Concertrecensie: The Beach Boys

The Beach Boys @ Lokerse Feesten, Lokeren (B), 7 augustus 2012

Eerst maar even de negativiteit eruit, dan hebben we dat alvast gehad. De nog levende leden van de dit jaar ter gelegenheid van hun vijftigjarige jubileum weer herenigde Beach Boys zijn respectievelijk 71, 70, 70, 69 en 63 jaar oud en zien er geen dag jonger uit dan ze zijn. Live staan Brian Wilson’s piano, Bruce Johnston’s keyboard en Al Jardine’s gitaar erg zacht in de mix (als ze überhaupt al aangesloten zijn), om dat op te vangen hebben ze een achtergrondband bij met onder meer drie gitaristen en twee toetsenisten die je dus wèl hoort. Brian Wilson, die zijn teksten leest van een schermpje, probeert niet eens meer de hoge noten te halen die hij vroeger moeiteloos zong, dat laat hij tegenwoordig over aan zijn rechterhand Jeffrey Foskett. Alles aan de gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal van de apathische Wilson schreeuwt dat hij vermoeid en verveeld is en het liefst zo snel mogelijk van het podium wil. En de patserige ringen, bonte Hawaii-shirts, haantjes-attitude en verwijfde gebaartjes van Mike Love zien er nu hij al ruimschoots pensioengerechtigd is nog fouter uit dan voorheen.

Als ik dat zo teruglees klinkt het alsof naar een Beach Boys-concert gaan vandaag de dag vergelijkbaar is met ramptoerisme. In de praktijk valt dat erg mee.

Frontman Mike Love mag dan zo’n beetje de vleesgeworden wansmaak zijn, op deze aangename zomeravond is hij de absolute heerser over het bomvolle Lokerse festivalterrein dat met 15.000 man volledig is uitverkocht. Al meer dan een halve eeuw staat Love zo’n honderd tot tweehonderd keer per jaar op het podium en als iemand zich daar als een vis in het water voelt dan is hij het wel. Hij straalt met verve uit dat hij geniet van in de spotlights staan, dat hij apetrots is op zijn bandje en dat hij al die hits dolgraag nog eens een halve eeuw zou willen blijven zingen. Ik heb genoeg bands gezien die al na een jaar of twee, drie klonken alsof ze hun eigen liedjes wel weer beu waren, die mogen allemaal even in de leer bij “The Lovester” die een draak als ‘Barbara Ann’ met alle plezier voor de zoveelduizendste keer uit zijn strot laat komen.

Zanger/gitarist Al Jardine was altijd de saaie Beach Boy. Een keurige, kalme, charmante man die vroeger, terwijl enkele van zijn bandmakkers zich op tour vermaakten met grote hoeveelheden drank, drugs en vrouwen, naar een museum ging of urenlang met zijn echtgenote belde. “Keep it clean with Al Jardine”, zoals Love op het podium nog wel eens wil roepen. Daarvoor krijgt hij nu op latere leeftijd de beloning, zijn ongeschonden stem klinkt nog exact hetzelfde als veertig jaar geleden, zoals hij laat horen op ‘Help Me, Rhonda’, ‘Then I Kissed Her’, ‘Cotton Fields’ en ‘Wouldn’t It Be Nice’.

Gitarist David Marks was helemaal in het begin in 1962 al van de partij, vertrok echter alweer in 1963 en duikt pas sinds 1997 (na decennia vol drank- en drugsmisbruik en gemiste kansen op nieuw succes) weer bij vlagen op als Beach Boy. Het is aan het jonkie van de groep (want pas 63) te zien dat hij blij en trots is om er weer te staan, hij is als prima leadgitarist een waardevolle toevoeging en bovendien geeft hij The Beach Boys na het wegvallen van Dennis Wilson (verdronken in 1983) en Carl Wilson (overleden aan longkanker in 1998) weer wat meer authenticiteit.

Zanger/toetsenist Bruce Johnston mag zich in de media soms presenteren als een enorme snob, op het podium is hij juist de bescheidenheid zelve. Johnston heeft een mooi zacht en soepel stemgeluid, is een pianovirtuoos en schreef enkele prachtige (doch uiterst zoetsappige) nummers. Daar laat hij nu echter weinig van blijken. Vocaal blijft hij op de achtergrond en zijn keyboard raakt hij nauwelijks aan, hij schikt zich duidelijk met veel plezier in de rol van de “cheerleader” die het publiek wat opjut.

En daar is ‘ie dan, helemaal links op het podium verscholen achter een grote witte vleugel: de geestelijke vader van de groep, Brian Wilson. Gedisciplineerd neemt de levende muzikale legende de leadzang op enkele van zijn composities op zich, maar hij doet weinig moeite om te verhullen dat hij op het podium niet op z’n plek is. Maar soit, zoals ze dan in België zeggen, als je nog het voorrecht zou kunnen hebben om Mozart himself aan te zien schuiven bij een uitvoering van diens werken, dan zou je ook niet klagen als zijn performance een beetje tegen blijkt te vallen. Wel dient de vraag zich aan of het geen goed idee zou zijn om Wilson zijn welverdiende pensioen te gunnen, hij lijkt er aan toe te zijn.

Terug naar het optreden van deze avond. De gematigde fans die The Beach Boys vooral kennen van hun bekendste hits, de toegankelijke zonnige surf- en autoliedjes uit de beginjaren van hun carrière, worden in de eerste helft van de set op hun wenken bediend. Na de passende opener ‘Do It Again’ (“Let’s get together and do it again”) wordt een elftal klassiekers uit de jaren 1962-1965, waaronder evergreens als ‘I Get Around’, ‘Surfer Girl’ en ‘Don’t Worry, Baby’, vrijwel naadloos en zonder adempauzes het publiek in geslingerd. De enthousiaste en qua leeftijd zeer gemengde menigte is merkbaar onder de indruk en de sceptici mogen opgelucht ademhalen: de veteranen hebben er zin in en kunnen het nog. Met een beetje hulp, maar toch.

Desondanks is het na die massieve reeks gestroomlijnde zonnigheid prettig als na een dik half uur de setlist een wat gevarieerdere wending krijgt. Dat begint met het gloednieuwe ‘That’s Why God Made the Radio’ (het enige nummer van het gelijknamige nieuwe album dat vandaag gespeeld wordt), dat prima uit de verf komt en lijkt te zorgen voor een lichte opleving bij Wilson. Hierop volgt een bonte mix met nummers die dateren van 1964 tot 1976, waaronder het ‘Pet Sounds’-trio ‘God Only Knows’, ‘Sloop John B.’ en ‘Wouldn’t It Be Nice’, de ‘Smile’-hits ‘Good Vibrations’ en ‘Heroes and Villains’ en kleinere hitjes als ‘Cotton Fields’, ‘Sail On Sailor’ en ‘You’re So Good to Me’. Omdat The Beach Boys hun reguliere set van twee uur en een kwartier voor dit festival in moeten korten tot ruim anderhalf uur sneuvelen helaas de obscuurdere nummers die vooral voor de meer gevorderde fans een traktatie zijn. De groep kiest vandaag voor een setlist die rechtstreeks van de hoes van een greatest hits-cd over zou kunnen zijn geschreven.

Na 27 nummers (waarvan 15 top tien-hits) sluiten de heren hun reguliere set af met ‘Surfin’ USA’, waarna de vijf Beach Boys (Love, Jardine, Marks en Johnston vriendelijk zwaaiend, Wilson alsof hij een bus moet halen) en hun negenkoppige achtergrondband kortstondig het podium verlaten. Veel tijd om bij te komen van de imposante stroom zomerse golden oldies krijgt het publiek echter niet voordat de groep terugkeert voor een toegift met nog eens drie wereldhits: ‘Kokomo’, ‘Barbara Ann’ en ‘Fun, Fun, Fun’. Met name tijdens de toegift blijkt dat van de onderlinge vetes tussen de bandleden waarover de afgelopen decennia zoveel gepubliceerd is verdomd weinig te merken is als ze gewoon bij elkaar zijn, muziek makend, zonder al die foute managers en hebberige advocaten om zich heen. Voorafgaand aan ‘Kokomo’ doet Jardine zijn gitaar af om aan de andere kant van het podium Wilson te vergezellen, die hij 55 jaar geleden leerde kennen op het football-veld van hun gezamenlijke high school. Na ‘Fun, Fun, Fun’ beent Wilson direct naar Love toe, de neef waar hij samen mee opgroeide, en pakt zijn veronderstelde aartsvijand met een bijna vertederende vanzelfsprekendheid bij de hand.

Dan zit het er op wat het 62e concert van deze jubileumtournee betreft. Nog vijf concerten te gaan in Azië, vijf in Australië en twee in Engeland, dan zit het er op. Maar niet voor The Beach Boys. De volgende concerten van de gestripte versie van de groep (zonder Wilson, Jardine en Marks, maar met Love en Johnston) zijn alweer geboekt en Wilson heeft al laten weten dat er misschien nog wel een album inzit. En gezien het enthousiasme waarmee Love, Jardine, Johnston en Marks nog op de planken staan zou je bijna gaan verwachten dat ze over tien jaar doodleuk weer terugkomen naar Lokeren om dan hun zestigjarige jubileum te vieren.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Jose said,

    Moet toch wel super zijn geweest om daar je grote idolen te zien en horen.


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: