Archive for november, 2012

1954-2012: De 5 beste nummers per jaar

Popmuziek ontstond uiteraard niet van het ene moment op het andere maar geleidelijk (eigenlijk al zodra de blanke country en folk in contact kwamen met de zwarte blues, gospel en spirituals), maar 1954 wordt algemeen geaccepteerd als het jaar waarin het allemaal echt begon. Dit is tenslotte het jaar waarin de eerste echte popster, Elvis Presley, debuteerde en waarin voor het eerst een rock ‘n’ roll-single opgenomen werd, ‘Rock Around the Clock’ van Bill Haley & His Comets, die de mainstream bereikte. Elk tijdperk dat popmuziek sindsdien heeft doorstaan is om verschillende redenen de moeite waard.

De jaren vijftig waren het tijdperk van de eerste generatie jongeren die tijd, geld en vrijheid kregen om interesses te ontwikkelen die hun ouders niet konden en/of wilden begrijpen, waardoor de tot dan toe heerlijk onschuldige en naïeve populaire muziek de ruimte kreeg om openlijk rebels en sexy te zijn. En dat maakte een hoop energie los. De jaren zestig waren absoluut de grootste en meest fascinerende bloeiperiode van de popmuziek, een jarenlang durende explosie van de meest boeiende creatieve ideeën en experimenten, waarin veel nog niet was gedaan maar (vaak met hulp van de nodige geestverruimende middelen) ineens wel mogelijk bleek. De jaren zeventig waren daarna een soort bezinningsperiode waarin de flower power-generatie weer met beide benen op de grond kwam en verschillende muzikale bruggen werden geslagen: de rebelse singer-songwriters gingen aangepaste luisterpop maken, rock ‘n’ roll splitste zich op in de flamboyante glamrock, de stoere hardrock (waaruit later metal ontstond) en de venijnige punk, terwijl disco en funk zich ontwikkelden als bakermat voor house en hip hop. In de jaren tachtig werd de popmuziek steeds kitscheriger (maar aangezien mijn kinderjaren zich in dit decennium afspeelden hebben veel foute hits uit die tijd voor mij een overheersend nostalgisch sausje), in de underground gebeurde intussen genoeg interessants: new wave, metal, hardcore punk, hip hop en house floreerden. De jaren negentig heb ik, ondanks de hemeltergende euro house die de hitparades domineerde, ervaren als een prima tijdperk om een tiener in te zijn: grunge, crossover en skate punk werden populair en waren voor mij als beginnend gitarist die graag een flinke bak niet al te moeilijke herrie uit z’n eerste elektrische gitaar wilde persen perfecte genres. En in de huidige eeuw is alles eenvoudig en in overvloed verkrijgbaar en is er ruimte voor grote of kleine oplevingen van elk denkbaar genre uit het verleden. Op de radio is naar mijn mening weinig goede nieuwe muziek meer te horen, maar voor wie wat beter zoekt zitten er nog voldoende krenten in de pap, ongeacht in welke muzikale hoek je het wil zoeken.

Nu december voor de deur staat is het weer tijd om voorzichtig te beginnen met nadenken over jaaroverzichtjes. Ik ga een stapje verder met mijn vijf favoriete nummers van elk jaar van 1954 tot en met 2012 (maximaal één nummer per uitvoerende per jaar).

Voor 1954: 1. Johann Sebastian Bach – Air on a G String; 2. Maurice Ravel – Bolero; 3. Albert Ketèlbey – In a Monastery Garden; 4. Traditional – Greensleeves; 5. Edvard Grieg – Morning Mood
1954: 1. Elvis Presley – Blue Moon of Kentucky; 2. Bill Haley & His Comets – Rock Around the Clock; 3. The Penguins – Earth Angel (Will You Be Mine); 4. The Crew-Cuts – Sh-Boom; 5. The Chordettes – Mr. Sandman
1955: 1. Chuck Berry – Maybellene; 2. The Platters – The Great Pretender; 3. Elvis Presley – Mystery Train; 4. Little Richard – Tutti Frutti; 5. Bo Diddley – Bo Diddley
1956: 1. Elvis Presley – I Want You, I Need You, I Love You; 2. Sonny Burgess – We Wanna Boogie; 3. Gene Vincent – Be-Bop-A-Lula; 4. Johnny Cash – I Walk the Line; 5. Chuck Berry – Roll Over Beethoven
1957: 1. Eddie Cochran – Twenty Flight Rock; 2. Jerry Lee Lewis – Great Balls Of Fire; 3. Jackie Wilson – Reet Petite; 4. Carl Perkins – Matchbox; 5. Gene Vincent – B-I Bickey Bi Bo Bo Go
1958: 1. Jimmy Pritchett – That’s the Way I Feel; 2. Ritchie Valens – Come On, Let’s Go; 3. Elvis Presley – Don’t; 4. Chuck Berry – Johnny B. Goode; 5. The Big Bopper – Chantilly Lace
1959: 1. Chuck Berry – Memphis, Tennessee; 2. Elvis Presley – A Big Hunk o’ Love; 3. Hugo Winterthaler – Theme from a Summer Place; 4. Ray Charles – What’d I Say; 5. Fabian – Tiger
1960: 1. Sam Cooke – (What a) Wonderful World; 2. Elvis Presley – Are You Lonesome Tonight?; 3. The Shadows – Apache; 4. The Ventures – Walk, Don’t Run; 5. Eddie Cochran – Three Steps to Heaven
1961: 1. John Leyton – Johnny, Remember Me; 2. Del Shannon – Runaway; 3. The Everly Brothers – Temptation; 4. Ben E. King – Stand By Me; 5. Wayne Cochran – Last Kiss
1962: 1. Brian Hyland – Sealed with a Kiss; 2. Jimmy Clanton – Venus in Blue Jeans; 3. The Shadows – Wonderful Land; 4. The Cascades – Rhythm of the Rain; 5. The Contours – Do You Love Me
1963: 1. Gerry & The Pacemakers – You’ll Never Walk Alone; 2. The Beach Boys – Lonely Sea; 3. Dusty Springfield – I Only Want to Be with You; 4. The Beatles – I Want to Hold Your Hand; 5. The Ronettes – Be My Baby
1964: 1. The Supremes – Baby Love; 2. The Beach Boys – I Get Around; 3. Elvis Presley – Roustabout; 4. The Zombies – She’s Not There; 5. Simon & Garfunkel – The Sound of Silence
1965: 1. France Gall – Poupée De Cire, Poupée De Son; 2. The Righteous Brothers – Unchained Melody; 3. The Beach Boys – California Girls; 4. The Mamas & The Papas – California Dreamin’; 5. Jay & The Americans – Cara Mia
1966: 1. The Beach Boys – God Only Knows; 2. Tim Hardin – How Can We Hang On to a Dream; 3. The Easybeats – Friday on My Mind; 4. The Beatles – For No One; 5. The Mamas & The Papas – I Saw Her Again
1967: 1. Warm Sounds – Birds and Bees; 2. Procol Harum – A Whiter Shade of Pale; 3. The Moody Blues – Nights in White Satin; 4. The Turtles – Happy Together; 5. The Yellow Balloon – Stained Glass Window
1968: 1. Simon & Garfunkel – America; 2. Sagittarius – My World Fell Down; 3. The Casuals – Jesamine; 4. David McWilliams – Can I Get There by Candlelight; 5. Paul Mauriat & His Orchestra – Love is Blue
1969: 1. The Beach Boys – Time to Get Alone; 2. The Doors – Touch Me; 3. The Beatles – Here Comes the Sun; 4. Crosby, Stills & Nash – Long Time Gone; 5. Peter Sarstedt – Where Do You Go To (My Lovely)
1970: 1. Cat Stevens – Wild World; 2. The Beach Boys – This Whole World; 3. The Beatles – Let It Be; 4. Matthews Southern Comfort – Woodstock; 5. Minnie Riperton – Les Fleurs
1971: 1. The Beach Boys – Surf’s Up; 2. America – A Horse with No Name; 3. Cat Stevens – Morning Has Broken; 4. The Buoys – Give Up Your Guns; 5. The Doors – Riders on the Storm
1972: 1. Michel Fugain & Le Big Bazar – Une Belle Histoire; 2. America – Ventura Highway; 3. Lori Balmer – Here Before the Sun; 4. The Beach Boys – All This is That; 5. Elvis Presley – Always on My Mind
1973: 1. Steve Miller Band – The Joker; 2. Sly & The Family Stone – If You Want Me to Stay; 3. The Beach Boys – California Saga/Big Sur; 4. Boudewijn de Groot – Jimmy; 5. Stevie Wonder – Higher Ground
1974: 1. Elvis Presley – My Boy; 2. The First Class – Beach Baby; 3. Minnie Riperton – Lovin’ You; 4. Cat Stevens – Oh, Very Young; 5. Queen – Killer Queen
1975: 1. Diana Ross – Theme from Mahogany (Do You Know Where You’re Going To); 2. Van Dyke Parks – Clang of the Yankee Reaper; 3. 10cc – I’m Not in Love; 4. The Four Seasons – Silver Star; 5. America – Sister Golden Hair
1976: 1. Doug Ashdown – Winter in America; 2. Blue Oyster Cult – (Don’t Fear) The Reaper; 3. Al Stewart – On the Border; 4. Ramones – Havana Affair; 5. Sex Pistols – Anarchy in the UK
1977: 1. The Stranglers – No More Heroes; 2. Dennis Wilson – River Song; 3. Kansas – Dust in the Wind; 4. Electric Light Orchestra – Mr. Blue Sky; 5. Steve Miller Band – Jungle Love
1978: 1. Gerard van Maasakkers – Gaode Mee; 2. Gerry Rafferty – Baker Street; 3. Kayak – Ruthless Queen; 4. The Cars – Just What I Needed; 5. The Motors – Airport
1979: 1. Madness – My Girl; 2. The Members – The Sound of the Suburbs; 3. Supertramp – The Logical Song; 4. The Beach Boys – Lady Lynda; 5. Dan Fogelberg – Longer
1980: 1. The Alan Parsons Project – The Turn of a Friendly Card (Part 1); 2. New Musik – This World of Water; 3. The Korgis – Everybody’s Got to Learn Sometime; 4. Joy Division – Love Will Tear Us Apart; 5. Ultravox – Vienna
1981: 1. Ph.D. – I Won’t Let You Down; 2. The Stranglers – Golden Brown; 3. Jon & Vangelis – I’ll Find My Way Home; 4. Doe Maar – Sinds 1 Dag Of 2 (32 Jaar); 5. The Kinks – Better Things
1982: 1. Peter Schilling – Major Tom (Völlig Losgelöst); 2. The Alan Parsons Project – Old and Wise; 3. Doe Maar – De Bom; 4. Het Goede Doel – Vriendschap; 5. The Clash – Rock the Casbah
1983: 1. Mike Oldfield feat. Maggie Reilly – Moonlight Shadow; 2. Toontje Lager – Stiekum Gedanst; 3. Frank Boeijen Groep – Linda; 4. Duran Duran – The Reflex; 5. Nena – 99 Luftballons
1984: 1. The Cars – Drive; 2. Herman Brood & Henny Vrienten – Als Je Wint; 3. Foreigner – I Want to Know What Love Is; 4. Jermaine Jackson & Pia Zadora – When the Rain Begins to Fall; 5. Nik Kershaw – The Riddle
1985: 1. Cock Robin – The Promise You Made; 2. Tears For Fears – Everybody Wants to Rule the World; 3. A-Ha – Take on Me; 4. The Outfield – Your Love; 5. The Style Council – Walls Come Tumbling Down!
1986: 1. Crowded House – Don’t Dream It’s Over; 2. Red Box – For America; 3. The Stranglers – Always the Sun; 4. Mecano – Hijo de la Luna; 5. The Smiths – Bigmouth Strikes Again
1987: 1. Paul McCartney – Once Upon a Long Ago; 2. Wax – (Building a) Bridge to Your Heart; 3. Guns N’ Roses – Paradise City; 4. REM – The One I Love; 5. Descendents – Clean Sheets
1988: 1. The La’s – There She Goes; 2. Crowded House – Into Temptation; 3. Traveling Wilburys – Handle with Care; 4. REM – Stand; 5. Toto – Stop Loving You
1989: 1. Red Hot Chili Peppers – Knock Me Down; 2. Gorilla Biscuits – New Direction; 3. Beastie Boys – Shake Your Rump; 4. The Beautiful South – Song for Whoever; 5. Bad Religion – You
1990: 1. Beverley Craven – Promise Me; 2. Inside Out – No Spiritual Surrender; 3. Burn – …Shall Be Judged; 4. Juan Luis Guerra – Burbujas de Amor; 5. Depeche Mode – Enjoy the Silence
1991: 1. Pearl Jam – Black; 2. Nirvana – Lithium; 3. Red Hot Chili Peppers – Breaking the Girl; 4. Cypress Hill – How I Could Just Kill a Man; 5. Spin Doctors – Two Princes
1992: 1. Alice In Chains – Would?; 2. Pearl Jam – State of Love and Trust; 3. Beastie Boys – The Maestro; 4. Stone Temple Pilots – Plush; 5. House Of Pain – Jump Around
1993: 1. Red Hot Chili Peppers – Soul to Squeeze; 2. Nirvana – Heart-Shaped Box; 3. The Connells – ’74-’75; 4. Shelter – In Praise of Others; 5. Cypress Hill – Insane in the Brain
1994: 1. Beastie Boys – Sabotage; 2. Green Day – Basket Case; 3. Live – Selling the Drama; 4. Weezer – Buddy Holly; 5. Soundgarden – Black Hole Sun
1995: 1. Green Day – Armatage Shanks; 2. Radiohead – Street Spirit (Fade Out); 3. Pulp – Disco 2000; 4. Therapy? – Stories; 5. Red Hot Chili Peppers – Warped
1996: 1. Social Distortion – When the Angels Sing; 2. Bad Religion – Cease; 3. Ignite – Embrace; 4. 108 – Killer of the Soul; 5. Super Furry Animals – Something 4 the Weekend
1997: 1. Elliott Smith – Miss Misery; 2. Buena Vista Social Club – Chan Chan; 3. Foo Fighters – Everlong; 4. Weeping Willows – Broken Promise Land; 5. No Use For A Name – On the Outside
1998: 1. Elliott Smith – Waltz #2 (XO); 2. Lagwagon – Leave the Light On; 3. Undeclinable Ambuscade – 7 Years; 4. Strung Out – The Exhumation of Virginia Madison; 5. The Ataris – San Dimas High School Football Rules
1999: 1. Andreas Johnson – Glorious; 2. Dido – Hunter; 3. Face To Face – Burden; 4. No Use For A Name – Not Your Savior; 5. Good Riddance – Heresy, Hypocrisy, and Revenge
2000: 1. Zoli Band – Painful; 2. Boy Sets Fire – After the Eulogy; 3. Ignite – By My Side; 4. Nelly Furtado – I’m Like a Bird; 5. Travoltas – Pray for Sun
2001: 1. Johan – Tumble and Fall; 2. Tiger Army – Cupid’s Victim; 3. Noir Desir – Le Vent Nous Portera; 4. Muse – New Born; 5. The Spirit That Guides Us – Real Life Motion Picture
2002: 1. No Use For A Name – International You Day; 2. Zijlstra – Durgerdam Slaapt; 3. Bad Religion – Sorrow; 4. Boy Sets Fire – Handful of Redemption; 5. Saybia – The Day After Tomorrow
2003: 1. Elliott – Song in the Air; 2. Keren Ann – Not Going Anywhere; 3. Yellowcard – Way Away; 4. AFI – Girl’s Not Grey; 5. Ben Folds – Learn to Live with What You Are
2004: 1. The Polyphonic Spree – Section 12 (Hold Me Now); 2. Silent Drive – Banana Rejection; 3. Bad Religion – Sinister Rouge; 4. Morrissey – The First of the Gang To Die; 5. Tiger Army – Ghostfire
2005: 1. Bayside – Montauk; 2. Acid House Kings – 7 Days; 3. Sufjan Stevens – Come On! Feel the Illinoise!; 4. Russian Futurists – 2 Dots on a Map; 5. No Use For A Name – For Fiona
2006: 1. Johan – Oceans; 2. Badly Drawn Boy – Nothing’s Gonna Change Your Mind; 3. Damien Rice – 9 Crimes; 4. Bayside – Winter; 5. Ignite – Fear is Our Tradition
2007: 1. Camera Obscura – Super Trooper; 2. Ciske de Rat Musicalcast – Amsterdam, Hee Pak Me Dan!; 3. Bayside – Carry On; 4. Super Furry Animals – Run-Away; 5. Eddie Vedder – Long Nights
2008: 1. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why; 2. Bayside – Roshambo (Rock, Paper, Scissors); 3. Brian Wilson – Midnight’s Another Day; 4. Emiliana Torrini – Jungle Drum; 5. Boeijen Hofstede Vrienten – Aardige Jongens
2009: 1. Yusuf – Be What You Must; 2. Camera Obscura – French Navy; 3. Moss – I Apologise (Dear Simon); 4. Caro Emerald – Back It Up; 5. NOFX – We Called It America
2010: 1. The Coral – 1000 Years; 2. The Sails – Travel; 3. Al Jardine – Looking Down the Coast; 4. Brian Wilson – The Like in I Love You; 5. Caro Emerald – Stuck
2011: 1. Jonathan Jeremiah – Happiness; 2. Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix); 3. Lana Del Rey – Video Games; 4. Beastie Boys feat. Santigold – Don’t Play No Game that I Can’t Win; 5. Yellowcard – For You, and Your Denial
2012: 1. The Beach Boys – From There to Back Again; 2. The Kyteman Orchestra – The Mushroom Cloud; 3. The Kik – Simone; 4. Green Day – Oh Love; 5. Pennywise – Let Us Hear Your Voice

Advertenties

Leave a comment »

Live

Op 2 juli 1995 mocht ik als zestienjarige met een oudere neef en zijn vrienden mee naar Rock Werchter. Grote namen die op dat festival speelden waren REM, The Cure, Therapy?, The Offspring en, met terugwerkende kracht (want toen nog lang niet zo bekend als nu), Jeff Buckley. Ik had daarvoor al wel wat locale bandjes zien spelen in kroegen en zaaltjes, maar dit was mijn eerste echte concert, met bands die daadwerkelijk iets uitgebracht hadden en die speelden voor meer mensen dan alleen hun eigen vrienden en familie en toevallig aanwezige stamgasten.

In de jaren daarna bezocht ik elke zomer twee of drie festivals. In 1997 begon ik ook naar optredens in popzalen te gaan. Aanvankelijk maar zo af en toe, vanaf 1999 vrijwel wekelijks. Meestal ging ik dan met vrienden naar punk- en hardcorebands kijken. En vanaf 2001 stond ik met de bands waar ik inmiddels zelf in speelde steeds vaker op het podium, met als bijkomend voordeel dat ik de bands die voor en/of na ons speelden gratis kon zien. Dat duurde tot 2005. Mijn twee meest actieve bands werden opgeheven, vrienden verhuisden en mijn behoefte aan weer vier of vijf bands zien per weekend nam drastisch af. Tegenwoordig ga ik niet zo heel vaak meer naar optredens kijken, gemiddeld nog een keer of tien per jaar. En elke keer neem ik me dan voor om toch weer eens wat vaker te gaan.

Als ik vijf optredens die ik gezien heb zou kunnen herbeleven, welke zou ik dan kiezen? Op chronologische volgorde:

Shelter @ Biebop, Vosselaar (B), 27 februari 1998
Vanaf 1996 ging ik naar het Grafisch Lyceum in Eindhoven. Dat betekende dat ik dagelijks twee keer een uur met de bus moest gaan reizen. Veel van die uren heb ik doorgebracht met m’n discman en een cd van mijn destijds favoriete band, Shelter. Meestal ‘Beyond Planet Earth’ uit 1997 of ‘Attaining the Supreme’ uit 1993, soms voor de afwisseling ‘Mantra’ uit 1995 of ‘Quest for Certainty’ uit 1992. Alleen ‘Perfection of Desire’ uit 1990 negeerde ik doorgaans, die vond ik wat minder sterk. Voor mij was Shelter op dat moment de perfecte band. Ik hield van de energie, snelheid en attitude van punk en hardcore, maar stiekem ook van goeie, frisse, pakkende popliedjes. Ik hield van bands die muzikaal wat meer te bieden hadden dan alleen maar een eenvoudig rijtje powerakkoorden, maar die ook weer niet dermate moeilijk deden dat ik als destijds beginnend gitarist niet met hun cd’s mee kon spelen. En van groepen met een macho-houding moest ik sowieso niets hebben, ik was zelf immers geen macho en had ook niet de behoefte om te doen alsof. In al die opzichten was ik bij Shelter aan het juiste adres. De band speelde een uniek mengsel met invloeden uit hardcore, punk, pop, rock, new wave en oosterse muziek, voorzien van intelligente teksten die me aanspraken en nieuwsgierig maakten. Dat zanger Ray Cappo en gitarist John Porcelly zich actief bezig hielden met het verspreiden van de Hare Krishna-leer vond ik niet storend, je hoeft immers niet noodzakelijk religieus te zijn om je te kunnen vinden in songteksten met kritiek op egoïsme, materialisme, racisme, massaconsumptie en de vleesindustrie. Toen ik Shelter voor de eerste keer live zag, in februari 1998 in een kleine zaal in het Belgische Vosselaar, bleek bovendien dat de groep live veel meer was dan slechts een band die de nummers speelde die ik al zo vaak uit mijn discman had horen komen. Cappo was de beste frontman die ik ooit aan het werk zag. Energiek, charismatisch, overtuigend, bevlogen. De helft van de tijd lag hij op of hing hij tussen het publiek dat al zijn teksten luidkeels mee schreeuwde, de rest van de tijd stuiterde hij over het podium alsof er springveren onder zijn schoenen zaten. Als hij praatte hing ik aan zijn lippen, ik ging bijna begrijpen hoe mensen zich konden laten inpakken door een welbespraakte sekteleider. Het was magisch. Na die avond heb ik Shelter nog negen keer live gezien, elke keer brokkelde de magie wat verder af. Toen de heren in 2000 weer op tournee kwamen was het ineens een stuk plichtmatiger en zag ik Cappo, eens een vrome Krishna-monnik, na optredens fans die een praatje wilde maken afwimpelen omdat hij meer interesse had in een stel groupies. In 2005 nam hij niet eens meer de moeite om de rest van de band mee te nemen uit Amerika en zag ik hem in de Tilburgse 013 op het podium staan met haastig bij elkaar gesprokkelde en nauwelijks op elkaar ingespeelde Nederlandse muzikanten. Het was ronduit beschamend. Ook de laatste twee albums van de band waren om te janken. Eens in de zoveel tijd zoek ik op YouTube weer wat beelden op van Shelter uit de jaren negentig, zelfs op de meest krakkemikkige video’s spat de kracht er nog vanaf. Ik heb niks met religieus fanatisme, maar mocht Cappo ooit weer terug het klooster ingaan dan juich ik dat volledig toe en sta ik bij de eerstvolgende Shelter-tournee weer vooraan.

Beastie Boys @ Lowlands, Biddinghuizen, 28 augustus 1998
Als middelbare scholier had ik zo’n enorme afkeer van de destijds populaire muziek (2 Unlimited, 2 Brothers Of The 4th Floor, Snap, etcetera) dat ik jarenlang m’n toevlucht zocht in de zoete, nostalgische muziek van de jaren vijftig en vroege jaren zestig. Pas toen ik in 1994 het album ‘Ill Communication’ van de Beastie Boys ontdekte liet ik me het muzikale heden in sleuren. Vrijwel gelijktijdig kwam ik in aanraking met Green Day’s doorbraakalbum ‘Dookie’. Deze plaat werd één van mijn voornaamste redenen om toch maar eens te gaan leren spelen op die gitaar die al jaren decoratief stond te zijn op mijn slaapkamer, tevens smaakte het genoeg naar meer om me serieus te gaan verdiepen in het genre punkrock, met alle gevolgen van dien. Er zijn dus weinig of geen albums die een grotere invloed hadden op mij als tiener en ik heb ze allebei helemaal aan gort gedraaid. Het was dan ook een behoorlijk wrede speling van het lot dat op de eerste avond van Lowlands 1998 Green Day en de Beastie Boys vrijwel gelijktijdig geprogrammeerd stonden. Green Day van half tien tot half elf in de Golf-tent, de Beastie Boys van tien uur tot half twaalf in de Alpha-tent. Ik stond voor groot dilemma, maar na lang wikken en wegen besloot ik om met pijn in het hart Green Day maar op te offeren. Ik pikte de eerste vijftien, twintig minuten van hun optreden nog even mee en ging daarna naar de Alpha-tent om een beetje vooraan te kunnen staan bij de Beastie Boys. Het optreden van mijn helden uit New York was een puinhoop. Omdat de Alpha-tent veel te vol stond dreigden de dranghekken vooraan het te begeven, waardoor de rappers zich verschillende malen genoodzaakt zagen om nummers te onderbreken. Het kwam ze op steeds luider boe-geroep te staan, onterecht natuurlijk. Een wat meer storende factor vond ik de nieuwe DJ van de groep, Mix Master Mike, die strooide met overbodige scratches en regelmatig de originele backing track van een nummer halverwege verwisselde voor een nieuwe beat. Maar veel gaf dat allemaal niet. De setlist van die avond had ik zelf niet veel beter samen kunnen stellen. In een mooie, evenwichtige mix met nummers van hun destijds laatste drie albums, plus een paar oudjes, kwamen bijna al mijn favoriete kwamen voorbij: ‘Sure Shot’, ‘Shake Your Rump’, ‘Time For Livin”, ‘Flute Loop’, ‘Alright Hear This’, ‘Egg Raid on Mojo’, ‘Tough Guy’, ‘Root Down’, ‘Gratitude’. Alles kon ik meezingen. Dus spijt dat ik niet naar Green Day was gegaan? Geen minuut. Die zou ik later nog wel een keertje kunnen zien, dacht ik. Inmiddels zijn we veertien jaar verder en zowel Green Day als de Beastie Boys heb ik tot dusver geen tweede keer gezien. Maar Green Day staat komend jaar op Pinkpop en Rock Werchter en na het overlijden van Adam Yauch in mei van dit jaar zit een herkansing bij de Beastie Boys er hoogstwaarschijnlijk niet meer in.

The Polyphonic Spree @ Pukkelpop, Hasselt-Kiewit (B), 18 augustus 2005
Ik vind naar een concert gaan toch het leukst als ik bijna alle nummers ken, of ten minste herken. Hoe goed een band ook is, zonder herkenningspuntjes is het moeilijk om een heel optreden lang geboeid te blijven. Ondanks dat ik maar één nummer van hen goed kende, ‘Section 12 (Hold Me Now)’, wilde ik op Pukkelpop 2005 toch erg graag The Polyphonic Spree zien. Hun melodieuze, bombastische, rijkelijk georkestreerde sound sprak me aan en wat ik over de groep wist maakte me nieuwsgierig. De band bestond uit ongeveer 25 leden die op het podium allemaal dezelfde gewaden droegen en hun nummers noemden ze “sections”: debuutalbum ‘The Beginning Stages Of…’ bestond uit “sections” één tot en met tien, album twee ‘Together We’ve Heavy’ ging vrolijk verder met elf tot en met twintig. Op de eerste dag van Pukkelpop 2005 betrad de groep onder leiding van frontman Tim DeLaughter om acht uur het podium van de Marquee-tent: een drummer, een bassist, twee gitaristen, een paar toetsenisten, een harpiste, een blazers- en strijkerssectie en een koor. Wat volgde was een explosie van geluid die te omschrijven was als het muzikale equivalent van wakker worden op een dag in de juli, de gordijnen opentrekken en verblind worden door een stralende zon. Een grote brei van geluiden, allemaal mooi, melodieus en reikend naar de hemel. En de band stond op het podium als een sekte die zojuist de Messias in eigen persoon op bezoek had gekregen, alle pak ‘m beet 25 gingen ze volledig uit hun plaat. Eén zorgde nog even voor een spannend momentje toen hij met een trommel onder een arm besloot om één van de masten van de tent te beklimmen. Toen hij weer beneden was begon hij als een bezetene door het publiek te rennen. Ik hoorde gedurende het optreden dus maar één bekend nummer, maar ondanks het vrijwel ontbreken van herkenningspunten had The Polyphonic Spree van mij nog uren door mogen spelen. Even later zag ik No Use For A Name elders op het festivalterrein spelen, één van mijn favoriete bands. Ik vond ze eigenlijk maar een beetje saai, die avond.

Paul McCartney @ GelreDome, Arnhem, 9 december 2009
Vooropgesteld: ik ben een grote fan van The Beatles, na The Beach Boys is het mijn favoriete band. En Paul McCartney is altijd mijn favoriete Beatle geweest. Het merendeel van mijn favoriete Beatles-liedjes zijn composities van Paul, ik vind hem een betere zanger en muzikant dan John en bovendien lijkt het me een wat aardigere vent. Daarnaast hebben we het één en ander gemeen: donkerbruin haar, vegetariër zijn, linkshandig gitaar en bas spelen maar rechtshandig drummen, zijn grote liefde heette Linda en zo heet die van mij ook. Toch was de muziek niet eens mijn voornaamste reden om op 9 december 2009 in mijn eentje (ik kon niemand vinden die er ook 75 euro en de rit naar Arnhem voor over had) naar de GelreDome te gaan. Als je een collage maakt met mensen die van invloed waren op de naoorlogse Westerse cultuur, dan horen John, Paul, George en Ringo daar groot tussen te staan. Ik ben er van overtuigd dat The Beatles over enkele eeuwen dezelfde status hebben als Shakespeare, Mozart, Bach of Rembrandt. Om die reden stond Paul McCartney ooit nog eens op zien treden (of desnoods, als het niet anders kon, Ringo Starr) hoog op mijn “to do list”. Om The Beatles live te kunnen zien ben ik een jaar of dertig te laat geboren, maar met één Beatle die Beatles-nummers zong wilde ik graag genoegen nemen. Ik stond dus in de Gelredome voornamelijk met het idee dat ik mijn eventuele kleinkinderen later ooit nog zou kunnen vertellen dat ik ‘Let It Be’ en ‘Hey Jude’ uit de mond had zien komen van de man die deze klassiekers schreef en die de originele opnames in zong (niet dat ik verwacht dat je daar in het midden van de 21e eeuw nog erg veel indruk mee maakt op een kind, maar dat terzijde). En als het concert dan ook nog eens de moeite waard zou zijn, dan zou ik dan zien als een bonus. En een bonus werd het. De al ruimschoots pensioengerechtigde McCartney zong en speelde twee en een half uur lang uitstekend, met een energie die menig half zo oude collega niet op zou kunnen brengen. En onder de 36 nummers die hij speelde waren er 22 van The Beatles. Voornamelijk klassiekers uit zijn eigen pen, maar bij wijze van eerbetoon deed hij er ook eentje van John (‘A Day in the Life’) en eentje van George (‘Something’). Nummers als ‘Yesterday’ en ‘Get Back’ klinken al bijna een halve eeuw bij vrijwel iedereen in de Westerse wereld bekend in de oren, we hebben ze allemaal bijna tot vervelens toe gehoord. Om die nummers uitgevoerd te zien worden door de enige persoon op aarde die kan claimen dat die liedjes van hem zijn was toch wel een kick. Sinds een kleine drie jaar kan ik dus zeggen dat ik een Beatle live heb gezien. En ik kan er bij zeggen dat hij nog steeds erg goed was.

The Beach Boys @ Lokerse Feesten, Lokeren (B), 7 augustus 2012
Er was een hoop aan te merken op dit concert. Mike Love was de vleesgeworden wansmaak, Brian Wilson was apathisch en de instrumenten van hem, Al Jardine en Bruce Johnston stonden niet of nauwelijks hoorbaar aan. Glaszuiver was het ook niet helemaal en als ik de setlist samen had mogen stellen zou die er radicaal anders uit hebben gezien (waarschijnlijk had ik slechts een dozijn van de 32 gespeelde nummers laten staan). Maar dit was één van die heel zeldzame momenten waarop desondanks alles ineens klopte. Zo’n moment waarop je eigenlijk op een pauze-knop zou willen kunnen drukken om het gevoel een paar dagen vast te houden. Een moment dat je op zou willen kunnen slaan, om weer te kunnen openen de eerstvolgende keer dat je ’s ochtends veel te vroeg op een veel te koude winterdag je autoruiten staat te krabben. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik de band die al een jaar of acht een lichte obsessie voor me was live spelen. Alle nog levende bandleden waren van de partij, hoe onwaarschijnlijk dat een jaar eerder door alle onderlinge strubbelingen nog leek. Het was heerlijk warm weer op deze fraaie zomeravond en ik had het vooruitzicht dat ik over iets meer dan drie weken met mijn vriendin op vakantie zou gaan. En toen speelden ze ‘God Only Knows’, mijn favoriete nummer aller tijden. Ik sloeg mijn armen om mijn vriendin heen en op dat moment was het enige wat me dwars zat de wetenschap dat dit liedje slechts een kleine drie minuten zou gaan duren.

Leave a comment »