Archive for juni, 2011

Ongeveer de andere kant van de wereld

Vrijdag 1 juli 1988. Ruud Lubbers is de Nederlandse minister-president en Ronald Reagan mag zich als Amerikaanse president de machtigste man op aarde noemen. De Koude Oorlog is nog altijd niet voorbij. De Sovjet-Unie, Joegoslavië en Tsjechoslowakije moeten nog uit elkaar vallen, de Duitslanden daarentegen zijn nog niet samengekomen. De Hawaiiaan Glenn Medeiros staat in de Top 40 voor de vijfde week op rij op één met het zoetsappige ‘Nothing’s Gonna Change My Love For You’. De Nederlandse TV-kijker moet het nog doen met alleen de drie publieke zenders. Het is zes dagen nadat het Nederlands Elftal met uitblinkers Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard het Europees Kampioenschap voetbal gewonnen heeft. En ik heb mijn laatste schooldag in groep vijf van basisschool St. Jozef bij juffrouw Marriëtte.

Voor een kind zijn weinig dagen, hooguit Sinterklaas en de eigen verjaardag, mooier dan de laatste dag van het schooljaar. Leren hoeft niet meer, de cijfers op je rapport zijn toch al ingevuld. Nog één dag leuke dingen doen en daarna heb je zes weken helemaal vrij. Echt vrij. Niet zoals middelbare scholieren of studenten, die een vakantiebaantje gaan zoeken. Of erger nog, zoals volwassenen, die ook tijdens hun vakantie overladen blijven met verplichtingen en misschien zelfs geacht worden bereikbaar te blijven voor hun baas, voor het geval dàt. Nee, als kind ben je vrij in de zuiverste zin van het woord.

Mijn laatste dag in groep vijf is extra bijzonder. Als de schooldag om is zal ik niet zoals gebruikelijk door de Groeneweg en de Sperwerstraat terug naar huis lopen maar zullen mijn ouders en mijn broers met de auto voor de schoolpoort staan. We zullen rechtstreeks naar het vakantiepark Domaine Long Pré bij het Belgische dorpje Stavelot rijden voor een weekje vakantie in de Ardennen. Het staat voor mij als een paal boven water dat dit het grootste en meest spannende avontuur in mijn negenjarige leven tot dan toe gaat worden. Voor het eerst op vakantie in het buitenland. Voor het eerst naar een plaats waar de mensen geen Nederlands spreken. Voor het eerst heuvels zien. Voor het eerst zo ver van huis zijn dat je niet zomaar eventjes op en neer terug kunt rijden. Voor mijn gevoel gaan we ongeveer naar de andere kant van de wereld.

Kwart over drie. De bel klinkt. Geen mechanische bel, op de Sint Jozefschool in Reusel neemt anno 1988 het hoofd van de school nog een bel ter hand om daarmee door de gangen te lopen. Het schooljaar zit er op. Ik loop het gebouw uit, het speelplein over en door de groengeverfde metalen poort met dennenappels. De auto van mijn ouders staat volgeladen langs de weg. Ik kijk voor de zekerheid in de kofferbak of mijn koffertje er in ligt. Ik ben weken geleden al begonnen met het inpakken van dit koffertje (soms mis ik hoe ik als kind voorpret nog tot een kunst kon verheffen). Ik stap in, daar gaan we dan…

Dinsdag 14 juni 2011. Ronald Reagan is al zeven jaar dood. Glenn Medeiros heeft al 21 jaar geen hit meer gehad en schijnt tegenwoordig een geschiedenisleraar te zijn die af en toe zingt in een plaatselijk hotel. In het Nederlands Elftal staan nu spelers die het EK van 1988 niet bewust meegemaakt hebben, als ze toen uberhaupt al geboren waren. Het gebouw van basisschool St. Jozef staat al jaren leeg met dichtgetimmerde ramen (de school is na een fusie opgegaan in een nieuwe basisschool, ik kwam er laatst achter dat de onderwijzers die ik had in groepen vier tot en met acht daar nog allemaal werken, wat ik een prettige gedachte vind). Ik stap op Domaine Long Pré in Stavelot in mijn eentje in mijn auto. Het park ligt nog op exact dezelfde plek als 23 jaar geleden, maar het is niet meer ongeveer de andere kant van de wereld. Ik heb de afgelopen jaren vier werelddelen bezocht, 180 kilometer van huis zijn stelt niets meer voor. Dat reed ik de afgelopen jaren elke drie werkdagen.

Met mijn ouders, broer, schoonzus en nichtje heb ik de afgelopen dagen onze vakantie van 23 jaar geleden dunnetjes over gedaan. Zij blijven nog tot aanstaande vrijdag, ik ga wat eerder terug wegens verplichtingen. Vage herinneringen van het vakantiepark, het stadje Spa en de watervallen van Coo zijn weer helder geworden nadat we deze plaatsen opnieuw bezocht hebben. Het was leuk en gezellig. Wel voelt het vreemd dat we iets gerecreëerd hebben wat ooit een big deal was en dat het dit keer voelde als niets meer dan een aardig tijdverdrijf voor een paar dagen. Een tussendoortje. Ergens is dat een enorme luxe, tegelijk neemt het toch een klein beetje de magie van een verheerlijkte herinnering weg.

Toen ik in 1988 voor de eerste keer in mijn leven van Domaine Long Pré terug naar Reusel reed had ik nog vijf volledig vrije weken voor me liggen, zonder verplichtingen, verwachtingen of verantwoordelijkheden. Terwijl ik deze rit nu voor de tweede keer maak ligt dat wat anders. Zodra ik thuis ben moet ik met mijn auto naar de garage, omdat deze de laatste tijd wel erg veel olie verbruikt. Daarna ga ik naar een andere garage voor een second opinion. Ik moet nog boodschappen doen omdat ik niets meer in huis heb. Daarna moet ik eten koken. Eigenlijk moet ik vanavond repeteren met de band, maar daar heb ik nu even geen trek in. Morgenochtend begin ik in Waalwijk aan mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe baan. Direct daarna heb ik een afspraak in Eindhoven waardoor ik pas rond half acht thuis zal zijn. Daarna…

Stavelot lijkt lang niet zo ver meer als in 1988. Maar 1988 is verder weg dan ooit.

Leave a comment »