Greatest misses, deel 5: de jaren nul

Het concept: uit elk decennium (van de jaren zestig tot en met de jaren nul) selecteer ik de naar mijn mening tien mooiste popliedjes (maximaal één per uitvoerende) die in geen enkel land in de top 40 hebben gestaan.

Voor het samenstellen van delen drie (jaren tachtig) en vier (jaren negentig) heb ik nog even wat meer tijd nodig, daarom nu alvast deel vijf: de jaren nul.

1. Zoli Band – Painful (2000)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=lQQfsboTKxc

CD: ‘Zoli Band’ of ‘Red & Blue’ (November 56)

In 1994 wordt de van oorsprong Hongaarse Zoli Teglas zanger van de Californische hardcore-punkband Ignite. Met zijn warme, melodieuze stem valt hij direct op in het doorgaans weinig subtiele genre. Eind jaren negentig besluit Teglas zijn horizon wat te verbreden. Met de hulp van enkele leden en roadies van zijn band neemt hij demo’s op van pop-, folk- en rocknummers die hij geschreven heeft. In 2000 komt van dit project in eigen beheer een titelloos album uit. Daarop is het nummer ‘Painful’ te vinden, dat een bewerking is van ‘All in All (This One Last Wild Waltz)’ van Dexy’s Midnight Runners uit 1982. Teglas en de zijnen hebben van het zwierige walsje een stemmige folkballade gemaakt met een aangepaste tekst. Terwijl Teglas in punkrockkringen succesvol blijft als zanger van Ignite en later ook van Pennywise (en tijdelijk van de Misfits) blijft zijn Zoli Band op de achtergrond. Optredens worden doorgaans afgewerkt voor een bescheiden groepje muzikaal wat meer ruimdenkende Ignite-fans. In 2010 komt de dubbel-CD ‘Red & Blue’ uit, de eerste CD bevat het album uit 2000, op de tweede staat nieuw werk dat veel meer rock-georiënteerd is.

2. The Polyphonic Spree – Section 12 (Hold Me Now) (2004)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=FcITdR8EeIY

CD: ‘Together We’re Heavy’ (Good)

In 1999 houdt de Amerikaanse rockband Tripping Daisy op te bestaan als gitarist Wes Berggren overlijdt aan een overdosis. De drie overgebleven leden beginnen daarop onder leiding van frontman Tim DeLaughter een nieuwe band, The Polyphonic Spree. Om het geluid van de orkestrale groepen van de jaren zestig en zeventig na te bootsen worden er maar liefst tien extra muzikanten bijgehaald. Uiteindelijk zal de groep zelfs circa 25 bandleden tellen, waarmee DeLaughter naast een reguliere band permanent een koortje, een stijkerssectie en een blazerssectie tot zijn beschikking heeft. Het imposante gezelschap gaat gekleed in kleurrijke gewaden en door het uitzinnige karakter van de optredens lijkt de groep op het podium op een euforische hippiesekte. De nummers op het eerste album ‘The Beginning Stages of…’ heten simpelweg ‘Section 1’ tot en met ‘Section 10’ (alhoewel ze elk een subtitel dragen). Op het tweede album ‘Together We’re Heavy’ wordt gewoon doorgeteld, waardoor het tweede nummer daarvan ‘Section 12 (Hold Me Now)’ heet. Inmiddels heeft de groep drie albums uit en staat de teller op 32 “sections”. Wat het aantal huidige en voormalige bandleden betreft gaat de teller nog wat verder, dat zijn er inmiddels ongeveer zestig.

3. Johan – Tumble And Fall (2001)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=Q-VhNIuq0f8

CD: ‘Pergola’ (Excelsior)

In 1990 valt de band Little Mary Big kort na het bereiken van de tweede plaats in de talentenjacht De Grote Prijs van Nederland uit elkaar door ruzie tussen zanger/gitarist Jacco de Greeuw en zangeres Marike Groot. Groot wordt daarna lid van een vroege incarnatie van The Gathering, De Greeuw richt de band Visions of Johanna op. In 1996 komt onder de ingekorte naam Johan een titelloos album uit, dat erg positief ontvangen wordt en leidt tot onder meer een optreden op Pinkpop. Mede door depressies van De Greeuw en verschillende ledenwisselingen, twee problemen die Johan lang zullen blijven achtervolgen, duurt het echter een tijdje voordat het tweede album uitkomt. Pas in 2001 is het album ‘Pergola’, vernoemd naar de straat in Hoorn waar De Greeuw dan woont, een feit. Ook op album drie, ‘THX JHN’, moet vervolgens vijf jaar gewacht worden. In 2009 wordt het zilveren jubileum gevierde met de verzamelaar ‘12.5 Years, 3 Albums, 36 Songs’, die de drie albums en een DVD met alle videoclips bevat. Album vier, simpelweg ‘4’ genaamd, verschijnt relatief snel, na drie jaar al. Enkele maanden later, op 26 augustus 2009, maakt Johan bekend te zullen stoppen. Na een tournee door heel Nederland wordt op 22 december 2009 het laatste optreden gegeven in de Paradiso in Amsterdam. Gedurende het bestaan van de groep heeft Johan, tot frustratie van De Greeuw, nooit veel commercieel succes. ‘Pergola’ wordt in Nederland weliswaar een gouden plaat (al heeft het album daar acht jaar voor nodig), maar van de dertien singles die uitgebracht worden komt er niet één verder dan de zestiende plaats van de tipparade. De critici lopen daarentegen massaal weg met Johan. Als het muziekblad Oor in 2008 een door tientallen deskundigen samengestelde lijst publiceert met de honderd beste Nederlandse albums ooit gemaakt bezet Johan daarop plaatsen 4 (met ‘Pergola’), 45 (‘Johan’) en 64 (‘THX JHN’).

4. Fleet Foxes – He Doesn’t Know Why (2008)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=gjgkRoPLYRk

CD: ‘Fleet Foxes’ (Sub Pop/Bella Union)

De folkband Fleet Foxes wordt in 2006 opgericht in Seattle. Nog datzelfde jaar komt een ongetitelde demo uit op CD-recordable. Ahoewel Fleet Foxes nog geen enkele officiële release uit heeft worden de nummers op de MySpace-pagina van de band in 2007 in twee maanden tijd een kwart miljoen keer beluisterd. Platenlabel Sub Pop (groot geworden als het label waarop onder meer Nirvana en Soundgarden begonnen) is onder de indruk en biedt de band een contract aan. In 2008 komt de EP ‘Sun Giant’ uit, aanvankelijk alleen omdat de band dan tijdens tournees iets heeft om te kunnen verkopen. Twee maanden later verschijnt het titelloze eerste album (waarop ‘He Doesn’t Know Why’ te vinden is), dat erg positief onthaald wordt en vaak wordt omschreven als een mix tussen Crosby, Stills, Nash & Young en de latere Beach Boys. Onder meer The Times, Pitchfork Media, Billboard.com, Under the Rader, No Ripcord en Mojo roepen het uiteindelijk uit tot album van het jaar. In Engeland worden er bovendien genoeg exemplaren van verkocht voor een platina status. In 2011 volgt het album ‘Helplessness Blues’.

5. Elliott – Song in the Air (2003)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=EqGPloiP8D8

CD: ‘Song in the Air’ (Revelation)

De indie rockgroep Elliott komt in 1995 in Louisville voort uit de hardcoreband Falling Forward. Van de hardcoreroots van Elliott is echter al snel weinig meer te horen terwijl de groep steeds verder de post-rock-richting ingaat en meer gebruik maakt van piano, strijkers, koortjes en effecten. Kort na het uitkomen van het derde album ‘Song in the Air’ in 2003 besluit de groep, die onder aanvoering van zanger/gitarist Chris Higdon staat, er de brui aan te geven. Er volgt wel nog een tournee door Amerika en Europa en in 2005 komt postuum nog de restjescompilatie (met documentaire op DVD) ‘Photorecording’ uit. Highdon is momenteel frontman van een nieuwe band, Frontier(s), terwijl drummer Kevin Ratterman naam maakt als producer.

6. Sufjan Stevens – Come On! Feel The Illinoise! (2005)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=7TboOfiTjhU

CD: ‘Illinois’ (Cycle)

Sufjan Stevens wordt geboren op 1 juli 1975 in Detroit. Hij begint zijn muzikale carrière in de folkrockband Marzuki (vernoemd naar Stevens’ broer, die professioneel marathonloper is) en de gospelpopgroep Danielson. In 2000 komt zijn eerste soloalbum uit, ‘A Sun Came’. Stevens heeft zich dan al ontwikkeld tot een multi-instrumentalist, die op zijn eigen werk talloze partijen zelf inspeelt. Instrumenten die hij bespeeld zijn onder meer gitaar, bas, banjo, sitar, piano, xylofoon, vibrafoon, hoorn, oboe, drums en blokfluit. Nadat hij in 2001 het electronische album ‘Enjoy Your Rabbit’ uitgebracht heeft komt in 2003 ‘Michigan’ uit, het eerste deel van Stevens’ uiterst ambitieuze ’50 States Project’. Hij wil over elke van de vijftig Amerikaanse staten een thema-album maken. Dat hij hier niet veel haast mee heeft blijkt als zijn volgende album, ‘Seven Swans’, niet tot het project behoort. Met het album dat daar op volgt, ‘Illinois’, pikt hij de draad wel weer op. Het uiterst gevarieerde album duurt maar liefst 74 minuten en wordt bovendien gevolgd door ‘The Avalanche: Outtakes and Extras from the Illinois Album’, een compilatie met 76 minuten aan restmateriaal. In 2009 biecht Stevens op dat het ’50 States Project’ slechts een gimmick was. Tot dusver heeft hij tien solo-albums op zijn naam staat, een derde thema-album over een Amerikaanse staat zit er echter nog niet bij.

7. Camera Obscura – Super Trouper (2006)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=Pnhc82_RqFE

CD: V/A ‘The Saturday Sessions: The Dermot O’Leary Show’ (EMI)

De melancholische popgroep Camera Obscura wordt in 1996 opgericht in het Schotse Glasgow. Mede dankzij de steun van de legendarische DJ John Peel en stadsgenoten Belle & Sebastian groeit de band al snel uit tot één van de lievelingen van de Britse alternatieve muziek. Dat leidt echter nauwelijks tot commercieel succes. Van de dertien singles en vier albums die tot dusver uitgebracht werden haalde alleen het album ‘My Maudlin Career’ uit 2009 de Britse top 100. Hun bloedmooie versie van ‘Super Trouper’ (die je waarschijnlijk voor het eerst laat horen dat deze megahit van ABBA diep van binnen eigenlijk een hartverscheurend droevig liedje is) neemt Camera Obscura in 2006 live op in het radioprogramma The Dermot O’Leary Show. Na de uitzending komen er zoveel verzoeken binnen van luisteraars die een CD willen hebben waar dit nummer opstaat, dat het voor Dermot O’Leary de directe aanleiding is om dan maar een dubbel-CD uit te brengen met live-sessies uit zijn radioprogramma. Waarop Camera Obscura’s ‘Super Trouper’ uiteraard te horen is.

8. Acid House Kings – This Heart is a Stone (2005)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=6vIwjaOyZWk

CD: ‘Sing Along with Acid House Kings’ (Labrador)

Acid House Kings wordt in 1991 opgericht in het Zweedse Stockholm door Joakin Ödlund en de broers Niklas en Johan Angergård en tien jaar later uitgebreid met zangeres Julia Lannerheim. Erg productief wordt de groep nooit, als in 2005 het vierde album ‘Sing Along with Acid House Kings’ uitkomt is het de eerste keer dat de Zweden minder dan vijf jaar nodig hebben gehad om met een nieuwe plaat te komen. In overeenstemming met het (opzettelijk) lekker tuttige imago van de band zit bij de CD gratis een karaoke-DVD van het volledige album.

9. Keren Ann – Not Going Anywhere (2003)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=1504cSBhWG0&feature=related

CD: ‘Not Going Anywhere’ (Capitol)

De op 10 maart 1974 geboren singer/songwriter Keren Ann Zeidel mag met recht een wereldburger genoemd worden. Haar vader is een Russische Jood, haar moeder is half Nederlands en half Indonesisch en zelf komt ze ter wereld in Israël. De eerste elf jaar van haar leven brengt ze door in Nederland, daarna woont ze om en om in Parijs en New York. Na twee Franstalige albums uit te hebben gebracht gaat ze in 2003 op de internationalere toer met haar eerste Engelstalige plaat ‘Not Going Anywhere’. Alhoewel dit haar derde album in drie jaar is blijkt ze nog genoeg inspiratie te hebben, want hetzelfde jaar komt het debuutalbum uit van Lady & Bird, een samenwerkingsproject tussen Keren Ann en de IJslandse singer/songwriter Barði Jóhannsson.

10. Bayside – Montauk (acoustic) (2005)

YouTube: http://www.youtube.com/watch?v=3XfuzyYNvyM

CD: ‘Acoustic’ (Victory)

De punkpop/emoband Bayside wordt in 2000 opgericht in New York. De naam bedenken ze als ze met de metro op weg zijn naar een concert van A New Found Glory met het doel om hun demo-CD aan de optredende band te geven. Ze hebben nog altijd geen bandnaam en als ze het station Bayside passeren besluiten ze dat als bandnaam op het CD’tje te schrijven. Op 31 oktober 2005, twee maanden na het uitkomen van hun tweede album ‘Bayside’, verongelukt de tourbus van de groep bij Cheyenne, Wyoming. Zanger/gitarist Anthony Raneri en gitarist Jack O’Shea komen er vanaf met lichte verwondingen. Hun ritmesectie is minder gelukkig. Bassist Nick Ghanbarian breekt een ruggenwervel en drummer John “Beatz” Holohan komt om het leven. Raneri en O’Shea breken de ‘Never Sleep Again’ tour af en gaan naar huis. Een paar weken later besluiten ze hun akoestische gitaren in te pakken en als eerbetoon de tour met z’n tweeën te voltooien. Op de dag na het emotionele laatste optreden van de tour gaan Raneri en O’Shea de studio in om hun akoestische set op te nemen, het resultaat is het album ‘Acoustic’, waar tevens de laatste studio-opnames van Holohan op staan. Sindsdien heeft Bayside met een weer herstelde Ghanbarian en nieuwe drummer Chris Guglielmo nog drie albums gemaakt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: