Archive for juli, 2012

By the time I got to Reusel, they were half a dozen strong

Op een dag in augustus 1969 zit zangeres en songschrijfster Joni Mitchell in een hotelkamer in New York. Door haar tranen heen heeft ze zojuist een liedje geschreven. ‘Woodstock’ noemt ze het. Ken je die mop van Joni Mitchell die naar Woodstock ging? Ze ging dus niet. Ze was uitgenodigd om op te komen treden op het festival, maar op advies van haar manager heeft ze die uitnodiging afgeslagen en gekozen voor een TV-optreden in de Dick Cavatt Show, dat lucratiever zou zijn. Maar terwijl ze op TV kijkt naar een nieuwsbericht over Woodstock krijgt ze een telefoontje van haar vriend Graham Nash, die als lid van de supergroep Crosby, Stills, Nash & Young wèl op het festival speelt. Hij raakt niet uitgepraat over hoe geweldig het daar allemaal is en Mitchell beseft dat ze de fout van haar leven gemaakt heeft. En wat doet een singer/songwriter die wat verdriet kwijt moet? Die schrijft er een liedje over.

Mitchell’s eigen versie van ‘Woodstock’, die bestaat uit alleen zang en een electrische piano, verschijnt in 1970 op haar inmiddels klassieke album ‘Ladies of the Canyon’. Ze brengt het niet uit als single, twee bands doen dat nog datzelfde jaar wel. Het eerder genoemde Crosby, Stills, Nash & Young scoort met een hardere rockversie een Amerikaanse hit (nummer elf op de Billboard Chart), maar de met name in Europa bekendste uitvoering is een lome country/folkversie met een prominente slidegitaar, vertolkt door Matthews Southern Comfort. Deze staat in Engeland drie weken op de eerste plaats en doet het vrijwel overal ter wereld, behalve in Amerika (waar het toch nog een respectabele 23e plaats haalt), beter dan de versie van Crosby, Stills, Nash & Young. Zo wordt frontman Iain Matthews, voormalig lid van de Britse folkpioniers Fairport Convention, voor velen dè vertolker van wat met terugwerkende kracht de “theme song” is van het grootste culturele evenement in de menselijke geschiedenis. “By the time I got to Woodstock / They were half a million strong” zong Matthews op wat zijn bekendste liedje zou blijven, refererend aan de half miljoen mensen die het festival trok.

Zaterdagochtend 21 april 2012 in mijn woonplaats Reusel, een Brabants dorpje met zo’n 8.000 inwoners. Het plaatselijke platenzaakje Mango Records doet net als de grotere collega’s in de stad mee aan Record Store Day, een jaarlijks initiatief ter promotie van de ouderwetse platenzaken. Mango is er in geslaagd om een paar artiesten te strikken die vandaag in de winkel zullen komen spelen. Eén van hen is Iain Matthews. Als mijn vriendin en ik iets voor elf uur het winkeltje binnenlopen staat een kleine, grijzende zestiger tussen de opzij geschoven rekken met DVD’s met wat kabels te rommelen. Dat is ‘m dan. De man die meer dan veertig albums en zes Amerikaanse hitnoteringen op z’n naam heeft staan, die lid was van de belangrijkste Britse folkgroep en die in 1970 na drie weken door Jimi Hendrix opgevolgd werd als aanvoerder van de Britse hitlijst.

Ik sta een meter of twee, drie van Matthews vandaan als hij begint te spelen en ik deel zijn ietwat troosteloze uitzicht, de toeschouwers zijn op de vingers van twee handen te tellen. ‘Woodstock’ speelt hij nu niet, deed hij dat wel dan zou hij “By the time I got to Reusel / They were half a dozen strong” kunnen zingen. Intussen lopen er mensen voor hem door die snel even een CD’tje komen halen en geen enkele interesse tonen voor die man met akoestische gitaar die daar samen met een toetsenist staat te spelen. Ik merk dat Matthews er van baalt. Zijn aankondigingen tussen de nummers door zijn kortaf, tegen een jongen die hem staat te filmen zegt hij dat hij hoopt dat de beelden niet op YouTube zullen komen te staan (volgens mij meent hij het) en van de zeven nummers op zijn setlist zal hij er uiteindelijk maar vijf spelen. Ik vraag me af wat er op zo’n moment door zijn hoofd gaat. Zou hij nu eventjes denken aan de grote, volle zalen die hij ooit trok? Aan de tijd dat hij nog tussen Elvis en The Beatles in de hitlijsten stond? Intussen gluurt een man die zijn hond uitlaat even het platenzaakje in om te kijken wat daar allemaal aan de hand is. Hij hoort het even aan en loopt verder. Een man en vrouw met boodschappentassen zien het ook een halve minuut aan. En lopen weer verder.

Als hij klaar is met spelen pakt Matthews zijn spullen weer in, terwijl de paar mensen die naar hem hebben staan kijken verder gaan met boodschappen doen of nog even een CD afrekenen. Ik ben normaal geen type dat snel iemand om een handtekening vraagt, als kind vond ik dat leuk maar als volwassene vind ik het altijd een tikkeltje genant, toch stap ik nu op Matthews af. ‘Woodstock’ is één van mijn favoriete nummers, nu de vertolker ervan zo ongeveer bij me thuis staat te spelen wil ik wel even mijn exemplaar van de single laten signeren. Matthews perst er een vriendelijk glimlachje uit als ik hem aanspreek, zet een paar strepen op het singlehoesje die door moeten gaan voor zijn handtekening en gaat weer verder met kabels inpakken. Er wachten hem vandaag nog platenzaken in Hilversum en Almere. Ik hoop voor hem dat de mensen het daar wat minder druk hebben met hun zaterdagse boodschappen.

Leave a comment »