Archive for oktober, 2012

De Ring

Ik vind het eigenlijk maar zonde van de tijd om me bezig te houden met vragen waar ik toch nooit een keihard antwoord op zal vinden. Of buitenaardse wezens wel of niet bestaan is een onderwerp waar ik me pas serieus mee bezig zal houden zodra er een paar pal voor m’n neus opduiken. En als het gaat om religie ben ik een uitgesproken agnost: zowel gelovigen als atheïsten die erg zeker zijn van hun zaak werken me altijd een tikkeltje op de zenuwen. Ook over het fenomeen geestverschijningen heb ik geen uitgesproken mening. Ik geloof er niet echt in, maar wil ook niet keihard zeggen dat elke verschijning logisch te verklaren is. Ik merk van mezelf dat ik erg sceptisch (doch gefascineerd) ben als mensen “waar gebeurde” spookverhalen vertellen, maar dat ik evengoed defensief word als anderen dezelfde verhalen simpelweg afdoen als verzinsels of hersenspinsels. Alhoewel ik me dus zowel in het pro- als het anti-kamp niet thuisvoel heb ik wel een lichte fascinatie voor onverklaarbare, al dan niet paranormale verschijnsels.

Als kind was ik doodsbang voor spoken. Als ik weer eens een akelig verhaal gehoord had kon ik daar slapeloze nachten aan overhouden. Ik durfde dan ’s avonds op de badkamer niet in de spiegel te kijken, bang om iets achter me te zien wat er niet meer zou staan als ik me om zou draaien. Vaak durfde ik ’s nachts niet naar m’n kledingkast te kijken, bevreesd dat de deur ineens open zou vliegen. Vreemd genoeg zoek ik het gevoel dat me destijds verlamde nu, als volwassene, regelmatig bewust op. Gewoon, ter vermaak. Toen ik laatst mijn dvd-verzameling eens doornam viel het me op dat minstens een derde van mijn circa driehonderd films draait om geestverschijningen. Films als ‘The Blair Witch Project’, ‘Dead End’, ‘What Lies Beneath’, ‘Paranormal Activity’, ‘The Ring” en ‘Dark Water’: vroeger zou ik er een minstens een week lang slapeloze nachten aan over hebben houden, nu kun je me er bij wijze van spreken ’s nachts voor wakker maken.

Waarom dit verschijnsel me nu zo fascineert? Een psycholoog zou misschien aandragen dat ik, door mezelf te vermaken met iets wat me ooit beangstigde, feitelijk het overwinnen van een oude fobie aan het vieren ben. Zelf zou ik eerder zeggen dat het een duistere romantiek en daarmee een fraaiere inkleuring geeft aan het troosteloze aanzicht van een verlaten gebouw, een nachtelijk bospad of een onheilspellende onweersbui. Dat het een situatie die je eigenlijk als eenzaam, somber of gewoon dodelijk saai zou moeten ervaren toch nog spannend, mysterieus en fascinerend kan maken.

Mijn eigen ervaringen met gebeurtenissen die ik niet logisch kan verklaren zijn beperkt. In de familie aan mijn vader’s kant doen enkele verhalen de ronde over mijn oma, die na haar dood nog het één en ander van zich zou hebben laten horen. Jonge kleinkinderen die spontaan uitspraken van haar overnamen of vertelden dat oma hen geduwd had tijdens het schaatsen, lampen die spontaan aan gingen of juist op opmerkelijke momenten kapot sprongen en een fotolijstje dat uit zichzelf bewoog, dat werk. Maar die verhalen heb ik allemaal uit de tweede hand.

Het enige onverklaarbare verschijnsel dat ik zelf meemaakte vond plaats in de zomer van 1996. Ik was met mijn ouders en mijn broers plus een oom en tante en hun twee dochters op vakantie op een camping bij het Meer van Chalain in het oosten van Frankrijk. Op een dag gingen we met z’n allen geld pinnen in een dorpje in de buurt. Vlakbij het pinautomaat lag een grote steen. Op die steen zagen we ineens iets, precies in het midden lag een glinsterende gouden trouwring. Alsof iemand ‘m daar zo neer had gelegd met als specifiek doel dat het sieraad zo snel mogelijk gevonden zou worden. Mijn oom pakte de ring op. Er stond een naam en een datum in gegraveerd. Ik weet niet meer wat de datum was, wel dat het ging om een dag aan het eind van de negentiende eeuw. Ook herinner ik me dat we het allemaal opmerkelijk vonden dat de ring er gloednieuw uitzag, volledig ongeschonden, terwijl deze ruim een eeuw oud moest zijn. We zouden later op de dag naar een groter plaatsje gaan, dus mijn oom stopte de ring in het muntenvakje van zijn portemonnee met het doel om deze daar af te geven bij de politie.

Later op de dag zaten we weer op de camping. Mijn oom haalde zijn portemonnee uit zijn broekzak en bekeek de ring nog eens. Hij gaf hem nog even door. Ook ik keek nog een keer goed. Een ring uit de negentiende eeuw, die nog zo mooi en smetteloos glimmend was? Vreemd. De ring verdween, terwijl we allemaal toekeken, weer terug in het muntenvakje van de portemonnee van mijn oom, die hij daarop weer in zijn broekzak deed. Op dat moment vroeg één van mijn nichtjes of ze de ring ook nog even mocht zien. Mijn oom trok direct de portemonnee weer uit zijn broekzak, opende het vakje, maar de ring was plotseling nergens meer te bekennen. Hij doorzocht zijn broekzakken tot op de naden, we inspecteerden met z’n allen elke vierkante centimeter van de grond onder onze voeten, maar nergens was een gouden trouwring te bekennen. Het ding was min of meer voor onze ogen verdwenen en er was geen logische verklaring voor te bedenken. Ook in de dagen daarna vonden we de ring niet meer terug.

Twaalf jaar later, in de zomer van 2008, maakten mijn broer Roel en ik een road trip door Frankrijk om de plaatsen te bezoeken waar we in onze jeugd op vakantie waren geweest. Zodoende kwamen we ook weer terug op die camping aan het meer van Chalain. Ik kon me het verhaal over die ring nog goed herinneren. En ik wist ook nog vrij precies waar destijds onze tent had gestaan. Uiteraard liet ik mijn blik, toen ik terug was op die exacte plek, weer even over dat stukje gras glijden. Zou het niet een prachtig verhaal zijn geweest als ik daar ineens weer die ring had zien liggen? Het merendeel van de scriptschrijvers van die enge dvd’s uit mijn verzameling zou ‘m zeker weten daar weer neer hebben gelegd. Maar uiteraard zag ik nu helemaal niets glinsteren. Geen ring te bekennen.

Inmiddels verliefd geworden op het prachtig blauwe meer van Chalain, gelegen in de inscheuring van een kalkplateau vol pittorske dorpjes, keerde ik in de zomer van 2010 andermaal terug op diezelfde camping. Natuurlijk gaf ik het lot een tweede kans om die geheimzinnige ring terug te leggen op die plek. Toen ik daar wederom aankwam bleek dat er iets was gebeurd met dat stukje grond…

Er was inmiddels een vakantiehuisje op neergezet. Goed, geen ring dus. Of geesten nu bestaan of niet, ze kunnen nog een hoop leren van hun fictieve soortgenoten.

Advertenties

Leave a comment »