Wim” Kieft kwam ter wereld in Amsterdam op 12 november 1962. De spits debuteerde in 1980 op 17-jarige leeftijd bij Ajax. In het seizoen 1981-1982 werd hij topscorer van Nederland met 32 goals in 32 wedstrijden. In 1983 vertrok hij voor vier jaar naar Italië, waar hij uitkwam voor Pisa (drie seizoenen) en Tonino (één seizoen). Het was geen groot succes: in zijn 110 Italiaanse wedstrijden scoorde hij maar 33 keer. Toen PSV hem in 1987 aantrok bleek hij het scoren echter nog niet te zijn verleerd, in zijn eerste seizoen in Eindhoven maakte hij meteen 28 goals en werd hij wederom topscorer van de eredivisie. In zijn twee periodes bij PSV, van 1987 tot 1990 en van 1991 tot 1994 (tussendoor speelde hij een jaar bij het Franse Bordeaux) speelde Wim Kieft 170 competitiewedstrijden waarin hij 89 doelpunten maakte. Hij werd met de club drie keer landskampioen, won drie keer de KNVB Beker en de Europa Cup I. Hij speelde 43 interlands waarin hij elf keer scoorde, ongetwijfeld de belangrijkste van die doelpunten was zijn kopgoal tegen Ierland op het EK van 1988. Hierdoor plaatste Nederland zich op de valreep voor de halve finale van het uiteindelijk gewonnen toernooi. Tegenwoordig is de voormalige kopspecialist voetbalanalyticus. Daarbij maakte hij in 2009 zijn rentree bij PSV, als assistent-trainer van het beloftenelftal.

Mart van den Heuvel (verzorger: 1987-2007, teammanager: 2007-nu)
Mart van den Heuvel werd geboren op 13 april 1953. Hij was oorspronkelijk tandtechnicus, maar volgde later een cursus sportmassage. In 1980 trad de voormalige PSV-handballer parttime in dienst van de voetbaltak van de club, als verzorger van het tweede elftal en de A1. In 1985 ging hij fulltime werken voor de vereniging, waarna hij samen met Huub Stevens het jeugdinternaat van PSV opzette. In 1987 maakte hij als verzorger “promotie” naar PSV 1. Hij groeide uit tot dè vertrouwensman van de selectiespelers, die hen ook ging bijstaan bij hun privé-beslommeringen. In 2007 kreeg hij een nieuwe functie binnen de club, op verzoek van directeur Jan Reker werd hij teammanager. Inmiddels is Mart van den Heuvel alweer 33 jaar werkzaam voor PSV, waarvan hij de laatste 26 jaar meemaakte vanuit de dug out. Gedurende die tijd hebben veertien verschillende hoofdtrainers met hem op de bank gezetten en zag hij honderden spelers komen en gaan. Langs de zijlijn maakte Van den Heuvel als één van de stille krachten van PSV bovendien twaalf landskampioenschappen, zes gewonnen KNVB Bekerfinales en het winnen van de Europa Cup I mee.

Stan Valckx (verdediger: 1988-1992, 1994-2000, technisch manager: 2004-2008)
Stanislaus Henricus Christina “Stan” Valckx werd op 20 oktober 1963 geboren in Arcen. De Limburger kwam in 1988 van VVV, waarvoor hij vijf seizoenen had gespeeld, naar PSV. Hij bleef vier jaar in Eindhoven en vertrok toen naar het Portugese Sporting Lissabon. Ruim twee jaar later kwam hij terug naar PSV voor nog eens zes seizoenen, al kwam hij in zijn laatste twee jaren nog maar drie keer in actie. In totaal speelde de voorstopper 221 competitiewedstrijden voor PSV, waarin hij negen keer scoorde. Hij werd vijf keer kampioen met PSV, won drie keer de KNVB Beker en speelde twintig interlands. Van 2004 tot 2008 was Stan Valckx technisch manager van PSV. Tegenwoordig is hij technisch directeur van de Poolse topclub Wisła Kraków.

Romário (aanvaller: 1988-1993)
Romário de Souza Faria, voetbalnaam Romário, werd op 29 januari 1966 geboren in het Braziliaanse Rio de Janeiro. In 1988 kwam “O Baixinho” (het kleintje) van Vasco da Gama naar PSV, waar hij uitgroeide tot misschien wel de beste, en sowieso de meest spectaculaire speler uit de clubgeschiedenis. De zeer makkelijk scorende spits bleef vijf jaar in Eindhoven actief. Hij kwam door talloze blessures maar tot 109 competitiewedstrijden, daarin maakte hij wel 98 doelpunten. In drie van zijn seizoenen bij PSV werd hij topscorer van de eredivisie, ook won hij met de club drie landstitels en twee KNVB Bekers. In 1993 vertrok de Braziliaan naar FC Barcelona. In 1994 won Romário met Brazilië het WK en werd hij door de FIFA uitgeroepen tot beste speler ter wereld. Met het Braziliaanse elftal, waar hij 71 keer voor uitkwam en 55 keer voor scoorde, won Romário later ook twee keer de Copa America. In 2008 maakte de spits zijn duizendste doelpunt (al moet daarbij opgemerkt worden dat hiervoor zelfs zijn goals in de meest obscure oefenwedstrijdjes meegeteld zijn), wat zorgde voor een media-hype. Voor een speler die bij PSV bekend stond om zijn luiheid hield de spits het opvallend lang vol als voetballer: hij bleef tot 2010 actief, wisselde zestien keer van club en stopte pas op zijn 44e. Vandaag de dag is Romário de Souza Faria politicus namens de Braziliaanse Socialistische Partij.

Kalusha Bwalya (aanvaller: 1989-1994)
Kalusha Bwalya, voetbalnaam Kalusha, werd geboren in Mufulira, Zambia, op 16 augustus 1963. De aanvaller speelde in eigen land voor Mufulira Blackpool en Mufulira Wanderers, en werd in 1985 één van de eerste Afrikaanse voetballers in Europa toen het Belgische Cercle Brugge hem haalde. In 1988 werd hij Afrikaans voetballer van het jaar. Na vier jaar in Brugge vertrok “King Kalu” in 1989 naar PSV. In zijn vijf jaar in Eindhoven speelde hij 101 competitiewedstrijden waarin hij 25 keer scoorde en twee landtitels plus een KNVB Beker won. Op 28 april 1993 stortte het vliegtuig met de voltallige nationale selectie van Zambia neer in Gabon, alle inzittenden kwamen hierbij om het leven. De PSV-er was echter nog in Nederland om wat zaken af te handelen en bleef daardoor als enige international van het land gespaard. Onder leiding van Kalusha werd een volledig nieuw Zambiaans elftal in 1994 heel knap tweede op het Afrikaans kampioenschap. Na zijn vertrek bij PSV in 1994 speelde de aanvaller voor een reeks Mexicaanse clubs (Club América, Necaxa, Club Léon, Club Irapuato, CD Veracruz, SD Correcaminos), met tussendoor een korte periode in de Verenigde Arabische Emiraten bij Al-Wahda. Hij kwam tot precies honderd interlands, waarin hij vijftig keer scoorde. Kalusha Bwalya werd in 2005 bondscoach van Zambia en is sinds 2008 voorzitter van de nationale voetbalbond.

Gheorghe Popescu (verdediger: 1990-1994)
Gheorghe Popescu, ook bekend onder de bijnaam Gică, werd geboren in het Roemeense Calafat op 9 oktober 1967. Hij speelde in eigen land voor Universitatea Craiova en Steaua Boekarest, alvorens in 1990 naar PSV te komen. In vier seizoenen in Eindhoven kwam hij tot 109 competitiewedstrijden, waarin hij 24 doelpunten maakte. In 1994 vertrok de Roemeen naar het Engelse Tottenham Hotspur, om een jaar later te verkassen naar FC Barcelona, waarvoor hij twee jaar een vaste kracht zou zijn. Vervolgens speelde de verdediger voor het Turkse Galatasaray, het Italiaanse Lecce, het Romeense Dinamo Boekarest en het Duitse Hannover. Ook kwam hij tot maar liefst 115 interlands. In zijn rijke carrière won Gheorghe Popescu zes landstitels (waarvan twee met PSV), vier nationale bekers, een Europa Cup II (met Barcelona) en een UEFA Cup (met Galatasaray). Daarnaast werd hij zes keer uitgeroepen tot Roemeens voetballer van het jaar en zat hij van 1989 tot 2001 altijd in de top vier bij die uitverkiezing.

Ernest Faber (verdediger: 1992-1993, 1994-2004)
Ernest Anthonius Jacobus Faber werd geboren in Geldrop op 27 augustus 1971. Hij kwam in 1992 van Sparta naar PSV. De Brabander zou PSV maar liefst twaalf seizoenen trouw blijven, al werd hij in het seizoen 1993-1994 wel een half jaar uitgeleend aan FC Groningen. Mede door verschillende blessures kwam hij in al die jaren tot slechts 170 competitiewedstrijden voor de club, waarin hij zes keer scoorde. De verdediger werd vier keer landskampioen en won één keer de KNVB Beker. Hij speelde daarnaast één interland. Ernest Faber was van 2005 tot 2007 en van 2008 tot 2010 jeugdtrainer bij PSV, sinds 2012 is hij assistent-trainer.

Arthur Numan (verdediger: 1992-1998)
Op 14 december 1969 werd Arthur Numan geboren in Heemskerk. Hij kwam in de jeugd uit voor FC Haarlem, de club waarvoor hij in het seizoen 1987-1988 debuteerde. Na vier seizoenen in Haarlem en één bij FC Twente kwam hij in 1992 bij PSV terecht. Hij bleef zes seizoenen in Eindhoven, waarin hij 181 competitiewedstrijden speelde, één keer kampioen werd en één KNVB Beker won. In 1998 vertrok hij voor 17 miljoen gulden naar het Schotse Glasgow Rangers, waar hij een succesvolle periode beleefde met drie landstitels en vier nationale bekers in vijf jaar tijd. Arthur Numan stopte in 2003 en kwam tot 45 interlands. Na zijn actieve carrière was hij assistent-trainer en teammanager van Nederland B en Jong Oranje, en scout voor Aston Villa en AZ.

Ronald Waterreus (doelman: 1994-2004)
Ronald Waterreus werd geboren op 25 augustus 1970 in Lemiers. De doelman debuteerde pas op 22-jarige leeftijd in het betaalde voetbal, bij Roda JC, waarvoor hij twee jaar bleef spelen. In 1994 kwam de hij naar PSV. Hij kreeg de reputatie van een knokker: maar liefst vier keer haalde PSV een beoogde eerste doelman (Stanley Menzo, Georg Koch, Patrick Lodewijks, Ivaca Kralj) naar Eindhoven die Waterreus naar de bank moest verbannen. De Limburger wist echter steeds toch zijn basisplaats te behouden en stond er om bekend dat hij dat niet het niet noodzakelijk vond om op vriendschappelijk voet te staan met zijn directe concurrenten. Uiteindelijk kwam Waterreus zo tot tien seizoenen en 285 competitiewedstrijden voor PSV. Hij werd met de club vier keer landskampioen en won één KNVB Beker. Bovendien speelden in de clubgeschiedenis slechts drie PSV-ers meer Europese wedstrijden dan hij. In 2004 vertrok Waterreus, die zichzelf ooit “De beste redelijke keeper ter wereld” noemde, naar het Engelse Manchester City. Daarna kwam hij uit voor Glasgow Rangers, AZ en New York Red Bulls. In 2009 keerde hij terug bij PSV als assistent van hoofd-jeugdopleidingen Wiljan Vloet. Voorzitter Harry van Raaij noemde de zevenvoudige international (die vaak reserve was achter recordinternational Edwin van der Sar) eens als mogelijke toekomstige PSV-voorzitter.

Wilfred Bouma (verdediger: 1994-1996, 1999-2005, 2010-nu)
Wilfred Bouma werd op 15 juni 1978 geboren in Helmond. Hij debuteerde in het seizoen 1994-1995 op zestienjarige leeftijd voor PSV, hij zou uiteindelijk verdeeld over twee periodes veertien seizoenen onder contract blijven staan bij de club. Wel werd hij voor drie van die seizoenen (1996-1997 tot en met 1998-1999) uitgeleend aan achtereenvolgens MVV en Fortuna Sittard. Daarnaast speelde hij van 2005 tot 2010 voor het Engelse Aston Villa, al kwam hij daar in zijn laatste twee seizoenen door een ernstige blessure niet in actie. De verdediger, die begon als linksbuiten, werd met PSV vier keer kampioen en won drie keer de KNVB Beker. De Helmonder speelde, geteld tot en met het seizoen 2011-2012, 221 competitiewedstrijden voor PSV. Bovendien speelde hij in oktober 2012 zijn 76e Europese wedstrijd in Eindhovense dienst: een clubrecord. Wilfred Bouma kwam tot 37 interlands en behoort nu, zo’n achttien jaar na zijn debuut voor de club, nog altijd tot de selectie van PSV.

Björn van der Doelen (middenvelder: 1994-1997, 1998-2001)
Wouterus Jacobus Antonius “Björn” van der Doelen werd geboren op 24 augustus 1976 in Goirle. Op zijn tiende ging hij van amateurclub TGG naar de jeugd van PSV, later zou hij drie jaar doorbrengen in het internaat van de club. Zijn debuut voor PSV in het seizoen 1994-1995 was meteen landelijk nieuws, omdat hij in die wedstrijd de vinger van FC Utrecht-middenvelder Edwin Gorter in zijn oog geprikt kreeg. De Brabander bleek niet één van de grootste talenten van PSV te zijn en werd dan ook nooit een vaste waarde, maar door zijn inzet op het veld en ontspannen persoonlijkheid daarbuiten werd hij mateloos populair bij het Eindhovense publiek. In zijn zes seizoenen bij PSV, hij stond van 1994 tot 2001 bij de club onder contract en werd in het seizoen 1997-1998 uitgeleend aan Standard Luik, speelde hij slechts 95 competitiewedstrijden, waarin hij vijf keer scoorde. Hij vierde in Eindhoven drie landstitels en won één keer de KNVB Beker. Na zijn definitieve vertrek uit Eindhoven kwam “Doeluh” uit voor FC Twente en NEC, om daarna verrassend op 29-jarige leeftijd te stoppen met voetballen. Hij ging vervolgens muziek maken en was gitarist van de rockbands The Spades en Denvis & The Real Deal, en frontman van de deels Brabantstalige formatie Allez Soldaat.

Jan Wouters (middenvelder: 1994-1996, trainer: 2007)
Jan Jacobus Wouters werd geboren in Utrecht op 17 juli 1960. Tussen 1980 en 1994 kwam hij uit voor FC Utrecht, Ajax en Bayern München, waarmee hij één Nederlandse landstitel, twee KNVB Bekers en een Europa Cup II verzamelde. Bovendien werd hij in 1988 als basisspeler Europees kampioen met het Nederlands Elftal. De bikkelharde middenvelder met enigszins losse ellebogen (waarvan Alex Pastoor en Paul Gascoigne de meest prominente slachtoffers werden) kwam halverwege het seizoen 1993-1994 als 33-jarige routinier naar PSV. Hij zou nog twee en een half seizoen spelen voor de club, waarin hij 52 competitiewedstrijden speelde en alleen een KNVB Beker won. Van 2006 tot 2009 was hij terug bij PSV, als assistent-trainer, in 2007 fungeerde hij zelfs enkele maanden als interim-hoofdcoach. Momenteel is de Utrechtenaar, die ook Ajax (en als assistent Glasgow Rangers) onder zijn hoedehad trainer van FC Utrecht. Jan Wouters speelde 70 interlands.

Luc Nilis (aanvaller: 1994-2000)
Luc Gilbert Cyrille Nilis werd in het Belgische Hasselt geboren op 25 mei 1967. De stijlvolle aanvaller speelde tien jaar betaald voetbal in zijn geboorteland, twee jaar bij FC Winterslag en acht jaar bij RSC Anderlecht, alvorens in 1994 naar PSV te komen. Daar groeide hij uit tot een ongekend populaire publiekslieveling die eerst met Ronaldo en later met Ruud van Nistelrooij fabelachtige spitsenduo’s vormde. In zijn zes seizoenen in Eindhoven speelde hij 164 competitiewedstrijden, waarin hij 110 keer scoorde. Hij staat daarmee vijfde op de topscorerslijst aller tijden van PSV. Hij werd met de club twee keer landskampioen, won één keer de KNVB Beker, werd één keer uitgeroepen tot beste speler van de eredivisie en was twee keer topscorer van die competitie. In 2000 vertrok de Belg naar het Engelse Aston Villa, daar liep hij al in zijn derde wedstrijd een dubbele beenbreuk op. Het betekende het einde van zijn actieve loopbaan. Luc Nilis speelde 56 interlands voor België, waarin hij maar tien keer scoorde. Van 2006 tot 2011 was hij weer actief voor PSV, als scout en spitsentrainer. Zijn zoon Arne speelde van 2008 tot 2011 in de jeugd van PSV, maar kwam niet verder dan het beloftenelftal.

Ronaldo (aanvaller: 1994-1996)
Ronaldo Luis Nazário de Lima, voetbalnaam Ronaldo, werd op 18 september 1976 geboren in Rio de Janeiro in Brazilië. Na in zijn geboorteland dertig competitiewedstrijden te hebben gespeeld voor Cruzeiro kwam hij in 1994 op 17-jarige leeftijd naar PSV. In zijn twee Eindhovense seizoenen speelde het grote talent 46 competitiewedstrijden, waarin hij maar liefst 42 keer scoorde. Ondanks zijn vele goals won Ronaldo met PSV alleen één KNVB Beker. Het was dan ook vooral na zijn vertrek in 1996 dat hij echt uitgroeide tot een wereldtopper. De spits speelde achtereenvolgens één jaar bij Barcelona (hij scoorde er 34 keer in 37 competitiewedstrijden), vijf jaar bij Internazionale, vijf jaar bij Real Madrid, twee jaar bij AC Milan en twee jaar bij het Braziliaanse Corintians. “El Fenômeno” werd in 1996, 1997 en 2002 uitgeroepen tot beste speler ter wereld en speelde drie WK-finales met Brazilië, waarvan hij er twee won. Hij speelde 98 interlands, waarin hij 62 keer scoorde. Ronaldo Luis Nazário de Lima, die door velen gezien wordt als één van de beste voetballers aller tijden, beëindigde zijn actieve loopbaan in 2011 na jaren van blessureleed.

Eiður Guðjohnsen (aanvaller: 1995-1997)
Eiður Smári Guðjohnsen werd op 15 september 1978 geboren in Reykjavik, IJsland als zoon van Arnór Guðjohnsen, een profvoetballer die voornamelijk in België en Frankrijk carrière maakte. Guðjohnsen kwam in 1995 van het IJslandse Valur naar PSV, alhoewel hij toen pas zestien jaar oud was had hij er al zeventien wedstrijden op het hoogste niveau in zijn thuisland opzitten. Het supertalent werd op 24 april 1996 wereldnieuws toen hij op 17-jarige leeftijd als invaller zijn debuut maakte als international, de speler die hij verving was namelijk zijn vader. In 1996 leek de prille carrière van de IJslander in de kiem gesmoord te worden toen hij zijn enkel brak en daarna een peesontsteking opliep. PSV ontbond vervolgens zijn contract. Guðjohnsen kwam in 1998 echter terug en speelde daarna voor Europese topclubs als Chelsea, Barcelona (waarmee hij in 2009 de Champions League won), Monaco, Tottenham Hotspur en AEK Athene. Eiður Guðjohnsen kwam tot dusver tot zeventig interlands. Hij is nog altijd actief, momenteel als speler van Club Brugge.

Phillip Cocu (middenvelder: 1995-1998, 2004-2007, trainer: 2012)
Phillip John William Cocu werd op 29 oktober 1970 geboren in Eindhoven, al groeide hij niet op in Brabant. Hij debuteerde in 1989 bij AZ in het betaalde voetbal. Na twee jaar bij AZ speelde Cocu vijf jaar bij Vitesse, om vervolgens in 1995 naar PSV te gaan. Zijn eerste periode bij PSV, waarin hij één keer kampioen werd en één keer de KNVB Beker won, duurde tot 1998. Daarna vertrok hij naar FC Barcelona, waar hij zes seizoenen lang een onbetwiste basisspeler zou blijven. In 2004 keerde de geboren Eindhovenaar terug naar PSV, waar hij als verlosser binnen werd gehaald. Met hem op het middenveld beleefde de club vervolgens drie zeer geslaagde seizoenen, die allen afgesloten werden met een landstitel. Bovendien werd in het seizoen 2004-2005 aan de hand van aanvoerde Cocu de KNVB Beker gewonnen en de finale van de Champions League op een haar na gemist. In 2007 liet de middenvelder, minuten nadat hij het doelpunt had gemaakt waardoor PSV met één goal verschil landskampioen werd op basis van het doelsaldo, weten dat hij zojuist zijn laatste wedstrijd voor de club had gespeeld. Hij bouwde nog een jaar af bij Al-Jazira in de Verenigde Arabisch Emiraten en stopte daarna met voetballen. Phillip Cocu speelde 101 interlands, hij is daarmee één van de vijf spelers die meer dan honderd keer uitkwamen voor Oranje. Van 2008 tot 2012 was hij assistent-bondscoach. Sinds 2009 is hij tevens actief geweest als assistent- en jeugdtrainer van PSV. In 2012 won hij als interim-hoofdtrainer de KNVB Beker.

Harry van Raaij (voorzitter: 1996-2004)
Hendrikus Jacobus Maria “Harry” van Raaij werd op 29 augustus 1936 geboren in Haps. Hij werd vanuit een managementfunctie bij Philips in 1984 penningmeester van PSV. Dit bleef hij tot 1990, om in 1993 dezelfde functie nogmaals op te nemen. In 1996 werd Van Raaij voorzitter van PSV, dit zou hij tot 2004 blijven. Zijn motto was “PSV leiden als een onderneming, maar beleven als een club”. Gedurende de acht jaar dat de Brabander voorzitter was van PSV werd de club vier keer landskampioen en werden spelers als Jaap Stam, Ruud van Nistelrooij, Mark van Bommel, Mateja Kezman en Arjen Robben aangetrokken. Van Raaij werd, mede door zijn opvallend slissende manier van praten, een bekend mediafiguur. In het tv-programma Studio Spaan werd hij regelmatig geïmiteerd door cabaretier Erik van Muiswinkel, iets van Van Raaij zelf overigens geweldig vond.

Jaap Stam (verdediger: 1996-1998)
Jakob “Jaap” Stam werd op 17 juli 1972 geboren in Kampen. De bikkelharde verdediger was een laatbloeier: hij speelde tot zijn twintigste bij amateurclub DOS Kampen en kwam na korte periodes bij achtereenvolgens FC Zwolle, Cambuur en Willem II halverwege het seizoen 1995-1996 naar PSV. Hij zou twee en een half seizoen blijven, waarin hij 76 competitiewedstrijden speelde en elf keer scoorde. In die jaren werd hij met de club één keer landskampioen en won hij één KNVB Beker. Na zijn vertrek uit Eindhoven in 1998 (voor 35 miljoen gulden) groeide “De Rots van Kampen” uit tot een wereldtopper bij achtereenvolgens Manchester United, Lazio Roma en AC Milan. Vooral in Engeland was hij succesvol: met Manchester United won hij drie landstitels, één FA Cup en de Champions League. In 2006 keerde hij terug naar Nederland en koos hij voor Ajax. “The Dutch Destroyer” speelde 67 interlands en was actief op drie EK’s en één WK.

Ruud van Nistelrooij (aanvaller: 1998-2001)
Rutgerus Johannes Martinus “Ruud” van Nistelrooij werd geboren in Oss op 1 juli 1976. Hij debuteerde in het betaalde voetbal bij FC Den Bosch, waar hij speelde als middenvelder en nog niet bijzonder veel indruk maakte. SC Heerenveen mocht hem dan ook overnemen voor de bescheiden som van 650.000 gulden. In Friesland groeide de Brabander uit tot een uitstekende spits en al na één seizoen maakte Heerenveen een vette winst door hem voor 12 miljoen gulden, destijds een record voor een binnenlandse transfer, aan PSV te verkopen. Bij PSV komt de in Geffen opgegroeide aanvaller door blessureleed maar tot 67 competitiewedstrijden in drie seizoenen, wel scoort hij daarin maar liefst 62 keer. Hij werd met PSV twee keer landskampioen, daarnaast was hij in zijn Eindhovense periode twee keer topscorer van de eredivisie. In 2001 werd hij voor 67 miljoen gulden, destijds een Premier League-record, verkocht aan Manchester United. Ook in Engeland doet hij het fantastisch, met 95 goals in 152 competitiewedstrijden. Later speelt hij nog voor Real Madrid, Hamburger SV en Malaga. Ruud van Nistelrooij kwam tot 70 interlands, waarin hij 35 keer scoorde. Hij staat daarmee derde op de topscorerslijst van het Nederlands Elftal. Tevens staat “Van the Man” tweede op de all-time topscorerslijst van de Champions League, was hij de eerste speler die ooit in tien achtereenvolgende Premier League-wedstrijden scoorde en is hij samen met Lionel Messi de enige die drie keer topscorer van de Champions League werd.

Johann Vogel (middenvelder: 1999-2005)
Johann Louis François Vogel werd geboren in het Zwitserse Genève op 8 maart 1977. Na zeven seizoenen bij Grasshoppers, waarmee hij drie keer kampioen van Zwitserland was, kwam de middenvelder in 1999 naar PSV. Als middenvelder was de voormalige verdediger zes jaar lang een vaste waarde bij PSV, waar hij op den duur met Phillip Cocu en Mark van Bommel een gedenkwaardige linie vormde. De Zwitser werd met PSV drie keer kampioen, won de KNVB Beker en haalde de halve finale van de Champions League tegen AC Milan in 1995. Blijkbaar maakte hij daarbij indruk op de Italiaanse tegenstander, die hem nog dat jaar aantrok. Later speelde de 94-voudige international voor het Spaanse Betis Sevilla en het Engelse Blackburn Rovers. Hij stopte in 2009. Daarna werd hij jeugdtrainer bij zijn oude liefde Grasshoppers, waar trainer Ciriaco Sforza hem in 2011 vroeg om vanwege een volle ziekenboeg een comeback te maken, wat hij ook deed.

Eric Addo (verdediger: 1999-2003, 2003-2009)
Eric Kpakpo Addo werd op 12 november 1978 geboren in Accra, Ghana. De verdediger kwam in 1999 van Club Brugge en werd in Eindhoven een cultheld door maar liefst tien seizoenen onder contract te blijven staan bij PSV (gedurende deze periode werd hij wel drie keer voor een half seizoen verhuurd aan Roda JC), zonder ooit uit te groeien tot basisspeler. Op zijn CV staan dan ook maar 82 competitiewedstrijden voor PSV, maar wel zes Nederlandse landstitels en een KNVB Beker. De Ghanees werd uiteindelijk in 2009 verkocht aan Roda JC en verdween later via FC Eindhoven geruisloos uit het betaalde voetbal. Hij kwam tot 45 interlands voor Ghana.

Mark van Bommel (middenvelder: 1999-2005, 2012-nu)
Mark Peter Gertruda Andreas van Bommel werd op 22 april 1977 geboren in Maasbracht. Op 15 mei 1993, hij was toen 16 jaar en 23 dagen oud, werd hij als speler van Fortuna Sittard de op twee na jongste eredivisiedebutant aller tijden. Na zeven seizoenen in Sittard kwam de Limburger in 1999 naar PSV, een jaar later werd hij aanvoerder van de club. Hij bleef PSV zes seizoenen trouw, speelde daarin 169 competitiewedstrijden en scoorde 46 keer. Met vier landstitels, één KNVB Beker en het op een haar na missen van de Champions League-finale in 2005 was zijn eerste periode in Eindhoven een groot succes. In 2005 begon de middenvelder aan een eveneens erg succesvol buitenlands avontuur, dat zeven jaar zou duren. Als speler van FC Barcelona, Bayern Munchen en AC Milan won hij de Champions League, twee Spaanse landstitels, twee Duitse landstitels, twee Duitse bekers en een Italiaanse landstitel. Bovendien speelde hij met het Nederlands Elftal, waar hij 79 keer voor uitkwam en tien keer voor scoorde, in 2010 de WK-finale. In 2012 vervulde Mark van Bommel, alhoewel AC Milan hem graag nog een jaar wilde houden, zijn belofte om ooit terug te keren naar PSV.

Mateja Kežman (aanvaller: 2000-2004)
Mateja Kežman werd op 12 april 1979 geboren in Belgrado in het toenmalige Joegoslavië. De spits kwam in zijn thuisland Servië uit voor achtereenvolgens FK Zemun, Radnicki Pirot, FK Loznica, Sartid Smederevo en Partizan Belgrado, om in 2000 bij PSV te belanden. In Eindhoven maakte hij indruk als erg makkelijk scorende spits: hij werd in drie van zijn vier seizoenen bij PSV topscorer van de eredivisie. In zijn laatste twee seizoenen kwam hij zelfs tot meer doelpunten dan wedstrijden. In een totaal van 122 competitiewedstrijden maakte hij 105 goals, goed voor een zevende plek op de lijst van clubtopscorers aller tijden. “Kezza” werd met PSV twee keer landskampioen. Opmerkelijk is dat Mateja Kezman na zijn vertrek bij PSV in 2004 nergens meer slaagde. Hij speelde voor achtereenvolgens Chelsea, Atlético Madrid, Fenerbahçe, Paris Saint-Germain, Zenit Sint Petersburg, South Cina en BATE Borisov en kwam in zeven jaar tijd maar tot 41 goals. De aanvaller speelde 49 interlands voor Servië. Hij stopte in 2011 met voetballen.

Jan Vennegoor of Hesselink (aanvaller: 2001-2006, 2011-2012)
Jan Johannes Vennegoor of Hesselink werd op 7 november 1978 geboren in Oldenzaal. Na vijf seizoenen bij FC Twente kwam hij in 2001 naar Eindhoven, kort nadat hij met de Enschedese club PSV had verslaan in de finale van de KNVB Beker. “Lange Jan” bleef vijf seizoenen bij PSV, waarin hij 157 competitiewedstrijden speelde en 76 keer scoorde. Hij werd in die jaren drie keer kampioen met de club en won één KNVB Beker. In 2006 vertrok de spits voor 7,1 miljoen euro naar de Schotse topclub Celtic. Later kwam hij uit voor het Engelse Hull City en het Oostenrijkse Rapid Wien, om in 2011 als pinchhitter terug te keren bij PSV. In zijn laatste seizoen speelde hij zeventien competitiewedstrijden, veelal als invaller, waarin hij twee keer scoorde. In 2012 mocht hij met PSV nog een KNVB Beker aan zijn erelijst toevoegen. In 2012 stopte hij met voetballen. Jan Vennegoor of Hesselink kwam tot 19 interlands waarin hij, deels omdat hij als breekijzer zelden in de basis mocht starten, tot maar drie doelpunten.

Arjen Robben (aanvaller: 2002-2004)
Arjen Robben werd op 23 januari 1984 geboren in Bedum. De vleugelaanvaller debuteerde in 2000 voor FC Groningen en kon twee jaar later al kiezen uit aanbiedingen van Ajax, PSV en Feyenoord. Het werd PSV, voor 9,5 miljoen gulden. De Groninger speede twee seizoenen in Eindhoven, waarin hij 57 competitiewedstrijden speelde, 17 keer scoorde en één keer landskampioen werd. In 2004 nam het Engelse Chelsea hem over voor 18 miljoen euro. Die transfersom werd nog eens verdubbeld toen hij drie jaar later de overstap maakte naar Real Madrid. In 2009 vertrok “De Man van Glas”, zo genoemd vanwege zijn uitzonderlijk hoge blessuregevoeligheid, over naar Bayern München. Hij wist zowel in Engeland (twee keer), Spanje als Duitsland landskampioen te worden. In 2010 werd hij uitgeroepen tot beste speler van de Duitse Bundesliga. Arjen Robben speelde tot dusver 62 interlands, waaronder de WK-finale van 2010.

Park Ji-Sung (middenvelder: 2003-2005)
Park Ji-Sung werd op 25 februari 1981 geboren in het Zuid-Koreaanse Seoel. Hij speelde in zijn thuisland voor Kyoto Purple Sanga en werd met Zuid-Korea, waarvan Guus Hiddink destijds bondscoach was, vierde op het WK van 2002. In de winterstop van het seizoen 2002-2003 haalde Hiddink hem naar PSV. Wedstrijden van PSV, met Park Ji-Sung en zijn landgenoot Lee Young-Pyo, werden daarna live uitgezonden op de Koreaanse tv. In twee en een half seizoen kwam hij uiteindelijk tot 64 competitiewedstrijden en 13 doelpunten, ook werd hij met de club twee keer landskampioen, won hij de KNVB Beker en speelde hij de dubbele halve finale van de Champions League tegen AC Milan mee. In 2005, het jaar waarin in Seoel een straat naar hem vernoemd werd, vertrok de aanvallende middenvelder naar het grote Manchester United, waarmee hij drie keer kampioen van Engeland werd en de Champions League won. Park Ji-Sung speelde tot dusver tachtig interlands.

Lee Young-Pyo (verdediger: 2003-2005)
Lee Young-Pyo werd op 23 april 1977 geboren in het Zuid-Koreaanse Hong Chung. In januari 2003 werd hij Guus Hiddink, destijds PSV-trainer en voorheen bondscoach van Zuid-Korea, samen met landgenoot Park Ji-Sung naar Eindhoven gehaald. De verdediger werd een vaste waarde bij PSV en speelde in twee en een half seizoen 72 competitiewedstrijden. Hij werd met PSV twee keer landskampioen, won de KNVB Beker en kwam tot de halve finales van de Champions League. In 2005 vertrok hij naar het Engelse Tottenham Hotspur. Later was hij actief voor Borussia Dortmund, het Saoedische Al-Hilal en het Canadese Vancouver White Caps. Lee Young-Pyo speelde maar liefst 127 interlands voor Zuid-Korea.

Ibrahim Afellay (middenvelder: 2003-2010)
Ibrahim Afellay werd geboren in Utrecht op 2 april 1986. De middenvelder van Marokkaanse afkomst ging in 1996 op tienjarige leeftijd in de jeugd van PSV spelen, in het seizoen 2003-2004 debuteerde hij in het eerste elftal. De talentvolle, technische “Ibi” groeide al snel uit tot basisspeler en zou tot eind 2010 bij PSV blijven. Hij speelde 159 competitiewedstrijden voor de club, scoorde 35 keer en werd met PSV vier keer landskampioen en één keer bekerwinnaar. In de winterstop van 2010-2011 mocht Afellay het FC Barcelona van Messi, Xavi en Iniesta, door velen gezien als het beste elftal aller tijden, komen versterken. Mede door een ernstige blessure wist hij echter nog geen grote indruk te maken in Spanje. In 2012 werd hij voor een half seizoen uitgeleend aan Schalke 04. De 26-jarige Ibrahim Afellay kwam tot dusver tot 41 wedstrijden in het Nederlands Elftal.

Gomes (doelman: 2004-2008)
Heurelho da Silva Gomes, voetbalnaam Gomes, werd geboren in het Braziliaanse João Pinheiro op 15 februari 1981. De Braziliaan keepte van 2004 tot 2008 voor PSV en kende in Eindhoven een ongekend succesvolle periode: hij werd in al zijn vier seizoenen landskampioen en hield in 60% van de wedstrijd die hij speelde “de nul”, een prestatie die geen enkele keeper in Nederland ooit wist te evenaren. Samen met reservekeeper Edwin Zoetebier hield Gomes in 2004 maar liefst 1159 minuten onafgebroken zijn doel schoon, een nationaal record. Later wist hij nog een keer 817 en een keer 956 minuten non-stop ongepasseerd te blijven. Hij was zo moeilijk te kloppen dat Heerenveen-spits Gerald Sibon tijdens een wedstrijd tegen PSV na de zoveelste onmogelijke redding wanhopig “Doe eens normaal, man!” naar hem schreeuwde. De in Eindhoven mateloos populaire elfvoudige Braziliaanse international vertrok in 2008 naar Tottenham Hotspur, waar hij opmerkelijk genoeg niet slaagde. Momenteel speelt hij op huurbasis voor het Duitse Hoffenheim.

Alex (verdediger: 2004-2007)
Alex Rodrigo Dias da Costa, beter bekend als Alex, werd op 17 juni 1982 geboren in het Braziliaanse Niterói. Hij kwam in 2004 met financiële hulp van Chelsea van het Braziliaanse Santos naar PSV. De grote, sterke Braziliaan werd al snel “De Tank” genoemd en groeide samen met landgenoot Gomes uit tot een publiekslieveling in Eindhoven. In zijn drie seizoenen bij PSV speelde hij 84 competitiewedstrijden waarin hij 11 keer scoorde. Hij werd drie keer landskampioen met PSV en won één keer de KNVB Beker. In 2007 vertrok hij naar het Engelse Chelsea. Alex speelde tot op heden 18 interlands voor Brazilie, waarmee hij in 2007 de Copa America won. Momenteel komt hij uit voor het Franse Paris Saint Germain.

Jefferson Farfán (aanvaller: 2004-2008)
Jéfferson Agustín Farfán Guadalupe werd geboren in Lima, Peru op 26 oktober 1984. De aanvaller werd in 2004 door PSV overgenomen van het Peruaanse Alianza Lima. Hij speelde vier seizoenen voor PSV, werd in elk van die seizoenen landskampioen en won ook één KNVB Beker. Hij kwam tot 118 competitiewedstrijden in Eindhovense dienst, waarin hij 57 keer scoorde. In 2008 vertrok hij voor veertien miljoen euro naar het Duitse Schalke 04, waar hij nog altijd voor speelt. Jefferson Farfán speelde tot dusver 54 interlands voor Peru.

Timmy Simons (middenvelder: 2005-2010)
Timmy Simons werd geboren op 11 december 1976 in het Belgische Diest. Hij speelde in eigen land in totaal elf seizoenen voor achtereenvolgens Diest, Lommel en Club Brugge. In 2005 trok PSV hem aan en in Eindhoven werd de Belg direct een vaste waarde: in de eerste vier van zijn vijf seizoenen miste hij slechts drie competitiewedstrijden. Zo kwam hij tot 211 competitiewedstrijden voor PSV, waarin hij achttien keer scoorde. In 2007 werd hij bovendien aanvoerder van de club. “Kapitein Simons”, die met PSV drie landstitels won, stond bekend om zijn correcte spel. Vooral voor een verdedigend ingestelde speler pakte hij opvallend weinig gele kaarten. In 2010 vertrok de Belg naar het Duitse 1. FC Nürnberg, waar hij ook een vaste waarde werd. Timmy Simons speelde tot dusver 92 interlands.

Balázs Dzsudzsák (aanvaller: 2008-2011)
Balázs Dzsudzsák werd op 23 december 1986 geboren in het Hongaarse Debrecen. Met de topclub Debreceni uit zijn geboortestad werd de linksbuiten drie keer kampioen van Hongarije, waarna PSV de international in de winterstop van het seizoen 2007-2008 naar Eindhoven haalde. Zijn entree was indrukwekkend, in zijn eerste drie wedstrijden scoorde hij meteen drie keer. Gedurende zijn drie seizoenen bij PSV was Dzsudzsák ongekend populair en speelde hij 114 competitiewedstrijden waarin hij 44 keer scoorde. Hij werd in Eindhoven één keer landskampioen. Al snel werd duidelijk dat de Hongaar voor PSV niet te houden was en in 2011 betaalde het Russische Anzji zo’n vijftien miljoen euro voor hem. Een half jaar later maakte hij opnieuw een transfer, voor hetzelfde bedragen plus prestatiebonussen tot vier miljoen euro, naar Dinamo Moskou. De pas 26-jarige Balázs Dzsudzsák kwam al vijftig keer uit voor zijn land.

Ola Toivonen (middenvelder: 2009-nu)
Nils Ola Toivonen werd op 3 juli 1986 geboren in het Zweedse Degerfors als zoon van Finse ouders. De aanvallende middenvelder speelde in zijn geboorteland voor Degerfors, Örgryte en Malmö, alvorens in de winterstop van het seizoen 2008-2009 voor vier miljoen euro naar PSV te komen. In het seizoen 2011-2012 was de lange blonde “nummer tien” aanvoerder van PSV, daarna stond hij zijn band zonder morren af aan de teruggekeerde Mark van Bommel. In zijn eerste drie en een halve seizoen bij PSV speelde de Zweed 108 competitiewedstrijden waarin hij 52 keer het net vond en één KNVB Beker won. Ola Toivonen speelde tot dusver dertig interlands.

Dries Mertens (aanvaller: 2011-nu)
Dries Mertens werd op 6 mei 1987 geboren in het Belgische Leuven. De kleine linksbuiten kwam in de jeugd uit voor de Belgische topclubs Anderlecht in AA Gent, maar die hadden vanwege zijn geringe lengte en tengere postuur weinig vertrouwen in zijn toekomst. Door Gent werd hij eerst verhuurd aan Eendracht Aalst en daarna de Nederlandse eerste divisionist AGOVV, waar hij direct uitgroeide tot een vaste waarde. Een jaar nadat AGOVV hem definitief over had genomen zocht de Belg het hogerop bij FC Utrecht. Na zijn eerste seizoen in Utrecht kreeg hij de Zilveren Schoen voor de op één na beste speler van de eredivisie. In 2011 vertrok hij samen met ploeggenoot Kevin Strootman naar PSV. Daar was zijn entree imposant: in zijn eerste zeven competitiewedstrijden scoorde hij elf keer. Uiteindelijk sloot hij het seizoen af met 21 doelpunten in 33 wedstrijden. Dries Mertens speelde tot dusver zeventien interlands.

Kevin Strootman (middenvelder: 2011-nu)
Kevin Strootman werd geboren in Ridderkerk op 13 februari 1990. Hij speelde in de jeugd van Sparta Rotterdam en debuteerde in 2008 in het eerste elftal van die club. In de winterstop van het seizoen 2010-2011 vertrok hij naar FC Utrecht en in februari 2011 maakte de middenvelder, die anderhalve maand daarvoor nog in de eerste divisie speelde, zijn debuut in het Nederlands Elftal. Strootman’s verblijf in Utrecht duurde uiteindelijk maar een half jaar. In de zomer van 2011 besloot PSV dat hij al klaar was voor weer een stop hogerop, waarna hij samen met teamgenoot Dries Mertens voor een totaalbedrag van zo’n dertien miljoen euro gekocht werd. De pas 23-jarige Ridderkerker is inmiddels een vaste waarde in Oranje (hij mocht in het nationale elftal zelfs al enkele keren de aanvoerdersband dragen), wordt gezien als één van de beste spelers van de eredivisie en zal hoogstwaarschijnlijk komende zomer wederom een stap hogerop maken.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    s.van gisbergen said,

    Mooi overzicht


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: