Achteraf

“Dit gaat later ooit een hartstikke mooi verhaal worden. Maar op dit moment zou ik een paar duizend dingen kunnen bedenken die ik liever aan het doen zou zijn.” Ken je dat gevoel?

Zodra je een instrument leert beheersen wil je in een band spelen. Zodra je in een band speelt droom je van spelen voor publiek. Na je eerste optredens in lokale bars en jeugdhonken wil je verder van huis, spelen voor mensen die niet verplicht zijn om te komen om de simpele reden dat ze je familieleden en vrienden zijn. En zodra je dat gedaan hebt is touren de volgende stap. Met je band in een bus stappen, naar plaatsen rijden waar je nog nooit geweest bent en je nummers spelen voor mensen die jouw taal niet spreken. Het wordt mischien niet glorieus (althans nog niet in het begin, maak je jezelf misschien wijs), maar het zal op z’n minst een mooi avontuur worden.

Toen de destijds nog volledig onbekende Beatles voor het eerst zo’n avontuur beleefden was dat in het Duitse Hamburg. John Lennon zei ooit dat hij was geboren in Liverpool, maar dat hij opgroeide in Hamburg. Dat is waar The Beatles een ervaren band werden door urenlang aan een stuk te spelen, avond na avond, in dubieuze clubs aan de beruchte Reeperbahn in de “red light district”. Hun publiek bestond doorgaans uit zeelui, prostituees en zuipschuiten.

Alhoewel ons tourneetje maar een paar dagen zal duren en dus lang niet zo’n beproeving zal worden ben ik er wel vrij zeker van dat de omstandigheden die wij vanavond in Hamburg aantreffen nog een graadje erger zijn. De omgeving: een braakliggend stukje grond op een deprimerend industrieterrein. De locatie: een geïmproviseerd houten schuurtje. Het publiek: hippies, krakers, punks en anarchisten, velen daarvan lijken onder de invloed van iets te zijn. Ironisch genoeg draait iemand heel hard ‘Here Comes the Sun’ van The Beatles als we de bus uitstappen.

Een Engels gezegd luidt “Beggars can’t be choosers”, bedelaars hebben niets te kiezen. Die moeten aannemen wat ze kunnen krijgen. En daarom zijn we nu hier. We zijn bezig met onze tweede mini-tournee en omdat we morgen en overmorgen in Polen spelen was het praktisch om vandaag een optreden te hebben ergens in Duitsland. Maar helaas, als je een niet al te bekende Nederlandse hardcoreband bent en op een donderdagavond in Duitsland wil spelen staan mensen niet in de rij om dat voor je te organiseren. Maar na wat e-mail-werk krijgen we uiteindelijk één aanbod. We kunnen in Hamburg spelen.

“O, het is trouwens op een woonwagenkamp.”

Als we aankomen bij het opgegeven adres realiseren we ons al snel dat “woonwagenkamp” nog een te glorieuze beschrijving is van wat we aantreffen. Het heeft meer weg van een krottenwijk. Mensen wonen in geïmproviseerde hutjes en afgeschreven caravans. Het is geen aanblik die je verwacht aan te treffen in een land in West-Europa. Midden op het park staat een houten schuurtje dat dienst doet als bar. We krijgen te horen dat dit is waar we vanavond zullen spelen.

We socializen een beetje met ons mogelijke publiek voor vanavond. Een man vertelt met een bloedserieuze blik dat hij een hondenpooier is en vraagt of ik seks wil hebben met één van zijn honden. Ik ben er niet van overtuigd dat hij een grapje maakt. Een paar van mijn medebandleden gaan met de organisator van het optreden naar zijn eigen onderkomen. Als ze terugkomen zeggen ze dat het hutje volgepakt was met allerlei soorten wapens. Ik ben er niet van overtuigd dat ze me voor de gek houden. Sterker nog, ik denk van niet.

Er spelen vanavond vier bands. Eerst twee Duitse bands, dan wij, met een Chileense band als afsluiter. Zodra het voor ons tijd is om op te gaan zijn de Duitse bands al vertrokken. Blijkbaar moesten ze, eh, ergens anders zijn voor iets. Tuurlijk, jongens! Ik begrijp het wel, ik wil hier eigenlijk ook zo snel mogelijk weg. Ons optreden is een ramp. We spelen voor zo’n twintig, dertig zombies die duidelijk weinig kunnen met onze muziek. En verschillende malen valt de electriciteit weg. Plichtmatig werken we onze set af, totdat we onze spullen weer in de bus kunnen zetten en weg kunnen.

We zijn eindelijk klaar en beginnen ons materiaal te verzamelen. Dan komen de leden van de Chileense band naar ons toe. Ze vragen of ze onze spullen mogen lenen. Ze zijn voor twee maanden op tournee door Europa en hebben op twee gitaren na helemaal niets bij. Ze vragen of ze onze versterkers en drumkit mogen lenen. Onze bassist, onze andere gitarist en ik vinden het best om onze spullen uit te lenen. Die jongens hebben de hele dag gewacht tot ze mogen spelen en we willen het niet voor hen verpesten. Ook niet geheel onbelangrijk: we zijn niet op een plek waar we ruzie willen krijgen. Sterker nog, even geleden hebben we nog duidelijk afgesproken: “Wat er ook mag gebeuren, zorg dat je geen ruzie krijgt”.

Voordat we het weten hebben we ruzie met zo’n beetje iedereen in het schuurtje. Onze drummer wil de Chilenen best zijn basiskit lenen, maar zijn bekkens zijn te duur en te breekbaar daarvoor. Niemand gaat daar op slaan behalve hij, einde discussie. Ik ken hem inmiddels een beetje en weet dat als het voor hem einde discussie is, dan is het ook echt einde discussie. Zonder bekkens kunnen de Chilenen uiteraard niet spelen. Ze reageren er goed en sportief op, ze begrijpen het. Als je iemand om een gunst vraagt kun je ook een “nee” krijgen. Met een gerust hart gaan we verder met het inpakken van de drumkit en onze versterkers. Dan gaat het mis.

Mensen uit het publiek komen naar ons toe. We zijn ineens die egocentrische Nederlandse klootzakken die hun Chileense punkrockbroeders hun optreden niet gunnen. We zijn smerige materialisten. We begrijpen het principe achter anarchy en de punkgedachte niet. Enzovoort. We zijn de vijand. Overbodig om te vermelden dat het een intimiderende situatie is, maar het wordt nog erger. Een man die vlakbij de bar staat draait volledig door. Hij schreeuwt naar ons en alhoewel hij geen Duitse woorden gebruikt die ik ooit op school geleerd heb ben ik er vrij zeker van dat hij niet op het punt staat om ons te komen bedanken voor een mooi, geïnspireerd optreden. Gelukkig wordt hij tegengehouden door een aantal van zijn vrienden.

Had ik trouwens al gezegd dat dit die man was met het hutje vol met wapens?

We verdelen de band in tweeën. Onze zanger, bassist en drummer gaan de discussie aan met de boze menigte om de mensen een beetje te bedaren, terwijl de andere gitarist, onze roadie en ik zo snel als we kunnen de spullen in de bus gooien. Letterlijk gooien. Iemand in onze diplomatieke sectie krijgt het heldere idee om onze “fans” toe te zeggen dat de Chilenen bij wijze van excuus het geld dat we voor het optreden hadden moeten krijgen mogen hebben. Blijkbaar vinden de meesten dat redelijk klinken en de spanning neemt wat af. Intussen zijn we klaar met het inpakken van de bus en klaar om te gaan. We stappen snel in en hopen dat de bus niet belaagd wordt als we wegrijden.

Gelukkig kunnen we probleemloos vertrekken. Als we bij de poort komen blijkt daar echter een groot hangslot aan te hangen. De vraag “Hey, wie wil teruggaan om vriendelijk om de sleutel te vragen?” komt op. Eh… We stappen uit en kijken of we het slot kapot kunnen krijgen. Gelukkig is dat niet nodig, het slot is open. Enkele seconden laten rijden we over het industrieterrein. Het ziet er nu lang niet zo deprimerend meer uit als vanmiddag.

We blijven rijden tot de zonsopkomst. Dan stoppen we op een parkeerplaats ergens midden in voormalig Oost-Duitsland. We zullen proberen wat te slapen in de bus. Omdat ik al weet dat rechtop zittend slapen in een bus met vijf anderen niet gaat lukken ga ik buiten op het gras liggen, met mijn walkman en mijn bandje met de albums ‘Ocean Avenue’ van Yellowcard en ‘Love is Worth It’ van Silent Drive.

Spelen in Hamburg. Dat klonk als een grote droom toen ik op mijn vijftiende mijn eerste gitaarakkoorden leerde. Ik had toen niet verwacht dat het ooit zou gebeuren. En zeker niet op deze manier. Maar het is een mooi avontuur en een goed verhaal. Achteraf, althans.

Advertenties

1 Response so far »

  1. 1

    Roel said,

    Is gewoon het Johan/Jordy Cruyff syndroom. Valt niets tegen te doen.


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: