Doelstellingen

Mijn vader kon goed voetballen. Hij debuteerde als puber al in het eerste elftal van zijn plaatselijke voetbalvereniging, scoorde aan de lopende band, sloeg een paar aanbiedingen van semi-profclubs af en kwam uit voor enkele regioselecties. Hij is nu 61 en zijn lichaam werkt niet meer helemaal mee, maar als je hem een bal geeft doet hij er nog altijd achteloos dingen mee die ik alleen in m’n dromen kan.

Als je als jongen opgroeit met een voetballende vader dan wil je zelf ook voetballen, dat is logisch. Ik mocht van mijn ouders pas op voetbal zodra ik mijn zwemdiploma had. Dat werkte blijkbaar erg stimulerend, ik blonk uit bij de zwemlessen en werd als enige uit de groep geplukt om voortijdig op te gaan voor mijn A-diploma. Daarna mocht ik me eindelijk aan gaan melden bij de plaatselijke voetbalclub Reusel Sport. In het seizoen 1985-1986 speelde ik op zesjarige leeftijd mijn eerste wedstrijden in het geel-zwart van de vereniging, in de F3.

Het gebeurde niet zelden als ik het voetbalveld opliep, vooral als we tegen mijn vader’s oude club HMVV speelden, dat er langs de kant een toeschouwer stond die mij herkende. “Laat maar eens zien dat je er eentje van Broer bent!” werd dan vaak geroepen. Zo iemand wist ik altijd in mum van tijd het zwijgen op te leggen. Ik kon in dit opzicht niet laten zien dat ik er eentje van Broer was. Wellicht had ik beter door kunnen gaan met zwemmen, ik leek als voetballer namelijk verdacht veel op Pieter van den Hoogenband in de bekende Calvé-reclame. “Het gaat steeds beter, Pietertje!”

Het duurde bijna drie jaar voordat ik mijn allereerste goal maakte. Dat maakte zo’n diepe indruk dat ik me dit doelpunt bijna een kwart eeuw later nog glashelder voor de geest kan halen. Uit tegen Woensel, tweede helft, simpel intikkertje van dichtbij na een pass van rechts.

Ondanks mijn gebrek aan aanleg stopte ik niet met voetballen. Elk jongetje dat iets doet wat hij eigenlijk niet kan hoopt stiekem dat hij gewoon een laatbloeier is. En ook al had ik vrij snel door dat ik wel een verdomd spectaculaire inhaalslag moest maken om ooit alsnog een respectabele voetballer te worden, ik bleef het leuk vinden. Je hoeft immers ook geen Haile Gebrselassie te zijn om met plezier te kunnen hardlopen en geen Jimi Hendrix om je lekker op een gitaar uit te kunnen leven.

Mijn carrière vervolgde zich in de laagste jeugdelftallen van de club. E4, D4, C4, B2, A2. Eén keer speelde ik in de A1, het allerhoogste jeugdteam van de club. De reden: de A1 kwam een speler tekort, kwam er één lenen bij de A2, waarop mijn medespelers direct mij voordroegen. Waren zij tenminste van me af. Na de A-jeugd, na twaalf jaar aanmodderen in de absolute marge van het jeugdvoetbal, vond ik het mooi geweest. Ik moest de overstap maken naar de senioren en daar had ik niet zo’n trek in. Op zaterdagmiddag voetballen met mijn leeftijdsgenoten was leuk, op zondagochtend om tien uur spelen in een team waarvan de helft mijn vader had kunnen zijn zag ik niet zo zitten. Bovendien had muziek inmiddels voetbal verdrongen als mijn voornaamste interesse.

Ironisch genoeg rolde ik via de muziek negen jaar later terug het voetbal in. Drie leden van de band waar ik in speelde wilden gaan voetballen bij BES. Die club had op dat moment drie seniorenelftallen en kwam nog een paar spelers tekort voor het oprichten van een vierde team. Uiteindelijk liet ik me overhalen, ik ging weer voetballen. Hoe het seizoen dat daarop volgde verliep zal ik niet hoeven vermelden. Het talent was me uiteraard niet alsnog komen aanwaaien, daarentegen had ik er wel een dikke twintig kilo lichaamsgewicht bijgekregen en had ik al bijna een decennium niet meer op een voetbalveld gestaan.

Toch vond ik het geen vervelend seizoen. Ik kan niet spreken voor mijn trainer en teamgenoten bij BES, maar door de jaren heen heb ik prima om leren gaan met mijn gebrek aan voetbalkwaliteiten. Ken je eigen beperkingen en leg je lat op een realistische hoogte en je bespaart jezelf een hoop frustratie. Een goede voetballer zal pas tevreden van het veld stappen nadat hij met drie doelpunten hoogstpersoonlijk de wedstrijd beslist heeft. Ik stap tevreden van het veld als ik geen cruciale fouten gemaakt heb en niet gewisseld ben. En mocht ik er per ongeluk in slagen om eens een assist te geven of, de wonderen zijn de wereld niet uit, misschien zelfs eens een doelpunt mee te pikken dan is mijn dag helemaal goed. Een gebrek aan grote prestaties leert je de kleine dingen waarderen.

Na een jaar stopte ik toch weer met voetballen bij BES. Elke keer op en neer rijden naar Borkel en Schaft begon me tegen te staan, vooral omdat de trainer eigenlijk wilde dat ik ook wekelijks kwam trainen. Toch begon ik het voetballen al snel weer te missen. Ik was er weer aan herinnerd hoe leuk het ook alweer was en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Uiteindelijk meldde ik me aan bij VV Hulsel, een klein, gemoedelijk clubje uit een gehucht waar ik vlakbij woon. Ze zaten verlegen om spelers en waren dus sowieso niet selectief bij het aannemen van nieuwe leden. Dat klonk als mijn club.

In augustus 2009 liep ik bij VV Hulsel de kleedkamer binnen voor mijn eerste training. Terwijl ik de veters van mijn voetbalschoenen strikte vroeg één van mijn wat oudere nieuwe medespelers naar mijn naam. “Van welke Van Gisbergen ben je er één?” wilde hij vervolgens weten. Broer van Gisbergen kende hij wel. Daar had hij vroeger zelfs nog tegen gespeeld. Hij glimlachte.

“Laat zometeen maar eens zien dat je zijn zoon bent, dan!”

Deze maand begin ik aan mijn derde seizoen bij VV Hulsel. Ik ben er nu als 32-jarige vrij zeker van dat ik me niet meer ga ontpoppen als laatbloeier. Desondanks heb ik er weer zin in en verheug ik me op een seizoen zonder al te veel cruciale fouten.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Jose said,

    Ondanks de nodig zelfspot een heel erg grappig verhaal!


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: