We waren blij met wat we hadden, je wist gewoon niet beter

Kinderen, in mijn tijd was het allemaal heel anders dan nu. We hadden niet zoveel, toen ik jong was. Maar we waren blij met wat we hadden, je wist gewoon niet beter.

We hadden bijvoorbeeld nog geen internet. Dat bestond nog helemaal niet! Kun je het je voorstellen? Echt waar, ik lieg het niet. Dat wil dus ook zeggen dat je geen e-mail had. Als je met iemand wilde communiceren ging je gewoon bij diegene langs, je schreef een brief of je belde ‘m op. Met de vaste telefoon wel te verstaan, want mobieltjes hadden we ook nog niet. Even iets opzoeken met Google of Wikipedia was er ook niet bij. Als je informatie nodig had voor een spreekbeurt dan ging je naar de bibliotheek en schreef je brieven naar bedrijven of instanties en vroeg je om een informatiepakket. YouTube? Hadden we ook nog nooit van gehoord. Als je een videoclip wilde zien dan keek je urenlang naar MTV in de hoop dat ‘ie voorbij zou komen. MTV was toen overigens nog een zender die videoclips uitzond. En jullie hebben nu die internetforums waarop je over elk denkbaar onderwerp kunt communiceren met honderd mensen uit twintig landen. In mijn tijd kreeg je, totdat het contact na een half jaar weer verwaterde, misschien eens in de twee weken een briefje uit Duitsland of Engeland van een vakantievriend. Maar dat was dan meteen ook hartstikke spannend. Post uit het buitenland, de meeste van je klasgenoten kregen dat nooit!

Mobieltjes bestonden, zoals ik al zei, ook nog niet. Als je van huis ging was je gewoon tijdelijk onbereikbaar, geen mens kon je bellen, SMS-en of WhatsAppen. Nu raak je misschien bijna in paniek van het idee, toen was dat nog volstrekt normaal. Je hield voor de zekerheid een paar kwartjes in je portemonnee zodat je in geval van nood een telefooncel op kon zoeken. Oh ja, kwartjes waren trouwens muntjes van 25 cent. En dan heb ik het dus over guldencenten, niet over eurocenten. Toendertijd had elk land nog z’n eigen munteenheid. Als je naar Duitsland ging moest je guldens wisselen voor marken, als je naar België ging wisselde je ze voor Belgische franks en in Frankrijk had je Franse franks nodig.

TV kijken was in mijn tijd ook nog heel anders dan nu. Ik heb het tijdperk waarin Nederland 1 en Nederland 2 de enige Nederlandse zenders waren nog meegemaakt. Als er op allebei niets te zien was, dan kon je eventueel nog de twee Vlaamse zenders proberen, maar daar was eigenlijk sowieso nooit wat leuks op. Dus gingen we uit arre moede maar gewoon buiten spelen of strips lezen. Je maakte er het beste van met wat je had. Televisie was toen ook nog een beetje anders dan nu. Om op de buis te kunnen komen moest je toen nog kunnen presenteren of zingen, of iets dergelijks.  Beroemd worden alleen maar door je op te laten sluiten in een huis vol camera’s, of door je met een cameraploeg voor je snufferd te misdragen op een Grieks vakantie-eiland kon toen nog niet. Televisie kijken was vroeger gewoon wat meer speciaal. Er kwam misschien zes dagen per week weinig leuks op, maar als dat dan eens wel zo was, dan was dat meteen iets bijzonders. Er waren grote avondvullende shows die gepresenteerd werden door die mensen die je nu alleen nog op Max ziet. Henny Huisman en Ron Brandsteder en zo. Heel Nederland keek daar naar en keek er ook naar uit, met zeven of acht miljoen mensen tegelijk. In je pyama met natte haren en een bakje Nibbits voor de buis voor programma’s waar je nog echt voor thuis bleef. Dat was nog eens gezellig!

En die iPods van jullie, ook die moesten we nog missen. Je had een walkman waar je naar kon luisteren als je van huis was, die was minstens tien keer zo groot als een iPod. En de muziek zat niet in dat apparaat zelf, die stond op een cassettebandje dat je dan in dat apparaat moest stoppen. Op een iPod kun je duizenden liedjes zetten, maar op zo’n cassette kon je maar negentig minuten aan muziek kwijt. Zo’n cassettebandje kon je niet even synchroniseren met je iTunes, je nam de muziek over van een LP, een CD of een andere cassettebandje terwijl je die afspeelde. Je weet wel, LP’s zijn die grote zwarte schijven, CD’s die kleinere zilverkleurige schijfjes. Zoek maar eens op zolder, misschien kun je er daar nog een paar vinden.

Jullie kunnen nu elke dag tientallen albums en tientallen films downloaden. Gratis, zonder er voor van je stoel te hoeven komen. Dat was voor ons vroeger wel anders. Muziek kon je nog helemaal niet downloaden, als je een album wilde hebben moest je er gewoon voor betalen. Een CD kostte ongeveer veertig gulden. Ik kreeg in de brugklas vijf gulden zakgeld per week en verdiende een tientje per week met het rondbrengen van folders. Ga maar na: zelfs als je het merendeel van al je geld opzij legde voor muziek, zoals ik deed, moest je minstens een maand sparen voor één album! En als het een wat onbekender album was, dan moest je er vaak ook nog eens stad en land voor afzoeken, van Bol.com of Amazon had immers ook nog nooit iemand gehoord. Je had destijds dan ook nog best veel platenzaken. Niet online dus, maar gewoon echte winkels, waar je naartoe kon gaan. En als je dan in vijf platenzaken die ene CD niet kon vinden maar in nummer zes wel, dan voelde je je als een goudzoeker die plotseling op een forse goudader gestuit was.

Kinderen, ik begrijp het als jullie voor geen goud zouden willen ruilen met de jeugd die ik gehad heb. En toch heb ik wel eens het idee dat vroeger alles beter was. Jazeker, daar ben ik weer met m’n ouderwetse gezeur, ja! Luister nu maar naar me, want als ik er straks niet meer ben zou je willen dat je mijn verhalen nog eens kon horen! Goed, waar was ik? Oh ja, vroeger was dus alles beter. Jullie downloaden nu in tien minuten de complete discografie van je favoriete band en morgen download je die van je volgende favoriete band. Ik had toen ik zo oud was als jullie misschien maar tien, twintig albums, maar die koesterde ik. Als je je puberteit moet overleven met twintig albums, dan worden dat schatten die je de rest van de leven meedraagt. Die platen blijven altijd bijzonder, die zullen altijd dierbaar voor je zijn. Ik heb het idee dat albums nu slechts snacks zijn die je achteloos consumeert en een week later weer vergeten bent. Er is gewoon te veel en het is te makkelijk verkrijgbaar. Je stelt het daardoor wat minder op prijs.

Jullie hebben meer dan wij hadden. Maar door de overvloed is het allemaal wel minder waardevol geworden. En dat vind ik ergens wel een beetje jammer voor jullie. Maar goed, ik zal er over ophouden. Anders vinden jullie me straks weer een ouwe zeurpiet… Ga nu maar weer buiten spelen. Maar het kan gaan regenen, dus zorg dat jullie iPads niet nat worden, okay?

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Jose said,

    Als je zoon al zo’n verhalen schrijft, hoe zouden mijn verhalen dan wel niet zijn. Je weet wel, die uit de oertijd……


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: