Tegen beter weten in

Geloof is een onderwerp waar je eindeloos over kunt blijven discussiëren. Voor bijgeloof gaat dat niet echt op. Voor een rationeel denkende volwassene is het eigenlijk een niet te verdedigen idee dat een god, geest, engel of wat dan ook zich extra voor je in zal spannen omdat je toevallig iets in de vorm van een klavertje vier bij je draagt of omdat je je geluksshirt aanhebt. Of dat diezelfde machten je flink het leven zuur zullen gaan maken, alleen maar omdat je zojuist onder een ladder doorliep of omdat je staat te sporten met rugnummer 13. Toch betrap ik mezelf er met enige regelmaat op dat ik tegen beter weten in dingen doe vanwege iets wat ik moeilijk anders kan benoemen dan als bijgeloof. Onschuldige dingetjes, maar toch.

Het cijfer 8 loopt als een positieve rode draad door mijn leven. Althans, dat heb ik mezelf wijsgemaakt. Ik ben geboren op 8 oktober 1978. Ik was het achtste kleinkind in mijn familie aan mijn vader’s kant. Als kind was Gerald Vanenburg mijn favoriete voetballer, die speelde met rugnummer 8. Het Nederlands Elftal won tot dusver één groot toernooi, het EK van ’88. In datzelfde jaar won PSV z’n enige Europa Cup I en bovendien “de dubbel”. Ik slaagde bij de achtste poging eindelijk voor mijn rijbewijs. Mijn favoriete liedje aller tijden, ‘God Only Knows’ van The Beach Boys is het achtste nummer op het prachtige album ‘Pet Sounds’. Ik heb jarenlang gewerkt in de Eindhovense wijk Acht. Mijn vriendin en ik hebben een relatie sinds 8 januari. Enzovoort.

Ongetwijfeld kan ik als ik ga zoeken ook aan andere cijfers een heel lijstje met positieve zaken verbinden. En zelfs al was dat niet zo, dan nog zou het cijfer 8 me natuurlijk nooit betere garanties kunnen geven dan enig ander cijfer van 1 tot 10. Toch merk ik dat ik bewust of onbewust het cijfer 8 waar mogelijk inzet als mijn “geluksgetal”. Het is bijvoorbeeld steevast mijn eindcijfer als ik een staatslot koop. Als ik iets belangrijks moet doen op de 8e dan heb ik daar toch net een wat beter gevoel bij dan wanneer ik het op, pakweg, de 13e moet doen.

Een ander dingetje dat ik aan niets anders dan bijgeloof kan wijten is een ritueeltje waar ik me jaren aan heb gehouden voor elke voetbalwedstrijd die ik moest spelen. Ik had de gewoonte om van mijn scheenbeschermers, kousen en schoenen steeds eerst de linker en dan pas de rechter aan te trekken. Laatst besloot ik in de kleedkamer ineens om het eens een keertje andersom te doen. Van alles eerst de rechter. Als ik geen been breek, geen eigen doelpunt maak en niet tegen een rode kaart oploop ondanks het schenden van het vaste ritueel, zo bedacht ik, dan is dat weer eens een bewijs voor wat ik rationeel denkend al heel lang zeker weet. Dat bijgeloof onzin is. In de wedstrijd die volgde speelde ik voor het eerst sinds maanden zonder pijn aan mijn achillespees. Alhoewel we een groot deel van de wedstrijd met tien man speelden wonnen we met 6-1. Ik kreeg een directe tegenstander die er werkelijk helemaal niets van kon. Een voorzet van mij werd door een tegenstander in zijn eigen doel getikt, ik kreeg het doelpunt op mijn naam. En niemand brak iets.

De conclusie lijkt me hierna duidelijk. Voortaan trek ik van mijn scheenbeschermers, kousen en schoenen altijd eerst de rechter aan.

Advertenties

2 Reacties so far »

  1. 1

    Olav said,

    hahaha ben trots op je maatje….


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: