De soundtrack van een afscheid

1987. Ik ben acht jaar oud en mijn interesse in muziek is al ruimschoots bovengemiddeld voor iemand van mijn leeftijd. Ik krijg maar een paar gulden zakgeld per week, waardoor ik nog niet echt in de gelegenheid ben om platen te kopen om te draaien op het antieke platenspelertje dat ik gekregen heb van een kennis van mijn ouders. Mijn moeder’s bescheiden platenverzameling is nauwelijks de moeite van het plunderen waard. En downloaden is nog een onbekend woord.

Toch heb ik een manier om mijn honger naar muziek te stillen. De jongste broer van mijn vader, mijn ome Jos, is 26 jaar oud en een grote muziekliefhebber. Hij werkt full time en woont nog bij zijn vader, hij heeft dus geld te besteden. Veel van dat geld geeft hij uit aan platen. Hij heeft dozen en kasten vol LP’s en singles, het zijn er genoeg om een radiostation mee draaiende te houden. Noem een hit uit de laatste twintig jaar en er is een goede kans dat hij ‘m op vinyl heeft.

Ome Jos merkt dat ik zijn liefde voor muziek deel en wil wel wat mixtapes voor me samenstellen. Hij maakt ze op maat voor me, precies zoals ik ze wil hebben. De bandjes bestaan ongeveer voor de helft uit de recente hits die ik ken van radio en TV en voor de andere helft uit gouwe ouwen uit de jaren vijftig en zestig. Ome Jos weet dat ik een grote fan ben van Elvis Presley en denkt me dus wel een plezier te kunnen doen met diens tijdgenoten. Hij heeft gelijk, tot op de dag van vandaag heb ik een zwak voor muziek uit die tijd.

Op de eerste cassette die ome Jos voor mij samenstelt zit een sticker, waar hij “Voor Joost” op heeft geschreven. Gelukkig blijkt hij een productieve samensteller van mixtapes. Zelfs als er een feestje is en het huis vol zit met bezoek kan ik hem toch zo ver krijgen om met mij bij de stereo te gaan zitten om het zoveelste deel in de “Voor Joost” serie vast te leggen. We spitten zijn collectie door en tijdens het draaien van mijn verzoeknummers doen we alsof we samen een radioprogramma aan het maken zijn.

Op een dag ben ik met mijn ouders op bezoek bij mijn opa en ome Jos. Ik ben in tranen omdat ik zojuist mijn knie open heb gevallen. Ome Jos ziet het even aan, loopt dan naar zijn doos met dierbare singletjes en pakt er een EP’tje van The Shadows uit. “Hier, die mag je wel hebben”. Een week eerder heb ik hem laten weten dat van alle singletjes die hij heeft ik die de allermooiste vind. Plotseling is er niets meer aan de hand met mijn knie.

Ome Jos wordt door dit alles de samensteller van een belangrijk deel van de soundtrack van mijn jeugd. Achteraf spijt het me enorm dat ik de bandjes die hij voor me maakte niet meer heb. Maar ik kan me nog vrij helder herinneren wat er zoal opstond. Oldies van The Everly Brothers (‘Temptation’), Billy Fury (‘Halfway To Paradise’), Jay & The Americans (‘Cara Mia’), The Four Seasons (‘December 1963’) en John Leyton (‘Johnny, Remember Me’). Destijds recente hits van Duran Duran (‘The Reflex’), Nick Lowe (‘Half A Boy And Half A Man’), Het Goede Doel (‘Nooduitgang’, ‘Vriendschap’, ‘België’), Mel & Kim (‘Respectable’, ‘Showing Out’), Red Box (‘For America’) en Kim Wilde (‘Cambodia’). Nog altijd denk ik terug aan de bandjes van ome Jos als ik één van deze nummers terughoor. Overigens heb ik deze nummers, niet geheel toevallig, tegenwoordig bijna allemaal op mijn iPod staan.

In juli 2010 krijg ik een telefoontje van mijn vader, die aan het klussen is in het nieuwe appartement van ome Jos. Mijn oom heeft nog een paar dozen met platen staan waar hij niets meer mee doet, hij heeft al jaren geen platenspeler meer. Ik mag ze hebben, als ik ze niet wil gaan ze naar de vuilnisbelt. Uiteraard wil ik ze wel hebben, dat spreekt voor zich.

Die avond zit ik vol nostalgie mijn bijna vierhonderd nieuwe aanwinsten door te spitten. Alhoewel ik deze platen al zeker een jaar of twintig niet meer gezien heb herken ik nog opvallend veel hoezen en tracklistings. Dit zijn de platen waar de bandjes die ik allang kwijt ben mee samengesteld zijn. Veel van de platen en hoezen zijn niet meer in hele goede staat en bovendien zijn het overwegend compilaties, echt waardevolle klassiekers zitten er nauwelijks tussen. Een handelaar of verzamelaar zou er nauwelijks wat voor geven. Maar voor mij is deze verzameling een regelrechte schat. Het idee dat deze platen op het punt stonden om op een vuilstortplaats te belanden vind ik ronduit stuitend.

Krap een half jaar later, op 21 december 2010, krijg ik weer een telefoontje. Nu van mij moeder. Ome Jos is zojuist gevonden in zijn badkamer. Na een leven vol onverdiende dieptepunten heeft hij besloten dat het genoeg is geweest. Niemand kan met zekerheid zeggen wat er na dit leven komt of niet komt, maar hij is tot de conclusie genomen dat het nooit slechter kan zijn dan zijn leven op aarde.

Een dag later is de familie volop bezig met het voorbereiden van de begrafenis. Ik heb ook een klusje gekregen. Er zijn drie nummers uitgekozen die tijdens de kerkdienst gedraaid zullen worden. ‘Mijn Dorpje’, ‘Geef Mij Nu Je Angst’, en het allerlaatste liedje dat ooit zijn oren zijn bereiken, ‘Seasons In The Sun’. Het is aan mij om die drie op te sporen, te downloaden en op een cd’tje te zetten.

Nadat stappen één en twee zijn voltooid moet ik alleen nog even het schijfje branden. Het wil verdomme niet lukken. Mijn gare computer werkt niet mee en doet niets als ik op “burn CD” druk, zelfs niet nadat ik het apparaat enkele keren herstart heb. Ik heb afgelopen nacht maar twee uur geslapen, heb morgen een medisch ingreepje waar ik uiteraard niet erg naar uitkijk en mijn stemming is sowieso niet best. Het enige dat ik wil is op mijn bank gaan liggen en voetbal gaan kijken. Ik slinger een medische encyclopedie aan nare ziektes richting mijn computer.

Dan dringt het tot me door. Ome Jos hielp mij aan een aanzienlijk deel van de soundtrack van mijn jeugd. Nu moet ik de soundtrack van zijn afscheid verzorgen. Een vervelend kloteklusje wordt in één klap een mooie, symbolische taak. Ik ben vereerd dat ik het mag doen. Een minimale tegenprestatie voor de vele uren die Ome Jos geduldig en onbaatzuchtig voor mij achter z’n stereo doorbracht.

Ik herstart mijn computer nog maar een keertje. Ik heb alle tijd en alle geduld van de wereld.

Advertenties

2 Reacties so far »

  1. 1

    Jose said,

    Geweldig verhaal Joost! Verder geen commentaar.Mam

  2. 2

    Loes said,

    Verrekkes mooi,Ik zit er bij te janken. GEWELDIG


Comment RSS · TrackBack URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: